Het Bunkerke van Punkerke

Om het af te leren

2011-09-15T11:38:00.000-07:00

'Wordt het niet eens tijd dat jij opnieuw gaat schrijven?" stond er in haar berichtje. Wat me flatteerde en waar ik vervolgens een week liep over na te denken. Ik loop overal eerst een week over na te denken. Vervolgens -na de week nadenken- stuurde ik een iets te lang antwoord terug waarin ik uitdrukkingen gebruikte als dwangbuis, reflecteren en het bevrijdende terugvinden. Terwijl het natuurlijk veel eenvoudiger ligt.

BHV. Eindelijk lijkt het gezwel doorprikt. Niet langer loop ik, de blik op de grijze Ledebergse stoeptegels gericht, als een geslagen hond door de steegjes van ons Hobbitland. Niet langer verdwalen mijn gedachten tussen de zompige boerenvelden die het zicht uitnaken vanop de 17.23 naar De Panne. Niet langer weegt het gewicht van een natie op mijn zin voor procreatie. Niet langer wil ik niet langer horen wat ik al dacht te weten van tevoren.

Of misschien had ik er gewoon geen zin in. Misschien moest ik nodig naar de Amerikaanse westkust. Naar de Oostzee om daar een Herrinplatte te gaan eten met zicht op het Rathaus van Stralsund, 'hoogtepunt van de baksteengotiek'. Of naar Praag om daar onder het mom van een nascholing taakgericht leren een week met drie onweerstaanbare blonde Françaises op te trekken van wie er twee fausses blondes zijn maar ik weet nog altijd niet welke.

Is het de onvergetelijke Emmanuelle, de theatraalste van de drie, die me tijdens het joggen in Letna Park in haar onnavolgbare Nieuw-Europees toevertrouwde 'I have hit moestikos' nadat ze een mug ingeslikt had? Julie, met haar intrigerende mix van tristesse en vrolijkheid, die zowel concerten van Ben Harper als van JJ Goldman bezoekt? Of Marion, die met een van jeugdigheid getuigende ernst beweerde dat ze haar reisgidsen liever zonder foto's heeft omdat ze dan vaker verrast wordt door wat ze ziet?

Misschien heb ik genoeg van de onwrikbaarheid waarmee de woorden zich in mijn teksten lijken te nestelen. Misschien heb ik het gehad met de connotaties, die ik publiekelijk vervloek maar zonder dewelke het neurotische van dit tikken zich pijnlijk onverbloemd aan mij openbaart. Misschien heb ik genoeg van de hoogdravendheid, in het kader waarvan ik me momenteel zit af te vragen of ik iets zou aankunnen met het woordje 'drooggehavendheid'.

'Welke connotaties zijn dat?' 'Wat bedoel je met die hoogdravendheid?' De stem van schrijfster Kristien H. die me achtervolgt sedert ze tijdens een twee uur durende sessie creatief schrijven - die ik enkel en alleen bijwoonde omdat mijn vader dat een leuk gezinsuitje leek - iets te ongeremd haar avondhumeur losliet op een van mijn (toegegeven, niet voor de eeuwigheid bestemde) schrijfsels.

Het spijt me, Kristien, maar ik hoef echt geen stijlgoeroe en het is enkel uit diep respect voor mijn verwekker - die je nog moest vragen of je zijn exemplaar van je recentste roman wou signeren - dat ik het gebeuren zo gelaten onderging. Ook ik heb trouwens een stukje uit je boek gelezen. En het daarna teruggezet in de rekken van de Delhaize. Het wordt nooit wat tussen ons. Bij deze is ook deze mug doodgemept. I have hit moestikos.

Het werd eens tijd.

Bright eyes

2010-12-16T15:55:00.000-08:00

"Kijk, zo lijkt het wel of ze tegen de muur gelopen is." Mijn rechterbuur aan tafel lacht terwijl ik hem het fotootje toon van de schattige, slapende baby, maar dan met de I-pod 90 graden gekanteld zodat het lijkt alsof de boreling zich in een verticale positie bevindt. Mijn linkerbuur, de trotse nonkel en fotograaf die de kunstige fotootjes met zijn disgenoten besloot te delen, maakt zich boos.

Waarom moet ik voor die dissonante noot zorgen? Waarom produceer ik niet gewoon de obligate bewonderende kreetjes? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Is het omdat ik me niet wil neerleggen bij sociale conventies? Of is het omdat ik me te verheven acht om me erbij neer te leggen? Ik maak mezelf graag het eerste wijs - dat wat rebels klinkt, is leuk meegenomen - maar vrees soms dat de veel zieliger tweede optie de waarheid dichter benadert: 'Hé, 't gaat niet over mij! Snel iets aan veranderen!'

Hier vindt een grensconflict plaats.

Aan de ene kant de archetypische verwachtingen die horen bij het tonen van babyfoto's: dat er goedkeurend en instemmend geoohd en geaahd of in het zuinigste geval geknord of geknikt wordt. Het gaat hier tenslotte over nieuw leven temidden van al onze midlife onzekerheden, daar schijnen zelfs mannen die op bouwwerven werken even stil van te worden. Dit moment hoor je niet te kapen met een flauwe grap over een baby die ogenschijnlijk kwansuis tegen een muur aangewaggeld is.

Aan de andere kant het ongemakkelijke van de situatie, die ons talent voor hypocrisie op de proef lijkt te stellen. Iedereen wéét dat baby's helemaal niet zo bijzonder zijn, al zijn ze meestal schattig en soms ook mooi. Op de manier waarop 'Bright eyes' van Art Garfunkel een mooi liedje is, dan. Elke dag komen er nieuwe bij om de oude -die naar het peuterschap overgestapt zijn- te vervangen. Elke dag? Elke seconde! In plaats van een peter behoort men misschien eens een peuter te zoeken voor elke baby, kwestie van de aantallen een beetje onder controle te houden.

Ze hebben ook helemaal nog niets bewezen, tenzij dat ze succesvol uit hun arme, lijdende moeders kunnen floepen, die ze bij wijze van bedanking met een post-natale depressie opzadelen. Ik kan hen dan ook op geen andere manier mijn respect tonen dan door de draak met hen te steken. Figuurlijk dan, zo scherp zijn die babyhoofdjes niet dat je er echt een draak mee kan steken. Niet dat ik het al geprobeerd heb, ik let wel op. Die draken kunnen naar het schijnt lelijk vuur spuwen.

Mooie baby, dus. Tot achteraf. Dan mag het weer, een baby lelijk noemen. Vind ik niet. Dan liever een grapje over een foto die -wanneer 90° gedraaid- een baby lijkt te tonen die tegen een muur in slaap gevallen is. Edoch, mag niet. Is buiten de lijntjes. Past niet in het kader. Vergalt het feestje. Mezelf even opzij zetten dus. De ruimte laten, het is maar voor een baby. Het moet even. Kan ik niet tegen, moeten. Word ik op een niet-Jezusachtige manier kribbig van, vooral in het weekend.

Als een kleine die tegen de muur aangelopen is, jawel.

Of we er al zijn

2010-06-11T03:17:00.000-07:00

'Als er niet snel iets verandert, ga ik zondag stemmen zonder stem!' Zo, sta ik alvast met stip op een in het lijstje van genomineerden voor 'flauwste woordspeling verwijzende naar een verkoudheid in de verkiezingsweek'. Wat meteen betekent dat alle lijststemmen mijn richting uit gaan. En dat al in de eerste alinea. Eet dat, Kris Deschouwer.

Ah, ik behoor stilaan tot een politieke minderheidsgroep dus zondagavond ben ik mijn stem toch opnieuw kwijt. Afgegeven in het stemhokje, verstoft in het rode lood van het stempotlood, geteld en verwerkt in statistieken, geduid door politicologen. Zodra de resultaten hun voorlopige status van zich afschudden, ben ik weer een gewone Jan-lul en niet langer de bewuste burger die 's ochtends nog zelfbewust en vol plichtsbesef zijn stem ging uitbrengen - tegen het advies van Stijn Meuris in!

En zo is het goed. Want ik moet het eens kwijt.

Het is in elk geval genieten, de verkiezingsprogramma's dezer dagen (het WK voetbal, iemand?). Het aantal warme handen dat de VLD al uitgestoken heeft noopt mij ertoe een grote bak ijs in de buurt te houden terwijl ik de debatten volg. Marianne Thyssen heeft al zodanig veel kastanjes uit het vuur gehaald voor haar partij dat er stilaan alleen nog een zielig hoopje as van haar overblijft - zodanig hard begint ze op een kranig oudje te lijken. En dankzij Groen! is de baard helemaal terug op het scherm. Ik dank hen daarvoor, het gaat er al glad genoeg aan toe.

Ondertussen lijkt een kwart van de Vlamingen de vorige zonnekoning te willen inwisselen voor een nieuwe, een soort kruising van de goedmoedige Kabouter Plop en de rebelse Tijl Uilenspiegel die in zijn eerste gedaante de mensen aan het lachen brengt en in de tweede rol het geld afneemt van de arme mensen en teruggeeft aan de r... of nee, dat was omgekeerd.

In elk geval: de anderen zijn de slechteriken en je kon hen tot voor kort herkennen aan hun strikjes. Tot voor kort, want onlangs hebben ze bij NVA toch besloten om hun verkiezingscampagne voor de federale verkiezingen van 2007, 'gevaar voor verstrikking' (u weet nog wel, die gevarendriehoek met het strikdasje van Elio Di Rupo), eindelijk van het net te halen.

De voornoemde kruising van Plop en Tijl wordt dezer dagen immers geflankeerd door een walrusachtige verschijning mét vlinderdas die tot voor kort zijn al niet meer zo frisse wind liet waaien op de VRT, alwaar verkiezingsdebatten nog steeds afgesloten worden met een soort bijeenkomst van de improvisatieliga waarop politici geacht worden een pasklaar antwoord op zak te hebben op vragen als 'Wie heeft de mooiste ogen: uw lijstduwer of uw lijsttrekker?' en op zeker hoongelach onthaald worden als zij zich in bochten moeten wringen om dienaangaande een schijn van besluitvaardigheid op te houden.

Terwijl wij aldus onze tijd verdrijven met rondjes 'wie-is-de-leukste?', mag N-VA ongestoord de begripsverwarring rond separatisme en confederalisme in stand helpen houden. Terwijl zij het beter dan wie ook weten natuurlijk. Separatisme betekent dat een deelgebied zich afscheurt en onafhankelijk wordt. Confederalisme betekent dat twee voorheen onafhankelijke staten besluiten met elkaar samen te werken. Zoals Servië-Montenegro bijvoorbeeld. Of CD&V en N-VA als je wil. In elk geval, confederalisme veronderstelt twee onafhankelijke entiteiten en het duurt nooit lang. En confederalisme kan niet zonder separatisme.

'Vieze woorden, daarom gebruiken we ze niet', aldus Bart De Wever, die begin deze week per abuis het idee liet vallen om van Brussel een gewone stad te maken en het zijn bevoegdheden als gewest af te nemen.
Wat meteen de vraag deed rijzen onder welke gewestregering de Brusselaars dan komen: de Vlaamse of de Waalse. 'Oeps, probleempje', zo bleek tijdens een uitzending van Phara waar een gecrispeerde Frank Vandenbroucke de NVA-specialist terzake in mootjes hakte. Dát moeten we Caroline Gennez wel meegeven: ze heeft Frank op scherp gezet. Alles heb zijn voordeel.

Ah, die verkiezingen, het is allemaal nog niet zo erg. En het is maar voor vier jaar, zo'n federale regering, en als ze wat eilandjes overvliegen wil ik gerust in het Griekenland aan de Noordzee wonen (Wie zich gesust voelt door het voorgaande zinnetje, moet van mij niet gaan stemmen zondag). Nee, wat me echt zorgen baart: het is vadertjesdag zondag. Vadertjesdag! Komáán. Vaders en zoons, die wisselen toch geen cadeaus en felicitaties uit? Die brommen en knorren wat tegen elkaar en hoe meer ze elkaar met rust laten, hoe liever ze elkaar zien.

Maar een keer per jaar moeten er opeens gelukwensen geuit worden en tuingereedschap of handboren of doe-het-zelfhandboeken gekocht worden. Terwijl vaders alles al hebben! Terwijl vaders dat zélf geldverspilling vinden, cadeaus kopen. Terwijl telefoongesprekken met vaders ook geen optie zijn, omdat na een halve minuut een metalen stem tussenkomt met de boodschap 'u hebt uw gezamenlijke gesprekslimiet van 40 woorden opgebruikt'. Waarna wij alletwee zo snel mogelijk proberen deze vreselijke vorm van communicatie af te ronden.

Daarin kennen wij elkaar, daarin houden wij van elkaar en daarom respecteren wij onze stilzwijgende overeenkomst. Wij vinden het maar iets vies', die vadertjesdag. Wij doen er niet aan mee en ik beperk mij tot een zielig sms'je of mailtje met 'een gelukkige vadertjesdag gewenst'. Maar telkens de reclameboekjes mij herinneren aan die onzalige datum voel ik een steek van twijfel:

Wat wordt het zondag?

Ofwel het jaarlijkse schuldgevoel omdat ik dit potentiële momentum weer eens quasi-ongemerkt laat voorbijgaan (ervan uitgaand dat mijn vader zelf niet beseft dat het vadertjesdag is), met als verzwarende omstandigheid dat het toch alweer van eind maart (wanneer hij verjaart) geleden is dat ik mijn pa nog gezien heb.

Of dan toch maar een halfslachtige poging om een vaderzoonmoment te crëeren rond een stuk handgereedschap of een boek van een van zijn favoriete auteurs dat hij toch al heeft en dat ik vervolgens mag meenemen naar huis, dit alles in de wetenschap dat dit de morele verplichting impliceert om dit ritueel vanaf nu élke tweede zondag van juni te herhalen.

Nee, misschien moet ik nog maar eens met mijn pa naar een match van Club Brugge of Verbroedering Geel (als die er nog zijn). Of een week naar Nederland en samen in de auto slapen omdat de camping volzet is. Of een pint gaan drinken op het terras van Den Hemel, midden in mijn blokperiode. Of ik geef een concertje waar mijn pa naar komt kijken, en achteraf voel ik me slecht omdat het absoluut niet zo goed was als het had moeten zijn, net nu hij er was.

Of we rijden nog eens via de Kennedytunnel naar mijn grootouders (zijn ouders) nu ze nog in leven zijn, zodat hij daar in de zetel in slaap kan vallen en wakker worden en me vragen 'of we er al zijn', waarna hij weer in slaap kan vallen. Of we verorberen nog eens in stilte ons zondagmiddagmaal en mijn vader vraagt quasi-achteloos: 'En zeg eens, waarom heb je nu op X en Y gestemd?', terwijl ik mijn stemgedrag toen nog voor mezelf hield zoals een puberend schoolmeisje haar geheimen: met een slot op waarvan ze dacht dat alleen zij de sleutel wist liggen.

Eet dat, vadertjesdag.

Een lichte tinteling

2010-05-07T00:28:00.000-07:00

Al twee dagen zat hij op zijn kamertje, helemaal klaar om de woorden te laten komen. Maar hij zag alleen de muren komen. Eerst traag en vriendelijk, als een onbekende die op straat schuchter op je afstapt om de weg te vragen, dan sneller en dreigender, met een kap over het hoofd en een knipmes in de rechterhand.

Het zweet brak hem uit terwijl hij zich op het quasi lege scherm probeerde te concentreren. ‘Al twee dagen zat hij op zijn kamertje, helemaal klaar om de woorden te laten komen’, stond er, en verder niets. Alle technieken die hij geleerd had op de schrijfcursus – mindmapping, notitieboekjes, schrijfsoftware, 'probeer eerst eens iets sléchts te schrijven' - lieten hem in de steek of leidden telkens tot hetzelfde resultaat: ‘Al twee dagen zat hij op zijn kamertje, helemaal klaar om de woorden te laten komen.’

‘Iedereen heeft iets te vertellen, iedereen heeft een verhaal!’ had zijn schrijfcoach hem net iets te enthousiast op het hart gedrukt, ‘en als je me niet gelooft, lees dan eens De man die werk vond van Herman Brusselmans!’. Na twee dagen was hij er echter van overtuigd geraakt dat zijn verhaal zich beperkte tot de vier muren om hem heen, zijn smoezelige laptop, en zijn hopeloze droom om een gerespecteerd schrijver te worden.

Of ja, misschien behoorde ook de pin-up op de muur tot zijn verhaal, een overblijfsel uit zijn studententijd waar hij geen afstand van kon nemen: ‘Ik hang die poster aan mijn muur en die blijft daar hangen tot je hem komt ophalen!’ had hij in een overmoedige bui beloofd aan de vriend die de poster bij hem laten liggen had en die ondertussen bij de bank werkte, in een villawijk woonde en een internetaansluiting had en dus wat beters te doen had dan pin-upposters ophalen.

Soms bewoog hij zijn handen over het scherm zonder het aan te raken. Een lichte tinteling verspreidde zich daarbij via zijn vingertoppen over zijn lichaam, het soort gekriebel dat je ook voelt als je te dicht bij het scherm van een oude televisie komt. Het voelde alsof hij een mooie maar onbekende naakte vrouw benaderde die lag te slapen en die verschrikt zou wegrennen zodra ze hem gewaar werd. Hij voelde zich zondig. Na enkele seconden trok hij zijn vingers snel weg, bang als hij plots was om zijn energiebron te ontstemmen.

Soms moest hij naar het toilet, dat deed hij dan zo snel mogelijk om geen ingevingen te mislopen. En toen hij terug was prees hij zich gelukkig dat zijn houvast er nog altijd was, het zinnetje dat zijn nieuwe beleveniswereld verzinnebeeldde en ergens in zich de kiem moest dragen van een van de duizenden ongeschreven verhalen die daar buiten ronddwaalden, met een kap over het hoofd en een knipmes in de rechterhand.

Epitheta

2010-04-15T01:42:00.001-07:00

'Ik heb nog met haar gestudeerd!' laat ik vallen telkens haar naam ter sprake komt, al hebben we in die jaren aan de universiteit geen woord gewisseld. Ik wist uit een interview dat ze hier in de buurt moest wonen, maar pas enkele weken geleden zag ik haar voor het eerst sinds lang in levende lijve, op de Brusselsesteenweg. Onze blikken kruisten. Annelies Verbeke. Ze zag er goed uit, met die immer rood gestifte lippen van haar. Haar ogen priemen nog altijd.

Een roman schrijven. Het is me vast wat. Elke dag netjes je vooropgestelde aantal woorden produceren, loszittende verhaallijnen aan elkaar lijmen, puzzelen, de plot wat in het oog houden, erover waken dat de toon juist zit, je sociaal leven op pauze zetten, je vrije tijd investeren in mensen die helemaal niet bestaan en die je stilaan beu wordt, het boeltje bij een uitgever proberen te slijten, daarin slagen, een glas champagne drinken met je naasten.

Maar dan begint het pas. Dan volgen de recensies. Een of andere oetlul die voor een magazine schrijft en thuis met verbouwingen en twee kinderen zit leest tussen zijn andere werk door je verhaal en schrijft daar dan een stukje over. Op dat stukje reageren dan weer andere mensen of volgen weer andere stukjes. Ze gebruiken moeilijke woorden, maken vergelijkingen, leggen verbanden. Ze gebruiken je familienaam als ze het over je hebben of ze spreken over 'de auteur'.

Het lijkt niet echt over jou of je boek te gaan, je verhaal wordt dat uiversum in gesleurd waar je uit wou ontsnappen, waar kwalificaties als 'dat lukt aardig' en 'bij momenten boeiend' als een compliment horen opgevat te worden, waar je enkel lijdzaam het stortbad kan ondergaan aan stoffige beoordelingen die al een tijdje op een recensentenplank lagen te wachten om nog eens hun nut te bewijzen. Je wordt bijgezet in een of ander rijtje (de Tachtigers, de Negentigers, de Jonge Wolven, de Niet-Meer-Zo-Jonge Wolven) of je wordt een voetnoot in een naslagwerk van Anne-Marie Musschoot.

Dat allemaal als er recensies komen natuurlijk. En in geval die min of meer positief zijn. Als er geen recensies zijn, kan je enkel berusten of je boekje zelf proberen te slijten bij vrienden en familie. In het geval van slechte recensies hoor je evenzeer te berusten, je hoofd in het zand te steken en blij te zijn met de aandacht. There is no such thing as bad publicity, en al zeker in het boekenwezen dat wel lijkt te wemelen van de wezen: auteurs zonder uitgever, boeken zonder kaft.

Maar stel nu dat je een van die zeldzame talenten bent die hun huisvlijt bekroond zien met wat aandacht in de landelijke pers. En stel dat die aandacht voor je debuutroman overwegend positief is. Stel dat je -bijvoorbeeld- Annelies Verbeke bent. Ook dan begint het pas. Je dacht even een boekje te schrijven - je moet alles toch eens geprobeerd hebben, we zien dan wel weer verder - en dat blijkt nu anderen te bevallen.

Ze gooien epitheta als 'indrukwekkendste Nederlandstalige debuut sinds Arnon Grunberg' en 'veelbelovend' en 'Reve ' naar je hoofd. Ze leggen de lat waar je zonet nog vlotjes over ging een halve meter hoger, waar ze dreigend nog wat ligt na te trillen. Ze injecteren je met hun verwachtingen. Je bent nu een auteur. Je moet nu interviews geven, en lezingen. Je opdracht is niet langer 'een boek schrijven', je moet nu 'bevestigen', zodat je die stukjesschrijvers niet teleurstelt, zodat je je pas verworven plaats in de pikorde niet kwijtspeelt.

Tiens, bevestigen. Was je niet ooit beginnen schrijven om net niet te hoeven bevestigen? Om iets ànders te doen? Om een éigen wereld te kunnen scheppen, waar jij de regels bepaalt? Dat wordt weer even zoeken. Die zeurderige stemmetjes in je hoofd ('Hoe deed je dat ook alweer, zo'n succesboek schrijven?' 'Was dat de vorige keer ook zo lastig?') het zwijgen opleggen en gewoon verderwerken. Van hieraf moet je gaan.

Ik wens Roezemoezen een mooi boek toe.

Ik vind je wel

2010-03-24T09:32:00.001-07:00

De naam die mijn vader bij de dienst bevolking deponeerde voor zijn oudste zoon -voor mij dus- hou ik hier veilig weg, zodat een bevriende surfer niet stoemelings de wijsneuzerige breeddenker die Punkerke poogt vorm te geven binnen deze zelf bijeengeschreven vrijzone zou ontmaskeren als die schijnbaar onpeilbare figuur van op het werk.

Toch valt niet helemaal uit te sluiten dat op een dag iemand die mij kent als de gewetensvolle, ijverige, goedlachse maar soms ook wat knorrige collega die ik dagelijks en met wisselend succes probeer neer te zetten, al klikkend deze bunker binnenvalt om zich wat te komen verkneukelen in deze onvermoed aangeboorde bron revelaties over die al bij al toch wat schimmige verschijning op de gang.

Om het risico dat mijn in het lover verscholen Bunkerke ook gelokaliseerd wordt door dat stel sympathieke lieden dat er voorlopig nog van uit gaat dat ik als een betrouwbaar sujet gecatalogeerd kan worden, om dat risico te vermijden en ook het onvermijdelijk daaruit voortspruitende gevaar voor een verrassingsaanval (ik sta met een ochtendhumeur op de gang en om mij wat af te reageren besluit ik een collega wat te jennen, die doodleuk reageert met 'weet je wat, schrijf het eens in je -spottend snikje- blog') toch enkele voorzorgen.

Ter attentie van collega RL: ik weet het van je theaterproject waarvoor je een porno-regisseur gaan interviewen bent. Ter attentie van collega TN: ik heb je website gezien met foto's. Foto's van bliksemschichten. Ter attentie van mijn weliswaar knappe collega RS: een thesis schrijven over boomnamen in familienamen en hun appellatieve en toponymische oorsprong, dat is hilarisch zoals in 'niet bedoeld om mee te lachen maar ik doe het toch'. Ter attentie van collega NS: die foto's van je inleefreis in Tanzania zijn echt niet zo flatterend!

Maar dit louter uit voorzorg. Er kan altijd onderhandeld worden over wederzijdse ontwapening, dierbare collega's - en ik vind jullie allen dusdanig sympa dat ik er tot nog toe in geslaagd ben niet één keer mijn mond voorbij te praten over het bestaan van bovenstaande verzameling bezwarend materiaal. Dat zulks niet vanzelfsprekend is, zal elkeen die wat vertrouwd is met mijn vrouwelijke kantjes moeten beamen.

Waar ik echter wel een hekel aan heb zijn al die collega's die niets prijsgeven op het net. Geen thesis met een grappig onderwerp, geen comprommiterende foto's, geen jeugdzondes, geen lidmaatschap van natuurverenigingen, geen reacties op een online discussie bij Libelle, geen amechtige pogingen tot proza of poëzie, geen politiek incorrecte uitspraken op online fora, geen iets, gewoonweg niets. Als potentiële werkgever, ik zou het wel weten: zo iemand heeft iets te verbergen en is dus niet te vertrouwen.

Is het dodelijke saaiheid? Angst dat je persoonlijke gegevens bij die Chinezen terechtkomen die Google gehackt hebben? ('Oh Ling, look at diz wommen, zjie ies wief de boerinnenbond'). Of omdat je syfillis krijgt van Facebook? Probeer het toch gewoon eens. Post op een Noord-Koreaanse site van natuurvrienden de foto's van die veel te zatte avond in tweede kan. Deel alsnog die gedichten uit je universiteitsjaren met de wereld, vermomd als 'recept voor roerbakken witlof met oesterzwammen' op http://www.webchef.be/. Verkoop je gedemodeerde sexy lingerie op kapaza en vergeet daarbij even dat het toch niet zo'n goed idee is om dat onder je eigen naam te doen, omdat toch altijd de kans bestaat dat iemand die jou kent als de gewetensvolle, ijverige, goedlachse maar soms ook wat knorrige collega die je dagelijks en met wisselend succes probeert vorm te geven, zich al klikkend tot bij je zoekertje werkt en zich daar verkneukelt in een onvermoed aangeboorde revelatie over die al bij al wat schimmige gangfiguur van op het werk die je uiteindelijk toch bent.

Of schrijf een blog. Onder een schuilnaam.

Maar ik vind je wel.
PS De figuur op de foto is een naamgenoot. Hij doet iets met fysica aan een Nederlandse universiteit. Dat had erger gekund.

Uitgeklaard

2010-02-17T00:03:00.001-08:00

Ik nestelde mij voor de tv voor 'In Godsnaam', over nonnetjes in het slotklooster van Brecht. Ik hoorde Annemie Struyf haar gespeeld-onwetende zelf spelen: 'Ik vind het zo raar dat ze hier nooit een goeiendag zeggen'. En nonnetjes die worstelen met hun keuze: 'Wat het de moeite waard maakt is wanneer je hem ziet. Maar die momenten zijn zeldzaam. Héél zeldzaam'. Oprechtheid die oprecht lijkt: ik had het niet verwacht maar vond het mooi.

Ik schrijf het op omdat ik het anders wellicht vergeet. Niet nu, niet morgen, maar over een jaartje of zo. Dan heb ik nog vaag weet van een tv-programma dat ik ooit zag met nonnetjes in een slotklooster ergens in de Kempen en met die ene, is het Lieve Blanckaert? nee, die andere, allé. En dat het daar toch heel stil is, in zo'n slotklooster, en weinig feestjes, dat ook.

Zo is het goed: vergeten moet, ik kan niet alles weten en ik moet nog zoveel vergeten. De winter van 2009-2010, bijvoorbeeld. De sneeuw, de kou, de ijzel, 'Het diner' van Herman Koch, 'Sprakeloos' van Tom Lanoye, de treinramp: het past niet meer in mijn hoofd, het moet eruit en wel snel. Ik kwel mezelf en bekijk nog eens die foto die ik nam van een besneeuwde Graslei. Kon wel februari 2010 geweest zijn maar nee, het was december 2009.

Mijn beste vrienden zie ik niet zo vaak. Misschien zijn het net daarom mijn beste vrienden: wat is het heerlijk om telkens weer een vroegere zelf te kunnen zijn. B.: wereldreiziger, Brusselaar, vrijgezel, langeafstandsfietser, notoir veronachtzamer van alles wat moet. De tegenhanger van nonnetjes in een slotklooster. Twee weken geleden was ik op een prachtige zaterdagvoormiddag in Brussel in de Marollen aan het rondsnuisteren, vlak bij waar hij woont. 'Ben op het Vossenplein, ben je thuis?' sms'te ik.

Een dagje later - het was ondertussen zondag en het regende en ik stond naast de autosnelweg te verkleumen in afwachting van de Verlosser in een autootje van Touring Wegenhulp - kwam zijn antwoord: 'Waar ben je juist? Ik kom af!' en even later 'Dedjuu dedjuu, ik keek er zo naar uit!' toen het misverstand uitgeklaard was. Dat gedoe met voorzichtjes polsen of je niet stoort zou eigenlijk niet mogen tussen vrienden, dus een volgende keer bel ik gewoon aan.

Ik had het niet meer verwacht maar vond het wel mooi.

Zend tuig

2010-01-30T13:53:00.000-08:00

Al enkele weken loop ik mijzelf te voet op weg naar het station te amuseren met de zelfopgelegde opdracht Maak Een Instructie Met De Letters Uit De Woorden Die Je Onderweg Opmerkt. Echt interessant is mijn weekdagelijkse ochtendwandeling immers niet (Waar is die oplegger die daar gisteren nog aan de overkant stond? En kijk eens, wat een mooie nieuwe trambedding!) maar ik vertik het om de bus te nemen. Later meer daarover.

Kwestie van niet alle mogelijkheden meteen uit te putten (zoveel valt er niet te zien langs de Burggravenlaan dus moet ik wat doseren) beperk ik me voorlopig tot het puzzelen met de bestemmingen van bussen en trams die voorbijrijden. Zij die wél de euvele moed bezitten om in die snertkou op een bus te wachten en mij voorbij zien wandelen (even later zie ik hun omwasemde neuspunt op damestennisopslaghoogte voorbijdenderen, door een forse hap leerlingen uit de tweede graad van het KTA Voskenslaan tegen het venster van de bus gedrukt) roep ik elke ochtend vrolijk

'Kraak Miere!'

toe (Mariakerke, lijn 3).

Zij vinden mij vast onnozel, ik vind hen nog onnozeler.

Toen ik onlangs een half uur te vroeg op het station was omdat ik bij wijze van uitzondering toch eens op een bus gestapt was die toevallig net stopte toen ik de halte voorbijwandelde (zoiets is een teken Punkerke, dat mag je niet negeren), besloot ik nog eens een koffie te nuttigen in het mooi gerestaureerde buffet.

Nog enigszins onder de indruk van de busrit bestelde ik bij een assertief dametje dat mij middels een laaggestemd en nogal doorrookt 'ja' aanspoorde om mijn rol als consument ter harte te nemen. Ergens links van mij zat ondertussen een groepje van een viertal forensen nogal luidruchtig misbaar te maken over het pas ingevoerde rookverbod, dat als volgt gecommuniceerd werd:

Sedert 1 januari geldt een rookverbod. Om u ter wille te zijn kan u roken in het gangetje aan de straatkant.

Dit maakte de asbestemden zo ongelukkig dat ze hun vertier zochten in het luid hey schreeuwen naar iedereen die hen voorbijwandelde zonder te groeten. De verbaasde of geschrokken blikken van de argeloze horecaconsument leken hen kostelijk te amuseren. Ik bleef hoffelijk.

Nadat een van de dienstdoende obers hen vriendelijk verzocht had zich wat rustiger te gedragen, besloot het viertal elders verder te gaan smeulen. Blijkbaar had een van hen evenwel een croque-monsieur besteld en die niet in ontvangst genomen voor vertrek. Aanleiding voor een van de obers om met de croque recht door de buffetzaal richting de enige aanwezige zwarte medemens te snellen en hem de krokante boterham gratis aan te bieden.

'Alstublieft meneer, mag ik u een croque monsieur aanbieden van de zaak.'

'Maar ik heb dat niet besteld. Hoeveel kost dat?'

Het was in die zorgeloze tijd toen we nog vonden dat Music For Life maar eens voor de arme mensen in eigen land moest gaan, toen het woord Haïti nog een exotische bijklank had en toen de daklozen die op straat in de winterkou moeten zien te overleven nog volop de krantenkolommen vulden. Iederéén deed zijn best om de minderbedeelden wat te helpen, de golf van solidariteit die de vierde wereld toen gevoeld moet hebben mag haast een tsunami genoemd worden, zo gul waren wij allemaal.

'Dat is voor niets meneer, dat is gratis. Die mensen hebben dat besteld maar ze zijn weg.'

'Ah oké. Sorry bedankt maar ik heb geen honger.'

Ondertussen was ik -alweer een 12-tal minuten ouder- nog altijd aan het wachten op mijn koffie en werd het me allemaal wat te veel (die stuitende ondankbaarheid van de zwarte medemens! mijn toenemende drang naar een caffeïneshot! de verloedering van de stationshoreca! mijn humeur omdat ik daarnet op de bus geneukt was door een stel kinderrugzakken!). In gedachten scandeerde ik luid

Gentbrugge! Gentbrugge! (lijn 9 of 96)

maar omdat deze nochtans duidelijke instructie (Breng teug! Breng teug!) niet het gewenste effect ressorteerde (mindfulness is echt zever) besloot ik maar op te stappen. Op weg naar buiten wandelde ik voorbij de afgebleekte blondaine bij wie ik een kwartier eerder mijn koffie besteld had. Ze stond met de handen losjes in de zij te keuvelen met een van de andere naar schatting 6 klanten in de zaal.

Sint-Pietersstation! (lijn 4)

siste ik in het voorbijgaan, erop hopend dat zij hieruit mijn tip: sta in stierestront zou distilleren. Haar verstrooide blik (wat doet die klant hier?) deed echter vermoeden dat ze meer zin had in een sigaret dan in woordspelletjes. Eenmaal terug in de hal nam ik mijn mobieltje ter hand en als een ware lijnopzichter weefde ik

Gent-Zuid, lijn 3 - Gent-Zuid, lijn 3

door de radiogolven die mijn zendtuig verspreidde, door mijn mede-tramenbusbestemmingsontcijferaars natuurlijk meteen herkend als de noodoproep Zend Tuig! Zend Tuig! Al gauw stroomde het station vol. Ik besloot mij strategisch in de gang onder de sporen te positioneren en aldaar vanop een tot podium omgevormd metrokastje mijn volgelingen op te roepen om te

Gent-Blaarmeersen - Gent-Blaarmeersen!

(door de goede verstaander meteen als de mantra 'Blameer angst neer! Blameer angst neer!' begrepen). De enigen die acht leken te slaan op mijn instructies waren evenwel twee borstkasten in van die belachelijke rode securitytruitjes die me van mijn verhoogje sleepten. Door de stress die de situatie met zich meebracht verloor ik even mijn cool, vergat ik mijn codetaal en schreeuwde aldus rechtuit

Zoen de trui! Zoen de trui!

in plaats van 'Zuidertoren! Zuidertoren!' (busdienst vanuit station Gent-Sint-Pieters naar de administratie der belastingen die vrolijk alle haltes voorbijrijdt ook al zijn er geen inzittenden en staan 15 mensen verkleumd te wachten aan de halte). Dat vonden de truitjes niet grappig, en bijgevolg zat ik enkele seconden later op mijn knieën te Drongen-Luchteren (die vogelt u zelf maar uit) in afwachting van de komst van de andere truitjes die ondertussen opgeroepen waren.

Zij vonden mij onnozel, ik vond hen nog onnozeler.

Mag ik u een croque aanbieden van de zaak?
Om u ter wille te zijn?

probeerde ik nog, maar toen besefte ik weer dat ik moest doseren. Ik boog gelaten het hoofd en liet mij afvoeren naar een kantoortje, enigszins niet-begrijpend nagestaard door mijn treincollega’s die net de hal binnenwandelden en die er nog altijd van overtuigd zijn dat het allemaal een misverstand is, al die mensen die elke dag op hetzelfde moment dezelfde richting uit gaan.

Ze moesten eens weten.

Letterzetterij

2010-01-29T02:48:00.000-08:00

'En straks hoort u ook nog de gedichten die Mieke Vogels en Bart Somers voor ons schreven'. Af die radio. Dat wil ik niet op mijn boterham. Dan is het eens gedichtendag en moeten wij het stellen met het gekribbel van kabinets- of andere politieke medewerkers. Waarom is net gedichtendag de dag waarop we alles volplamuren met rijmsels? Terwijl.

Terwijl we op vrouwendag toch ook niet allemaal een keukenschort aantrekken en op hoge hakken gaan rondlopen. En toch: Herman Van Rompuy in een zotte bui. Lijmpje hier, rijmpje daar, iedereen kan het, gedichtendag klaar! Met een haiku toe. En gelukkig maar. Ik mag er niet aan denken de hele dag Leonard Nolensen te moeten trotseren, schimmige gebaroneerden die om de een of andere reden tot ons cultureel erfgoed schijnen te behoren - al weet niemand echt waarom.

Maar -daag jezelf een dagje uit- het is me dus gelukt: een gedichtendag zonder poëzie! Niet dat ik die kernachtige letterzetterij geen warm hart toedraag. Ik amuseer mij te pletter met voorpublicaties van ongeborenen en de onvolprezen Arabische poëzie en ik ben altijd te porren voor een portie Kouwenaar of Kopland. En een onmens is hij wiens adem niet even stokt bij het lezen van Roezemoezen en dit.

Het was gisteren ook dag van de privacy, dus hun contactgegevens vogelt u maar zelf tevoorschijn, heren uitgevers.

Vind ik neuk

2010-01-07T05:25:00.001-08:00

Het is ondertussen al 2010, en we denken nog altijd allemaal dat we fantastisch goed en futuristisch bezig zijn met onze i-pods en windturbines en samenwerkingsfederalisme en onze President Van Europa, maar ik zeg u. Louter uit beleefdheid zeg ik u. En ook dat we over 30 jaar eens goed gaan lachen als we onszelf bezig zien in het jaar 2010. Wat een sukkelaars waren wij toen, 30 jaar geleden over 30 jaar!

Neem nu Facebook. Of surf naar Facebook - niet iedereen drukt zijn statussen elke dag af. Gewéldig initiatief. Geen dia-avonden meer van de reis naar Tanzania van je nichtjes, geen dagboek, geen verjagardagskalenders, geen gedoe met vriendschappen aanknopen, geen doodse telefoontjes om 'bij te praten'.... : dat kan allemaal op Facebook! Sukkelen in volkstuintjes of bijklussen in de horeca: even naar Farmville of Restauranttown.

Bloggen is ook overbodig geworden: niets biedt zo'n instant bevrediging als een reactie op een statuszinnetje op facebook. Zo'n beetje als bijval krijgen aan de toog. Het is nét geen masturbatie feitelijk. Een erectie plaatsen? Vind ik neuk.

En toch is hier nog heel wat vooruitgang mogelijk. Zo blijf ik al een tijdje met een wat onbevredigd gevoel zitten over dat porren. Dat is wel oké, eens gepord worden, vooral door die blonde stoot van Carl Hoefkens, maar na 100 keer over en weer porren wil een mens wel eens naar een next level. Speciaal voor zijn vriend Punkerke heeft Mark Zuckerberg dan ook de toepassing 'vraag het aan met Vanessa Hoefkens' toegevoegd aan mijn startpagina.

Het systeem functioneert echter nog niet naar behoren, blijkens het bericht dat verscheen toen ik voor het eerst mijn geluk met de nieuwe knop beproefde:

Oeps!
Er is iets misgegaan. We zijn bezig om dit probleem zo snel mogelijk te verhelpen. Je zou het nog eens kunnen proberen.

Een louter technische kwestie, dat spreekt, waar binnen afzienbare tijd een mouw aan gepast wordt.

Het is tenslotte toch al 2010!

Er is toch zever genoeg

2009-12-21T13:20:00.000-08:00

Het is een beproefde gemakkelijkheidsoplossing voor columnisten die weer eens niks voor in hun column wisten, maar het blijft niettemin aangenaam de spot drijven met de comments onder online nieuwsartikels. Maar om al enigszins het clichématige dat volgt aan te kondigen en ook omdat mijn bladspiegel gebaat is bij een foto onder de openingsalinea eerst even dit:

En dan nu terzake, zoals ze bij Canvas zeggen. Het gamma aan belachelijke / idiote / misplaatste / verzuurde reacties is tegenwoordig namelijk verscheurend groot voor wie graag eens de draak wil steken met een van die gefrustreerde vrijetijdsopiniemakers die welhaast als strooiwagens hun mening over de belangrijkste nieuwssites verspreiden, zo mag onder andere blijken uit onderstaande reactie van een lezer van De Standaard op 18 december 2009:

Brussel telt veel werklozen, dus blijkbaar moet er voor diegenen die wel moeten werken niet gestrooid worden. Neem een kijkje in de zijstraten van de Louizalaan- een mooi zicht maar vraag ons niet om op tijd te zijn, ongeacht of je nu met de wagen of te voet bent- levensgevaarlijk. Ze kunnen het water niet zuiveren, laat staan enkele wegen berijdbaar houden. Proficiat Bruxelles.

Geef toe: geniaal in zijn eenvoud. In één comment de werkende Vlaming én de werkloze Brusselaar gelinkt aan een onbestrooide zijstraat van de Louizalaan. Het ongetwijfeld ironisch bedoelde proficiat is niet voor Brussel maar voor Bruxelles. Machtig. De volharding waarmee dit soort commentaarschrijvers alles door een communautaire bril ziet, begint stilaan op een verregaande vorm van sneeuwblindheid te lijken.

Nochtans mist de schrijver enkele open doelkansen en verraadt hij zich aldus als een onbezonnen beginneling. Zo vergeet hij te suggereren dat ze beter die werklozen eens aan het sneeuwruimen zouden zetten, zodat die ook eens iets terugdoen voor de werkende Vlaming in Brussel (die behalve de Brusselse werklozen ook nog eens de Waalse onderhoudt). Hij vergeet ook een allusie te maken op de milieutop in Kopenhagen en de aldaar centraal staande problematiek van de opwarming van de aarde:

Waarom kunnen ze trouwens al die Brusselse werklozen niet inzetten om sneeuw te ruimen, zodat de werkende Vlaming in Brussel op zijn werk geraakt om het onderhoudsgeld voor die werklozen te betalen. Maar nee, terwijl de steuntrekkers thuis genieten van het mooie uitzicht en ze daar in Kopenhagen de opwarming van de aarde proberen tegen te gaan in hun goed verwarmde congreszalen, zullen wij wel ploeteren in de koude en de sneeuw.

Behoorlijk gechargeerd ongetwijfeld, dit zelfverzonnen vervolg, maar op 18 december 2009 omstreeks 12u35, zei Jozef Berghmans:

Ik begrijp het niet meer. In Kopenhagen gaan ze al het mogelijke doen om de sneeuw niet te doen smelten, maar hier in België gaan ze massaal zout strooien om de sneeuw wel te doen smelten. Wat is het nu? Te koud of te warm? Allez, en gij nu.

Eet dat, gij klimatologen aller landen. Oké, er zal altijd wel een Jozef Bergmans zijn om die de verleiding niet kan weerstaan om wat gemakkelijk applaus te oogsten. En wie weet is 't wel humor. Maar Jozef heeft zwaarwegende vrienden, zoals deze politicus uit Oostende, in De Standaard van 11 december:

Waarom zou je water besparen als het in ons land zoveel regent? Er is toch water genoeg?

Dat we daar niet op gekomen waren! Dat drinkwater valt natuurlijk gewoon recht uit de hemel en ten huize Jean-Marie Dedecker (goed geraden) wordt de pasta gekookt met water uit de regenton.

Maar dat is nog lachen. Verontrustend wordt het in opiniestukken als dit van Bart Sturtewagen over het mislukken van de klimaattop in Kopenhagen (De Standaard, 19 december 2009):

De grootste uitdaging blijft uit te breken uit de cirkelredeneringen. Wachten op overheden, op technologie, op gebruikers of op geld levert niets op. Stap voor stap werken aan klimaatstrategieën en -strategietjes is de enige zinvolle weg. Dat was voor Kopenhagen zo en dat is na Kopenhagen helemaal onbetwistbaar.

Vrij vertaald maakt het niet zoveel uit dat autoconstructeurs zwaar gesubsidieerd hun verouderde technologieën blijven gebruiken in plaats van te innoveren. Dat de vleesindustrie zijn secundaire kosten (milieuvervuiling, gezondheidsrisico's door vlees vol antibiotica, CO2-uitstoot door een steeds toenemende veestapel) op de samenleving blijft afwentelen doordat de overheid laat betijen. Dat China en de VS zich niet willen verbinden tot een uitstootbeperking.

Als we maar allemaal netjes blijven sorteren, onze peertjes door spaarlampen vervangen en koken met seizoensgroenten. Als we hier en daar een windmolentje plaatsen om die klimaatdoemdenkers de wind uit de zeilen te halen en ondertussen wat prutsen aan een elektrische wagen die over 20 jaar op de markt komt. Dan komt alles wel goed. We worden allemaal een beetje low impact man light, en hopen dat JMD spontaan meedoet.

En als iedereen zout strooit voor zijn eigen deurtje, blijven alle straatjes berijdbaar.

Maar goed, ik vermoed dat ik volgens Bart Sturtewagen ondertussen vastzit in een cirkelredenering. Ik moet daar toch dringend eens uitbreken.

Alvast een prettig eindejaar gewenst, lieve lezers van me!

Horremorrie

2009-12-10T04:45:00.000-08:00

Ken je dat, van die mensen die gaan drummen om als eerste op de trein te kunnen stappen en zo de forenzers die eraf willen het uitstappen bemoeilijken? Ja, natuurlijk ken je dat, ik ben de elvendertigste die een blogberichtje begint met een verwijzing naar het fenomeen en met de woorden 'ken je dat' - dat ik me eraan erger (aan die mensen, blogpostjes over die mensen, en blogpostjes die beginnen met 'ken je dat') hoeft feitelijk niet meer gezegd.

Vandaag echter ontdekte ik een nieuwe categorie mensachtigen die totnogtoe schromelijk aan de aandacht van het nooit aflatende contingent stukjesplegenden ontsnapt is: 'Zij die klaar staan om van de trein te stappen en reikhalzend over de schouder van de voor hen wachtende naar buiten kijken, vurig hopend dat daar mensen zullen staan die gaan drummen om als eerste te kunnen opstappen en zo de mensen die eraf willen het uitstappen bemoeilijken'. Nog voor ze zelfs maar de deuropening bereikt hebben waarlangs ze het rijtuig moeten verlaten, staan die domme bontjes al met hun sjakosj te zwaaien, binennsmonds hun 'laat me door, laat me door' al repeterend.

Het zit hen duidelijk hoog dat ze weer maar eens een hele rit in tweede klasse hebben moeten reizen (iets met Fortis-aandelen die ze met de kerst dan maar aan familie zullen uitdelen) en dat er buiten alweer ander plebs in hun weg zal staan vervult hen nu al met een portie vooropsnellende extra ergernis. Alsmaar vindingrijker worden ze in het opzoeken of uitlokken van situaties die wel eens zouden kunnen uitmonden in een conflictje dat hen toelaat hun onvrede met alles en iedereen nog eens op een medemens te projecteren.

Vandaag zat ik in zo'n treinwagon met stoeltjes die als in een vliegtuig achter elkaar in dezelfde richting geplaatst zijn. Ik wou de krant lezen, maar had daarbij last van de laaghangende middagzon die het op mijn irissen gemunt had. Ik besloot daarom de hor die daartoe aan de binnenkant van het treinraam aangebracht was een twintigtal dodelijke centimeters naar beneden te trekken. Ogenblikkelijk steeg achter mij een ontzet kreetje op. Ik had er blijbkaar niet op gelet dat de hor zich over twee rijen zitplaatsen uitstrekte en dat ook de passagier achter mij zodoende geheel in duisternis gehuld de rest van deze zo al onzalige treinreis moest uitzitten.

Op eenvoudig verzoek had ik de hor terug omhoog geduwd -ik gun iedereen het licht in de ogen- maar daar kreeg ik de kans niet toe. Na een verontwaardigd 'sèèg, als een bitje zunne al tevele is' stond de dame achter mij - waarvan ik tot dan toe het bestaan niet vermoedde - sissend op en na een paar dodelijke blikken verhuisde ze naar een andere zitplaats, in de buurt van leukere mensen. Dat ze even later allerlei onvriendelijks murmelend terug langs mij moest om haar sjakosj te komen halen die ze laten liggen had -de optuttrut- was dikke pret.

We naderden Gent, ik stond op uit mijn horloge en maakte me klaar om me doorheen de massa op het perron te wurmen. Het Horremorrie stond me immers vast al drummend op te wachten.

De horror.
(de foto is van de hand van een zekere Herman Horsten - toeval bestaat niet of probeert toch hard te doen alsof)

(Dr)enkeling

2009-10-28T07:05:00.001-07:00

Flarden. Het minste wat erover te zeggen valt, is dat er veel over te zeggen valt. De lezer krijgt alle tijd om nog even in zijn eigen gedachtenwereld te vertoeven, want: flarden. Ze waaien maar wat aan, als de intro van 'The Beatles and The Stones'; een hint die snel weer verzwindt. Hoogstens blijven ze even hangen zolang niemand ze probeert te vangen.

Splinters van versproken gedachten, fracties van verfrommelde acties, de afgebotte boorden van te scherp gesproken woorden. Zo ijl ik als de ochtendlucht op een eerste winteruurdag: allesomvattend en verrassend zacht maar ongevaarlijk en diffuus. Ik gun ze de vrijheid, want ik weet: net als een krolse kat verdwijnen ze maar komen ze ook altijd terug af op het gestoorde magnetisme van de menselijke geest.

'Laat die flarden fladderen!' roept mijn psych, 'sluit ze niet op binnen de boorden van je woorden, veranker ze niet in kankeralinea's, pas ze niet in paragrafen, maar laat ze overal hun dorstige uiteindes laven!' Hem tegenspreken durf ik niet, en terugschrijven? Nee, die ij klinkt veel te scherp. Als flitsende barden schieten de flarden alle kanten op, ik grijp nog maar te laat, dus ik laat ze - hun eigen gang maar gaan.

Geef mij een doel en ik geef je een smoel: gedegen kruis ik het degen, de politiek correcte rustieke commode wars van weer eens mode. Ik ken die muurtjes, ik kan ze bouwen. Maar geef mij flarden en ik lig eraan. Of dat ligt eraan: hoever kan dit gaan, zonder de metronoom tilt te doen slaan? Hoe ver drijft het reiken naar verrijking een drenkeling op zoek naar - laat ons zeggen land om de hand op te leggen?

Voor wie Taouil

2009-09-19T04:53:00.000-07:00

'In Nederland hebben ze rokerskerken'. Zoals enigszins te voorspellen viel, had mijn sympa eloquente collega een eigen invalshoek klaargestoomd voor het geval hij onverhoeds in een hoofddoekendebat zou terechtkomen, naar gewoonte een invalshoek die hem op zijn minst voor eventjes van alleenspreekrecht verzekerde.

Hij is een van de mensen die weten hoe zich te gedragen als mijn ochtendhumeur nog in de buurt is en zijn pogingen tot branie zijn doorspekt met mooie woorden waarvan ik het bestaan vergeten was of nooit gekend heb, dus ik laat hem graag zijn gedachten met mij delen. Hij leek het best een leuk initiatief te vinden, die rokerskerk, dat aantoonde hoe arbitrair het begrip 'levensbeschouwelijke tekens' wel niet is. Hij merkte ook op dat in onze syllabi 'Nederlands voor anderstaligen' verwezen wordt naar het doopsel, en vroeg zich enigszins wijsneuzerig af of dat dan ook een 'levensbeschouwelijk teken' is.

Genoeg stof voor mij om enkele alineaatjes mee te vullen -waarvoor mijn erkentelijkheid- maar uiteindelijk kwam ik niet te weten wat hij er nu van vond. Het werd mij vooral duidelijk dat de discussie niet op zijn niveau gevoerd werd, al vermoedde ik dat dat niveau zich ergens bevond waar minder welbespraakte stervelingen zich niet wagen en dat men er zich vooralsnog concentreert op informatiegaring en intensief denkwerk met het oog op een toekomstige nog te bepalen visie, wat niet noodzakelijkerwijze ook een standpunt veronderstelt. Het siert hem, aan visie meer gebrek dan aan standpunten dezer dagen.

Ik vind het een jammere zaak, dat 'algemeen hoofddoekenverbod' (behoudens aanpassingen ook van toepassing in het volwassenenonderwijs, stel je voor), en dan vooral het 'algemene' ervan en de manier waarop het er gekomen is. Fair genoeg dat enkele gemeenschapsscholen de hoofddoek willen verbieden omwille van wel-of-niet-bestaande groepsdruk, wie het onderwijs een beetje kent weet dat een directie -die nota bene jarenlang tegen de trend in de hoofddoek wél toeliet- zoiets niet beslist zonder daarover eerst goed na te denken. Jammer wel dat dan meteen het hele onderwijsnet op die kar springt om juridische consequenties te vermijden.

Het is ondertussen helemaal verworden tot zo'n 'van hogerhand door krachten die we niet beheersen' opgelegd verbod, dat niet anders kan dan wrevel opwekken bij de draagsters en hun omgeving. Het was dan ook lachen geblazen toen afgelopen maandag de kranten vol stonden met bezorgde bedenkingen van woordvoerders allerhande die niet zo te vinden waren voor het plan van aparte moslimscholen dat ondertussen om voor de hand liggende redenen zijn voedingsbodem rijk gecomposteerd zag.

'We willen scholen die een afspiegeling zijn van de maatschappij, en aparte moslimscholen brengen dat project in gevaar'

klonk het. Ach kom, we willen helemaal geen scholen die een afspiegeling zijn van de maatschappij. We willen scholen die een afspiegeling zijn van de maatschappij die wij voor ogen hebben (waar moderne moslims de hoofddoek erkennen als het teken van onderdrukking dat het volgens ons is en vervolgens afwerpen). Daar is zelfs niets mis mee, met goedkope praatjes wel.

Om ervoor te zorgen dat de ondertussen wat bedaarde gemoederen niet helemaal insluimerden, besloot de Staatsveiligheid vervolgens op weinig subtiele manier (in een televisieprogramma en bij monde van de directeur van de Staatsveiligheid) hun boekje open te doen over imam Taouil, een opgemerkt tegenstander van het hoofddoekenverbod.

Die imam Taouil is een toezichter bij De Lijn in Antwerpen die pretendeert voor de moslimgemeenschap te spreken maar die binnen diezelfde gemeenschap helemaal niet zo'n leidersfiguur is als hij zelf laat uitschijnen. Taouil wordt echter door de vaderlandse media zonder veel nadenken gretig opgevoerd als 'woordvoerder van de moslims in het hoofddoekendebat', tot terechte frustratie van andere groeperingen met een grotere aanhang die best ook wel wat zinnigs te zeggen hebben over de hele zaak en die een gematigder toon aanslaan.

Het is zelden gezien dat de Staatsveiligheid informatie (die overigens niet bepaald ophefmakend is, iederéén weet ondertussen dat die Taouil een behoorlijk conservatief sujet is en van strafbare feiten is vooralsnog geen sprake) zo openlijk en om politiek geïnspireerde redenen met het publiek deelt. Ik herinner mij althans niet dat de heer Alain Winants of een van zijn voorgangers ooit in Terzake is komen berichten over de banden van Filip Dewinter en co met neonazigroeperingen.

Gezagstrouw als ik ben ga ik er maar van uit dat deze opstoot van openheid van onze Staatsveiligheid geïnspireerd werd door goede bedoelingen, maar even later werd het echt eng toen 'Kind en Gezin' besloot om de vrouw van Taouil te schorsen als onthaalmoeder, niet omdat er in die zes jaar ook maar één klacht over haar geweest zou zijn, wel 'omdat haar man een extremist is':

'We hebben inderdaad besloten de samenwerking stop te zetten. We vonden dat er bij de onthaalmoeder in kwestie nog onvoldoende garantie bestond voor de integriteit van de kinderen. Haar echtgenoot wordt door de Staatsveiligheid in de pers een extremist genoemd.'

Het doet terugdenken aan de manier waarop Verhofstadt zoveel jaren terug zijn boekje te buiten ging door op het parlementair spreekgestoelte aan te kondigen dat hij Abou Jahjah zou laten arresteren, alsof de scheiding der machten niet meer dan een vodje papier is. Dankzij heel de heisa dreigt Taouil, de man die Antwerpse meisjes opriep om niet meer naar school te gaan als het hoofddoekenverbod gehandhaafd bleef, alsnog een leidersfiguur en zelfs een martelaar te worden. En we kunnen ons afvragen of het dat is wat we willen.

Of niet, en een sigaretje gaan roken.

Dit zal zich veruitwendigen

2009-09-05T07:10:00.000-07:00

Over plafondstaren wordt vaak ten onrechte minnetjes gedaan. Het was een van mijn meer eloquente collega's die mij dit mooie zinnetje in de schoot wierp toen ik hem bedankte omwille van de 'sessie vruchteloos plafondstaren' waarvan hij me gered had door te antwoorden op een mailtje van me, onderwerp waarvan de vraag vormde wat de benaming is voor de huidskleur van een typische Noord-Afrikaan.

Een bescheiden zoektocht op het internet dienaangaande had me al naar het onvermijdelijke Wikipedia en een site van een nazistische groepering geleid alwaar bijdrages ondertekend werden met ziekelijke ongein als 'weet je wat het is, meer water dan vis - weet je wat het was, meer joden dan gas'. Heel moedig en fijnbesnaard, maar zowel 'licht getinte huidskleur' als 'makak' leken mij om uiteenlopende redenen niet datgeen waarnaar ik op zoek was. De Marokkanen in mijn klas (vergeet het maar dat ze zich eens wat inschikkelijk tonen en zich gewoon aansluiten bij blank of zwart) zullen maandag dus te horen krijgen dat zij 'van het Noord-Afrikaanse type' zijn.

Maar ik wou het met mijn lezer eigenlijk over dat plafondstaren hebben. Het mag een zegen heten dat de tijd van Michelangelo ver achter ons ligt, toen de reflecterende medemens de toevluchtsruimte boven zijn hoofd onthouden werd omdat er allerlei sixtijnse taferelen op afgebeeld dienden te worden. In het beste geval had een eenvoudige burger toen in zijn nederige woonst uitzicht op de bedampte en vaalbruine onderkant van de vruchteloos symmetrie betrachtende hogerliggende plankenvloer. De twintigste eeuw probeerde het anders maar bracht weinig beterschap: het vaalbruin werd nicotinegeel en de hogerliggende vloer een laag asbesthoudende vlakheid.

Doe mij dan maar het eenentwintigste jaarhonderd. Nicotine en asbest zijn met de kankerdoden begraven en balken doen alleen nog de Nederlandse premier en een aantal vergeten Oostenrijkse wintersporthotelletjes. Symmetrie is niet alleen de vormnorm maar wordt ook de betrachting bij het kleurkeuren. Tegen de tijd dat op onze polen de laatste sneeuw verdwenen is, is binnen vast alles wit: knalwit, helderwit, mat wit, was wit - wie niet wit is een nitwit.

Interieur is voor mij de toevalligheid waarmee de meubels in mijn huisje zich tot elkaar verhouden, maar witte plafonds vind ik prachtig. Zoveel suggesties van maagdelijkheid en zoveel zinnebeelden van nog in te vullen toekomst. Als een examen dat je zelf mag opstellen, met als eerste obstructie de vraag 'vul ik mijn eigen naam in of ben ik iemand anders vandaag?' - en niet het obligate 'duurt die crisis nog lang?' of 'gaat de wereld echt naar de knoppen?' We vinden er vragen, antwoorden en vochtplekken, naargelang onze gemoedstoestand en de staat van het plat dak.

We hebben het -net als Ikea- allemaal te danken aan Bauhaus, overigens. Strak, functioneel: het is al langer dan vandaag het ordewoord in de stadsarchitectuur. Alleen die domme boeren doen niet mee, die blijven maar fermettes bouwen en manifesteren -terecht, vindt Punkerke- tegen de spotprijzen die ze krijgen voor hun producten. En -aan hun salopet geen moderniteit- ze doen dat dan ook nog eens op de Graslei en Korenlei in hartje Gent, omdat dat ooit de plaats was waar granen overgeslagen werden op schepen.

Wel jammer dat daar alleen minderbegaafden en Duitse toeristen rondlopen op zaterdagnamiddag, maar die laatsten zijn dan weer zoveel Bauhaus en functionaliteit gewoon dat ze daar eigenlijk wel moeten tegen kunnen, een paar dozijn tweetonners dat hun fotomoment komt verstoren. En ze hadden het kunnen weten als ze de recente toeristische campagne van Gent wat beter bestudeerd hadden, die citeerde uit een artikel in National Geographic:

'Gent is een bruisende mix van een levende stad en een boeiend verleden. Veel echter dan het mooie Brugge, dat even verderop ligt.'

Vanop de kantelen van het Gravensteen hield de Gentse politie dan ook onopvallend een oogje in het zeil, onder het toeziend opperoog van plaatsvervangend korpschef Wim Van Hulle, de man die het bruisgehalte van het politiekorps terug op een enigszins aanvaardbaar peil probeert te brengen na het bewind van de iets te levendige Peter De Wolf. Dat betekent niet dat het daar een kleurloos boeltje hoeft te worden bij de Gentse politie. In 2009 staat het thema “diversiteit” er immers centraal:

Dit veruitwendigt zich o.a. in de acties en dagelijkse werking van het korps… en nu dus ook in de samenstelling van deze groep eedafleggers. Onder de eedafleggers bevonden zich mannen en vrouwen. Zowel burgerpersoneen als geüniformeerden legden de eed af. Ze zijn allemaal tewerkgesteld in verschillende directies, afdelingen en diensten en bekleden diverse graden en functies.

Bovenstaand tekstje komt van de site van de Gentse politie, ze hebben kortom wééral Punkerke niet nodig om zichzelf belachelijk te maken, wat toch wel illustreert welke moeilijke tijden het zijn voor ironiserende stukjes plegende bloggers. Ondertussen -met de eerste schooldagen is ook het najaar ongevraagd binnengeslopen -wil ik samen met mijn lezers al eens nadenken over het thema van het Bunkerke voor 2010. Ik dacht daarbij aan 'sportief en in beweging'.

Dit zal zich oa veruitwendigen in het dagelijkse werken van het Punkerke. Dit zal gebeuren op diverse plaatsen (woonkamer, bureau) en zowel in pyjama als burgerkleding. De diverse aspecten van sport en beweging zullen daarbij volop aan bod komen. Zowel voeten en armen als handen en vingers zullen weer ijverig op en neer gaan en in sneltempo naast en voor elkaar geplaatst worden.

Ook over plafondstaren wordt overigens vaak ten onrechte minnetjes gedaan.

Herschapen tot kunstwerk

2009-07-29T04:01:00.000-07:00

"Maar eerst moeten we door dat kut-België", zei een van de drie -geheel conform mijn verwachtingen net iets te vlot gemeenplaatsen en zeiken en kut in het rond strooiende - naar een soort straatgeloofwaardigheid hengelende napuberende Nederlanders in de richting van zijn twee tevens tot terminale mondigheid gepredestineerde poldermodellers terwijl ik samen met hen in de rij stond aan Gate 17 van Manchester Airport. Ze leken het best vervelend te vinden dat de goedkoopste vlucht naar hun bestemming vanuit Charleroi vertrok.

Twee weken later nam ik vanuit Arnhem een nachttrein naar Basel. Dat ik daarvoor eerst een eind het grondgebied van mijn Noorderburen op moest vond ik enkel onhandig en behalve de veel te dure kebab kon ik niets verzinnen wat mij zou tegenstaan aan een verplaatsing door Nederland. "Waarom is het dan toch dat die luidruchtig compenserende protestantse taalverlakkers zo'n hekel hebben aan ons landje?" vroeg ik me af, weze het dat deze overpeinzing zich op dat moment nog in het verwensingsstadium bevond.

Toen ik bij mijn terugkeer uit het buitenland een inlandse trein moest nemen om terug in mijn thuisstad Gent te geraken, werd het mij plots duidelijk. Het is lelijk, deprimerend en het stinkt, het regent er om de een of andere reden meestal, iedereen moet er wel eens langs en de treinende Nederlanders in de eerste plaats. Ik moest dringend plassen, dus zocht ik er de plaatselijke toiletterie op. "Dit zouden opvallende stukjes erfgoed moeten worden. Voor reizigers zijn ze de eerste kennismaking met een land of regio. Ze zouden de identiteit van het gebied dus een beetje moeten weerspiegelen", zo weet Vlaams adjunct-bouwmeester Joris Scheers.

De nu verlaten maar imposante melkproductieafdelingen van de toiletdame waren het eerste wat me opviel. Mijn schriele verschijning leek niet bij machte haar de blik uit de Blik te doen opslaan. Ook toen ik mijn muntstuk van 2 euro op de grond liet vallen om enige reactie uit te lokken, bleef het plompe geheel ter plaatse sudderen. Pas toen ik datzelfde munstuk dan maar opraapte en in het pisgeldschoteltje deponeerde, bewoog een onderdeel om mij 1 euro 60 te overhandigen, dat wil zeggen om 1 euro 60 op de tafelrand te leggen.

Toen ik na het plassen mijn handen waste (dat moet van een of ander KB) las ik het papiertje boven de wastafel:

Het is verboden in de wasbak te spuwen aub

Het beliefde mij niet te spuwen en bijgevolg was het mij niet verboden, maar ik zag er geen meerwaarde in te doen wat mij niet belieft en spuwde dan maar niet in de wastafel.

De Vlaamse bouwmeester had het over 'de 178 oude douaneposten aan de grenzen met Nederland, Frankrijk en Duitsland, die sinds de Europese eenmaking geen functie meer hebben', ik heb het over het treinstation 'Antwerpen-Berchem'. Proef die naam. Ruik eraan. Probeer een stukje. Smak luidop. Spreek de e's iets te open uit. Blijf voorzichtig. Ga goedwillig op zoek naar een stukje poëzie. Geef dat op tijd op. Spuw het uit.

Gespuwd had ik niet, maar ingevolgde het opvolgen van het KB betreffende de openbare hygiëne waren mijn handen toch nat van het water en greep ik naar de onderkant van het stuk recyclagepapier waarmee ik mij hoorde af te drogen.

Maximum twee handdoeken per klant

stond op een knibbelpapiertje gekribbeld dat onhandig op de automaat geplakt was.

"Ze zouden kunnen worden herschapen tot kunstwerk, in brons worden gegoten, overgroeid worden of opzettelijk ruïne gelaten, maar in elk geval een aantrekkelijke kennismaking met de regio moeten worden", vervolgt de Vlaams adjunct-bouwmeester. België kutland of Vlaanderen schaamstreek? Ik stel openbare toiletten voor, met de verzamelde ex-misses België als toiletdames.

Wel maximum 1 drolletje achterlaten aub.

Liefdesmanager

2009-06-10T11:27:00.000-07:00

Punkerke heeft de laatste tijd veel te weinig tijd om te bloggen, maar gelukkig zijn er nu en dan anderen die hem zomaar wat leukigheden in de schoot werpen. De 20-jarige Chinees Pima bijvoorbeeld, die zijn nachten vult met computerspelletjes spelen en zijn voormiddagen door bij mij in de les halftijds met de ogen open te zitten slapen en halftijds de illusie van oplettendheid in stand te proberen houden.

Waar ik mij gelukkig mee prijs, bij zijn voorgaande leerkracht maakte hij er een sport van om een slordig anderhalf uur te laat binnen te komen. Een slechte gewoonte waarvan ik hem gelukkig al kunnen afhelpen heb, middels enkele goedgetimede verwijzingen naar die Chinese discipline waar ik niet veel van merk. Op mensen hun eergevoel mikken, het werkt altijd.

Dinsdag bezorgde hij mij het resultaat van zijn huistaak 'schrijf een sollicitatiebrief', dat hieronder integraal weergegeven staat, met aangepaste namen evenwel. De lezer hoort daarbij te weten dat Dagmara een Russische medecursiste van Pima is, die hij niet alleen elke dag in de klas maar ook aan het station te zien krijgt.

Betreft: Vacature Russische manager

Beste Mevrouw Dagmara

Nadat ik u in het station gekijkt had; waar u op bus wachtte, was mijn interesse onmiddelijk gewakkert.

Ik werk momenteel als vriendelijkheidsmanager met u. Ook door mijn ervaring als liefdesmanager met mooie meisjes ben ik ervan overtuigd dat ik u kan helpen.

Als u denkt dat ik een geschikte kandidaat ben, dan wil ik met plezier mijn motivatie toelichten tijdens een persoonlijk gesprek.

Met vriendelijke groeten

Pima

Met onderaan volgende noot aan de leraar:

PS Daan, kan je de liefdesbrief aan Dagmara geven, aub

Wat ik vanzelfsprekend niet gedaan heb, ik heb hem het schrijfsel terugbezorgd met de woorden 'dat mag je zelf doen, maar eerst de fouten corrigeren'.

Op mensen hun eergevoel mikken, het werkt altijd.

Vorige nacht was Pima getuige geweest van een inbraak om 2 uur 's nachts. Hij was naar eigen zeggen bezig met Uefa Champions League Manager toen hij door het raam van zijn slaapkamer zag hoe iemand inbrak in de frituur naast het Chinees restaurant van zijn vader. 'Hij steelde alleen een Cola en liep weg!' wist hij tot zijn groot jolijt te vertellen.

'Belgen zijn dom!' riep spontaan Jitendra, de jolige Nepalees van dienst. Wat mij ertoe noopte uiteen te zetten dat het integendeel heel slim is om enkel een Cola te stelen, geld maakt toch niet gelukkig. En dat het geen Belg geweest kan zijn, die gaan allemaal stipt om 22 u slapen.

Op mijn eergevoel mikken, het werkt altijd.

Op de foto het eerste resultaat bij 'afbeeldingen' als je Dagmara googlet. En ze lijkt er zelfs een beetje op.

Zo is het gemakkelijk

2009-05-01T02:35:00.000-07:00

Het was maar een klein artikeltje -ze moeten daar ook beseft hebben dat het een beetje raar klonk allemaal- maar het deed mij even met de ogen knipperen: De Standaard-journalist Pascal Dendooven heeft de Citibank Journalistic Excellence Award 2009 gewonnen. We kennen Citibank en zijn praktijken onderhand genoeg om te beseffen dat consumentenbelang daar niet voorop staat. We weten als gevormde middenklassers ook wat de taak van een journalist is: dat soort mistoestanden aan de kaak stellen.

In het kader van onze alertheid als kritische burger dienen we ons bijgevolg af te vragen:

Waarom deelt een bank prijzen uit aan economische journalisten?
En waarom aanvaarden journalisten die prijzen?

Het antwoord op de eerste vraag lijkt zo vanzelfsprekend dat ik wellicht de intelligentie van mijn lezers beledig door een uitkomst te suggereren - maar ik doe het toch, ik ben al veel te lang beleefd geweest: Zou er ergens een element van poging tot beïnvloeding in het spel kunnen zijn? We lezen verder.

Hij kreeg de prijs voor zijn bijdrages aan de negendelige reeks 'De Val van de Grootbanken', die gepubliceerd werd in november vorig jaar. De reeks, waaraan ook Nico Tanghe, Wouter Verschelden, Steven Samyn en Isabelle Albers meewerkten, reconstrueerde de dramatische crisis waar de Belgische grootbanken (Dexia, Fortis, Ethias en KBC) in het najaar van vorig jaar door werden getroffen.

Ah, een schouderklopje geven aan die ene die de concurrentie de vernieling in geschreven heeft en zijn verhaal wat extra cachet trachten te geven door het een 'Citibank Journalistic Excellence Award' op te spelden. Al vormt de samenstelling van de jury dan wel een aardig schaamlapje. Met twee journalisten in het panel en een professor economie en nog van dat fraais kunnen we bezwaarlijk beweren dat de top van Citibank een hand had in de keuze van de winnaar.

Bruno Colmant, President of the jury - Head of Euronext Brussels, and member of the Management Committee of NYSE Euronext
Rudy Aernoudt, Prof. European Economy
Jan Bohets, Senior Writer at De Standaard
Pierre Loppe, Editor in chief at La Libre Entreprise
Prof. dr. Frank Thevissen, Strategische Bedrijfs- en Organisatiecommunicatie

Bon, deze mensen helpen dus de suggestie ondersteunen dat Citibank zich uit een en al grootmoedigheid en als respectabele instelling bekommert om kwaliteitsjournalistiek. Die Jan Bohets is overigens met pensioen, I hold my horses. Maar waarom zou een economisch journalist zomaar een prijs aanvaarden vanwege een bank?

De prijs bestaat uit een twee wekend durend seminarie aan de Columbia University in New York.

Niet slecht, dat. Citibank dat een seminarie betaalt voor een economisch journalist, hoe weldenkend kan een bankinstelling zijn? Een seminarie met sprekers die betaald zijn door Citibank, evenwel. Zoals deze Bob Woodward. Economische congressen gesponsord door grootbanken, het klinkt al bij al toch een beetje als de gokchinees die de 'onderzoekscel gokfraude' financiert. Zou die Pascal Dendooven zijn excellence niet veeleer onderstreept hebben door die prijs te weigeren?

En hoe verklaren we eigenlijk het feit dat de economische crisis uiteindelijk ook voor de meeste economische analisten en journalisten als een verrassing kwam? In slaap gewiegd, platgeprijsd en -geprezen. Of incompetent. Of hun hoofdredacteuren waren niet geïnteresseerd in hun slechtnieuwsverhalen en moffelden ze ergens in het economisch katern weg. Of het interesseerde hen zelf niet en ze schreven maar wat over beurskoersen die op en neer gingen, als betrof het een verticale tennismatch. Of het kon ons niet schelen en dus hielden de kranten dat soort onheilsberichten maar weg van hun voorpagina's.

Het zijn vijf opties, en dat vergroot het risico op een foute gok, maar wat vaststaat is: De economische journalistiek kan wellicht een aantal Mikael Blomkvists gebruiken, het hoofdpersonage uit de 'Millenniumtrilogie' en een man die zijn journalistieke taak rechtlijnig vervult en er niets mee inzit om zijn collega-journalisten een veeg uit de pan te geven die hun beroepsdeontologie nogal rekbaar interpreteren. Iemand die niet enkel schrijft over cijfertjes en beurskoersen maar ook de manier van handelen en de (vaak afwezige) bankethiek op de kaart durft te plaatsen.

'Een romanpersonage', merkt mijn kwieke lezer op (gegroet, trouwens), 'zo is het gemakkelijk', maar dan wel een personage dat in meer dan een opzicht lijkt op zijn bedenker, de auteur Stieg Larsson, die bij leven wel eens met de dood bedreigd werd omwille van zijn compromisloze hoofdredacteurschap van het tijdschrift Expo. Dat soort figuur zou ons misschien van dit soort gênante 'economische verslaggeving' kunnen afhelpen. Als er weer eens gesnoeid moet worden bij de kwaliteitskranten ('t is lente voor iets), dan graag in dergelijke nietszeggende dagboekbijdrages aub.

Al was ook dat maar een klein artikeltje, natuurlijk.

Ook dat is de Ronde van Vlaanderen

2009-04-07T03:06:00.000-07:00

Het stond in de gazet, bij monde van voorzitter van de Boerenbond Piet Van Themsche: "'Het water staat de landbouwbedrijven aan de lippen. Maar wij zijn niet zo zichtbaar als de banken of de autofabrieken. Dus is een campagne gepast." Een campagne die gisteren startte ergens ter hoogte van het Oost-Vlaamse Bottelare, alwaar ik passeerde in mijn poging een zonnige maar eenzame namiddag weg te fietsen. Net toen ik de grote baan van Merelbeke naar Hundelgem overgestoken was, hoorde ik op mijn linkerkant iemand luid 'eyla, eyla!' roepen.

Vermits ik netjes op de rijbaan aan het fietsen was en geen banden heb met de Zwalmstreek en er dus redelijkerwijs niemand aldaar van mijn recentelijke uitspattingen op de hoogte kan zijn, ging mijn blik al snel radargewijs op zoek naar de daadwerkelijk toegeroepenen. En jawel, daar stonden ze, even verderop aan de kant van de weg: een pregepensioneerd koppel, klaarblijkelijk pauzerend op fietstocht, dat iets onduidelijks aan het doen was aan de rand van een akker waarbij de hand van de mannelijke helft naar de grond en vervolgens weer naar boven ging.

Was het een papiertje dat gevallen was? Was het een oefening van de fit-o-meter? Was het een alternatieve bevoorrading? Of was het diefstal van gewassen? Ik weet het niet, maar nog altijd luid 'eyla' roepend stapte de boer van zijn tractor in de richting van de twee staatsbonners. Waarop die zich met kwieke step opnieuw op hun zadel hesen om hun tocht verder te zetten. Overpeinzend wat er precies gebeurd kon zijn, fietste ik hen voorbij, tot ik even later in mijn overpeinzingen gestoord werd door het geluid van gesmeerde kettingen achter mij. Ik keek achterom, ervan uitgaand dat ik vrij baan zou moeten geven aan enkele wielertoeristen.

Het was echter geen Volderke maar een kolderke. Ik wist eerlijk gezegd niet dat geprepensioneerden zo'n snelheid konden halen, met rechte rug op hun respectievelijke dames- en herenfiets. Terwijl hun leeftijdsgenoten anders toch altijd netjes over de hele breedte van de baan koppig in mijn weg blijven rijden. Mijn routebeschrijving droeg mij op even verder rechtsaf te slaan -wat ik ook deed- maar het geluid van een naderende tractormotor deed mij beslissen om even te stoppen en mijn groeiend vermoeden aan de zich achter mij afspelende realiteit te toetsen. En jawel. Ook van die tractoren wist ik niet dat die zo snel gingen.

Overigens weinig galant van de geprepensioneerde dat hij zijn vrouw zomaar op 10 seconden reed, zonder dat daar een Muur of een Bosberg of botsende ploegbelangen kwamen bij kijken. Ik gevoel nog altijd enige spijt dat ik er niet achteraan gefietst ben om de afloop mee te maken. En dat er geen helikopters of motoren met cameramannen in de buurt waren. En in retrospectief ook dat er geen boer met landbouwwerktuig in de buurt was toen Pozzato zondagmiddag zijn lege drinkbus ergens op een akker gooide. Want ik had het Michel Wuyts zo graag horen zeggen terwijl de tractor zich een weg baande tussen het volk op de Koppenberg:

'Ook dat is de Ronde van Vlaanderen'

Het was de conductrice

2009-03-13T04:09:00.001-07:00

En zo is ook de eerste verjaardag van dit blog (ik probeer sinds kort ook de Nederlandse markt te bespelen) geruisloos voorbijgegaan, zoals de slak die ik vanmorgen net niet met de fiets overreed op de brug over de Schelde tussen Ledeberg en de Burggravenlaan. Hoe dat beestje daar terechtgekomen was, is geen raadsel. Gewoon langs een of ander slijmspoor omhooggekropen, er net als ons allemaal van uitgaand dat het gras aan de andere kant veel groener is. Terwijl het er gewoon even grijs ziet van het fijn stof. 't Is echt geen wonder dat die huisjessleurders nooit topfuncties bereiken.

Sinds kort is het een selecte groep lijncontroleurs toegestaan de reizigers te fouilleren. 'Logisch, die mensen van de lijncontrole moeten nu eenmaal op zoek naar vetrolletjes', zou Freaq zeggen - of nee, zégt Freaq. Maar het is een goede maatregel, want laat ons wel wezen: het loopt de spuigaten uit met die agressie op het openbaar vervoer. Zo snakte eventjes geleden een conductrice op de probleemlijn Gent-De Panne iets te gretig de key card uit mijn handen die ik uit eenmalige vergetelheid te laat aan het invullen was. 'U weet toch wanneer u uw key card moet invullen!' snauwde ze mij toe, zich weinig moeite getroostend om te verhullen dat het geen vraag betrof. Vervolgens peperde ze mij in dat ik haar dankbaar mocht zijn dat ik geen boete kreeg. Vreemd genoeg werd ik geen gevoelens van dankbaarheid gewaar maar bekroop mij integendeel de aandrang om toch maar mijn boete te betalen teneinde geen dankbaarheid verschuldigd te zijn. Wat ik niet deed, het zal een béétje gaan.

Diezelfde avond blafte een lijnchauffeur mij af omdat hij vond dat ik te laat naar zijn zin aangegeven had dat hij moest stoppen. Ik dacht 'Hé man, ik stond al molenwiekend in het midden van de straat toen jij nog een onbetekenende stip aan gindse horizon was, en sorry dat ik mijn vuurpijlen niet bij heb vandaag. En ja, natuurlijk krijgt u mijn vervoersbewijs te zien, daarvoor hoeft het volume niet op tien.' Maar ik zei 'sorry', stak mijn Omnipass terug, begaf mij naar mijn zitplaats en bedacht dat ook deze man waarschijnlijk gewoon eens stoom moest kunnen aflaten na een lange werkdag en dat ik wellicht een nieuw geval van huiselijk geweld had helpen voorkomen. Neen, al goed dat die reizigers nu gefouilleerd kunnen worden: ook het aantal zedendelicten gaat straks vast in vrije val binnen de bevolkingsgroep werknemers van openbare vervoersmaatschappijen.

Een dag later werd ik ziek. Antwoorden zoekende op het plafond, besefte ik plots: 'Ze ruiken hun prooi. 'Ik moet er al verzwakt uitgezien hebben. Ik was voor hen een slak die ze konden ontwijken maar die ze besloten te overrijden.' Vreemd, want de slak waarmee ik me toen vereenzelvigde dook in de chronologie van mijn bestaan pas deze morgen op. Maar dat maakt niet uit, zo leerde mij een collega die aan hypnosetherapie doet: 'Met hypnose kan je om het even welk beeld op je harde schijf planten, zodat je terugvalt op andere uitgangspunten, die je helemaal zelf kan bepalen'. Ik dacht aan de film 'Eternal sunshine of the spotless mind' en heel eventjes ook aan Eline Berings maar kreeg de kans niet om dat te vertellen: achter mij hoorde ik een deur opengaan.

Het was de conductrice.

Quod erat enz

2009-02-03T06:15:00.000-08:00

Neen, natuurlijk is dat niets om trots op te zijn, dat je behoort tot 'de enige Belgen die nog nooit naar Rock Werchter geweest zijn'. Maar goed, ik ben dan ook niet bij die Facebookgroep omdat ik daar trots op ben, maar gewoon om mezelf te tonen zoals ik ben, dat is zoals een t-shirt dat je aantrekt hé.

Of het helemaal zo ging, weet ik niet meer, maar dat het griezelig klonk en dat de redenering zo doodlopend was als de toekomst van SLP, dat wel. Het was nochtans goed begonnen, vorige vrijdag. Netjes op tijd bij de gastheer- en vrouw, alles onder controle, een spaarzaam leukigheidje hier, een vriendelijk schimpscheutje daar, Italiaans restaurantje ergens bij de Dampoort en daarna nog wat gaan drinken in het centrum. Iedereen doet het, en je voelt je toch maar mooi deel uitmaken van het moderne stadsleven, zo eventjes.

Maar dan komt altijd weer dat moment waarop ik me geroepen voel om het net iets moeilijker te maken dan nodig, bijvoorbeeld omdat iemand beweert dat dat toch niets is om trots op te zijn, dat je nog nooit naar Werchter geweest bent. 'Groot gelijk heb je', had een zelfbeheerstere versie van mezelf geantwoord, 'maar ik heb dan ook al zoveel om trots op te zijn.' Clown heb ik altijd willen zijn.

Helaas was de bescheiden (wat lijken woorden soms toch ongepast) hoeveelheid drank die ik op had er al in geslaagd mijn beoordelingsvermogen dusdanig te vertroebelen dat ik haast reflexmatig overschakelde op de 'laat je niet zomaar doen'-modus waarin ik me in de minder memorabele periodes uit mijn leven bekwaamd heb. Met bovenstaand gedrocht als gevolg.

Mijn tafelgenoten van vorige vrijdagavond vragen zich misschien af waarom ik in godsnaam hierover schrijf, en niet over andere veel zwaarwichtiger zaken waarover we het die avond hadden, of over de Cobratentoonstelling die ik vorige zondag in Brussel bezocht heb (zie foto).

Enerzijds een kwestie van gezond narcisme natuurlijk en anderzijds omdat ik na mijn zware opiniëringsdrang van de afgelopen maand gewoon even aan mezelf wou bewijzen dat ik ook nog altijd gezellig over niets in het bijzonder kan schrijven.

Quod erat demonstrandum.

Al is het dan natuurlijk niets om trots op te zijn.

Hard onder de riem

2009-01-30T03:13:00.000-08:00

Vlaanderen gaat door een rouwproces. We zijn in schok. Zo vernam ik deze week in de gazetten over mezelf. Ik ben en ik ken nochtans de slachtoffers en de familie van het Dendermondse drama niet en ik wil dat -privacy is alles- graag zo houden. Mij choqueert dan ook de schaamteloosheid van onder andere VTM dat een aflevering van de ziekenhuisserie 'Spoed' afvoerde om plaats te maken voor een rechtstreeks debat vanuit het stadhuis van Dendermonde. Dat die Rudi Vranckx in Gaza daar maar een puntje aan zuigt.

Een debat waarin wellicht (ik ben na vijf seconden weggezapt, toen ik besefte wat ik eigenlijk aan het bekijken was) voor de tiende keer niets nieuws gezegd werd maar dat naar te vrezen valt (soms hoef je niet eens te kijken om te weten welke onzin er uitgekraamd wordt) net als de ziekenhuisserie eindigde met een cliffhanger: 'Wat bezielde de dader? Hoe moet het nu verder? Antwoord in de VTM-journaals van de volgende dagen.'

En inderdaad, enkele dagen later liet het VTM-nieuws na speurwerk van hun onderzoeksjournalist de voicemail horen van Kim De Gelder. Nieuwswaarde: 'Het monster spreekt! Het maakt zinnen!' We moeten het nochtans niet op VTM alleen steken deze keer. In het VRT-journaal mocht advocaat Jef 'ik ben niet mediageil, en die gel in mijn haar is een ideetje van de kapper' Vermassen al de dag zelf het zaakje komen duiden. Duidelijke hint aan de politiemensen en gerechtspsychiaters: rond dat onderzoek maar af, Jef heeft gesproken.

Een Vlaamse kwaliteitskrant besteedde afgelopen zaterdag -geen 24 uur na het drama- al 18 bladzijden aan de enkele feiten die bekend waren, aangevuld met een ziekmakende hoop nonsens. 'Koel, bloeddorstig, onmenselijk', kopte een andere kwakkeliteitskrant. Een 'plat préféré' over Kim de Gelder is hoogstwaarschijnlijk niet voor morgen, maar verder is de geschiedenis van de mensheid vergeven van de 'onmenselijkheden'. We zijn dus helemaal niet 'in schok', we zijn gewoon geschrokken en we staan stijf van de nieuwsgierigheid omdat dit alles zo dichtbij gebeurt.

De advocaat van Kim de Gelder wist de verzamelde media in dat verband nog het volgende mee te geven:

Kim De Gelder is geen gothic fan en liet zich bij zijn daden ook niet door films inspireren. Hij had geen schmink op, maar heeft van nature een bleke huidskleur.

Onderliggende boodschap: Hou op met die onzin, het is allemaal al erg genoeg. Moedige man.

De waanzin heeft ondertussen ook ons parlement bereikt, waar Carl Devlies en andere Erik Van Rompuys er nog eens in slaagden de tv-journaals te halen (dat was toch al weer van de BHV-commissie geleden) door hun pijlen te richten op Bert Anciaux. Na zijn uren als minister houdt Bert een publiek dagboek bij waarin hij liet optekenen:

Het shockeert ons allemaal. Ik moest ook denken aan de honderden dode kinderen in de Gazastrook, ook bewust door een agressor omgebracht en zonder dat die agressor opgepakt werd.

Typisch Bert: zit met alles en iedereen in. Vooral met alles en iedereen wat in het nieuws komt. Het duurde dan ook niet lang voor de Israëlische ambassade verontwaardigd reageerde:

Het Israëlisch offensief vergelijken met een eenzame gek die onschuldige kinderen vermoordt, is ver over de schreef.

Ze hebben natuurlijk gelijk.

Israël is geen eenzame gek, het is een geolied staatsapparaat. Het vermoordt niet bewust onschuldige kinderen, het bombardeert die enkel stoemelings terwijl ze met veel belangrijker zaken bezig zijn. Bert zal waarschijnlijk even nood gehad hebben aan wat profilering na het desastreuze verloop van zijn aansluiting bij de troepen van Caroline Gennez, maar verder valt het enigszins verwarrend te noemen dat vertegenwoordigers van het Israëlische staatsapparaat een ander verwijten over de schreef te gaan.

Al moeten we hen dan weer wel meegeven dat ze zich niet lieten inspireren door films.

Om met een hoopvolle noot af te sluiten laat Punkerke toch ook een pluim neerdwarrelen, en dat op het hoofd van actrice Ann Van den Broeck:

Naast haar vele musicalrollen, is Ann Van den Broeck ook een bekend gezicht op de Vlaamse en Nederlandse televisie. Ze speelde onder meer Beata in de soap Thuis en dokter Iris Van de Vijver in Spoed.

Van Wikipedia. Maar mijn bewondering gaat vooral uit naar de menselijkheid van Ann Van den Broeck. Niet alleen zag zij dus vorige maandag hoe een aflevering van Spoed plaats ruimde voor een louterend debat, bovendien moest zij vorige vrijdag het podium op in Steracteur Sterartiest, dat uiteindelijk uit kiesheid (dixit Wim de Vilder) een dag later uitgezonden werd:

Ik probeer ons optreden te zien als onze manier om de nabestaanden en slachtoffers een hart onder de riem te steken.

Nog diezelfde avond ben ik verschrikkelijk veel pinten gaan pakken om mijn verdriet -en dat van de nabestaanden en de slachtoffers- te verdrinken.

Of om het met de woorden van de Dendermondse burgemeester te zeggen:

Laat die mensen toch met rust.

Punkerke Anders

2009-01-19T10:09:00.001-08:00

Uiteindelijk: of Punkerke puike postjes post of povere postjes post of pardoes stopt postjes te posten, er komen toch altijd evenveel bezoekers. Zo'n 15 à 20 per dag. Dus kan Punkerke net zo wel postjes posten. Wie par hasard predikte dat Punkerke dan net zo wel geen postjes kan posten, post dus best wederom post: provisoir gepredik past postjes niet.

Past gepoetste post dan wel? Presidenten prediken passie, premiers proberen poëzie, en Punkerke niest niet, hij praat priet. Hij rochelt gebochelde gedrochten, wringt zich in bochten en post pedante pochpost waarin hij en passant performante radioproducties als Wouter Deprez' Menense Odyssée promoot. Punkerke blijft Punkerke.

Maar toch Anders.

Want uiteindelijk.

De honderd-en-eerste

2009-01-02T03:04:00.000-08:00

"Obamerika, het casino-kapitalisme en de nieuwe religie: het ecologisme." Samenzweringen suggererend neologisme, een gezonde portie hypocrisie, overheidsinitiatief verdacht maken?
U mag één keer raden wiens antwoord dit was op Humo's eindejaarsvraagjes. Jean-Marie Dedecker, juist. Voor onze Noorderburen: dat is Geert Wilders, maar dan met een modester kapsel en West-Vlaamse tongval.

JMD is de man die een politieke carrière heeft gebouwd op de aangeboren -en vaak ook best wel gerechtvaardigde- argwaan van de Vlaming tegen alles wat van bovenaf komt en die geen kans onverlet laat om die argwaan nog wat op te poken, aldus een perpetuum mobile in gang zettend dat naar te vrezen valt pas zal stilvallen wanneer hij eenmaal op de een of andere troon gehesen rijkelijk laat zelf het voorwerp van die argwaan wordt.

Nu Yves Leterme even terug naar Ieper is, heeft JMD alvast ruim baan voor een stormloop op Brussel. Tenzij het toevallig wat druk is op de Ring, maar dat lost hij wel op door even de pechtsrook te nemen (dat nutteloze baanvak wil hij graag afschaffen) of gewoon een viaduct boven die ring te bouwen voor het doorgaand verkeer. Jean-Marie De Dubbeldecker: zijn baseline Gezond verstand dient vooral om zichzelf en zijn volgelingen niet al te zeer te vermoeien met pro's of contra's en andere socialistische praat.

Zijn kiezers zijn dan ook oververtegenwoordigd bij deze facebookgroep, die oproept tot maximumsnelheden van 110/130/150 kilometer per uur op de autosnelweg in België. De 110 'als het slecht weer is', de 130 tussen 6 en 22 u en de 150 's nachts. Ik kreeg de uitnodiging nota bene net toen het smogalarm van kracht was. Luchtvervuiling mijn reet, wij willen knallen, dat sfeertje overheerst in de commentaren. Gelukkig valt hier en daar een genuanceerd geluid te horen:

Borden die waarschuwen voor flitspalen zijn niet echt een oplossing. Geen flitspalen is de enige oplossing.

En meer van dat moois. Wie zich in de discussie wil mengen, heeft zich in te schrijven in de groep. Wat geen zinnig mens doet (all due respect voor de Bastiaen die er zich toch aan waagt). Waardoor dit stelletje gehaasten elkaar lekker verder kan opjutten en onbeschaamd uitpakt met frasen als 'Wat de Vlaming wil: ...'.

Nu begrijp ik niet waar al die mensen 's nachts zo dringend naartoe moeten dat ze per sé 150 moeten rijden. De ingewonnen tijd investeren ze toch maar in geleuter op weer een andere debiele facebookgroep. 'Jamaar, in de buurlanden...', keert hier en daar terug, waarbij verwezen wordt naar de 130 km/u maximumsnelheid in 15 van de 27 EU-lidstaten en het ontbreken van een snelheidsbeperking in Duitsland.

Maar waarbij ook gemakshalve vergeten wordt dat in België - in tegenstelling tot die buurlanden - elk boerengat (sorry, Lichtervelde) een afrit heeft. Dat België het drukstbereden autosnelwegennet van Europa heeft. En dat er in lands of the free als Canada (100 km/u), Australië (110 km/u) of de Verenigde Staten (120 km/u) helemaal niet zo vrijelijk geknald mag worden. Het 'wij kijken verder dan onze neus lang is' waarop ze zich beroepen betreft dus enkel de neus van hun auto.

Over milieu-overwegingen durf ik het dan ook haast niet te hebben, dan komt er geheid een reactie als deze:

Mijn bomma mag gerust 120 km/u blijven rijden. Jullie groene jongens, mogen gerust 90 km/u rijden. Liefst van al gaan alle groene jongens met hun fiets, dan heb ik er helemaal geen last van.

Als er honderd wetenschappers zijn die zeggen dat een hogere snelheid de kans op ongevallen en de uitstoot van CO2 en fijn stof verhoudingsgewijs spectaculair verhoogt, dan zal er altijd een honderd-en-eerste zijn die naam maakt enkel en alleen door vol te houden dat dat allemaal fel overdreven wordt. Die honderd-en-eerste zal echter altijd meer dan 1 op 100 mensen kunnen overtuigen, omdat mensen graag horen wat ze willen horen.

In de politiek is Dedecker die honderd-en-eerste die maar bazelt wat hijzelf en een groep anderen - zijn kiezerskorps - graag horen, omdat hij daar een carrière kan rond bouwen. Wat voor gevolgen zijn gebalk verder heeft - ongevallen, verkeersindigestie, luchtverontreiniging - is van geen tel voor zijn soort van gezond verstand. Wie langer nadenkt dan de tijd die nodig is om naar zesde te schakelen, is immers een groene jongen.

Ah, ik hoef geen snelweg op om te ontvlammen.

Het jaar van de kat

2008-12-31T01:54:00.000-08:00

"Geen kat downloadt 10 van de 13 miljoen online nummers" (Een cryptische titel in De Morgen van 31 december 2008, ogenschijnlijk verwijzend naar de 10 hitsingles die Luc Steeno dit jaar online gooide, maar feitelijk doelend op het feit dat 10 miljoen nummers nooit gedownload worden. 'Een kat downloadt 10 van de 13 miljoen online nummers', dát was nog eens nieuws geweest)

"De Kamer van Volksvertegenwoordigers is in crisis. Om 14.15u moest vandaag het vragenuurtje beginnen, maar zowel Yves Leterme als Jo Vandeurzen stuurden hun kat. De zitting werd een uur verlaat, maar Leterme kwam niet opdagen." (Clint.be op 18 december 2008, met een verklaring voor het geringe aantal downloads dit jaar - die beesten hebben een land te besturen)

"Brussel-Halle-Vilvoorde blijft als een egel door het politieke landschap kruipen. Volgens sommigen moet de oplossing deel uitmaken van een groot communautair akkoord, een gedrocht dus waarin een kat haar jongen niet meer vindt maar waaruit alle partijen argumenten kunnen distilleren om die oplossing te verdedigen." (Dirk Castrel in de Gazet van Antwerpen op 31 december 2008, handig voortbordurend op het voorgaande en meteen ook de nood aan een gestructureerd gezinsleven voor onze nieuwe bestuurders op de agenda geplaatst)

"Verdachte van moord in Lichtaart vrijgelaten na fout gerecht" (het persagentschap Belga op 17 december, mij even in de waan latend dat de gevangenisdirectie in Turnhout zich zo schuldig voelde over de schamele gevangeniskost dat ze bij wijze van compensatie besloten had hun gedetineerden te de-detineren)

"Echt gebeurd: kat overleeft val van 34 verdiepingen" (MSN Vandaag, 29 december, de geruststellende gedachte verspreidend dat de rest van het nieuws dit jaar maar om te lachen was - een fantastisch 2009 met alles erop en eraan gewenst, lieve lezers!)

Je leeft maar één keer

2008-12-29T03:11:00.000-08:00

"Als je je al die regeltjes en beperkingen moet aantrekken...," wierp ze me quasi achteloos voor de voeten, "je leeft maar één keer hé." Het ging over iets banaals (mogen cursisten in het avondonderwijs een glaasje wijn drinken binnen de klasmuren?) en het clichématige ontging mij niet.

Toch was het -naar alle waarschijnlijkheid ingevolge de verantwoordelijkheidszin die onvermijdelijk met de optelsom van mijn leeftijd en mijn persoonlijkheidsstructuur verondersteld wordt samen te gaan- lang geleden dat ik die nog gehoord had.

Mij overviel dan ook met iets wat onaangenaam hard op een schok leek het besef dat dit credo -ooit een overweging die ik mezelf als vanzelfsprekend maakte bij elke te nemen beslissing- mij in al mijn katholieke ijver om mijn bestaan binnen door mijzelf en anderen opgehoopte oevers te leiden al God weet hoe lang ontglipt was.

Van de weeromstuit brak het koud zweet mij - vast vol grote verwachtingen ontworpen, vol zorg gebouwd en met het nodige geschaaf min of meer proper afgewerkt - uit. Met een fiere uitdrukking op het gelaat - tred en oogopslag net verschillend van die van mijn buurman - had ik mezelf op mijn plaats gezet ergens tussen zoveel fiere anderen.

En daar sta ik uit zelfgekozen overtuiging standvastig stokstijf tot het stof der tijden mijn kleuren doet verglijden. Als een van de achtduizend en negenennegentig soldaatjes uit het terracotta leger van Xi-an, een denkbeeldige keizer beeldig verdedigend tegen morgendaagse rebellen op zoek naar bruikbaars voor nieuwe oorlogen.

Wie weet sta ook ik binnen 2200 keer driehonderdvijfenzestig dagen in een tot museum gedegradeerd godshuis te pronken, door gedimde spotlichten in het zicht gericht van betalende ogen die zich gulzig vergapen aan mijn nutteloze schoonheid.

Je leeft maar één keer.

Groepspraktijk

2008-12-23T03:07:00.001-08:00

Veel jong en een beetje oud schuiven aan voor het offerandeblok. Het alziende camera-oog registreert hoe zij eens zwaaien naar oma en opa en tante thuis. Sommigen kwamen met de trein, anderen hebben er een bedevaart te voet of met de fiets op zitten, artiesten en politici komen hun steun betuigen. Wie verhinderd is, stuurt een gift met de post.

De koster speelt liederen op verzoek om de sfeer erin te houden, de handbalclub van Brasschaat heeft pannenkoeken verkocht en komt de opbrengst afgeven. De pastoor (hij werkt tegenwoordig in een groepspraktijk om de klok rond te kunnen preken) zweept de gelovigen op en maant hen aan tot nog gullere giften.

Dat kardinaal Danneels er zelf niet op gekomen is, hij zal het zich tot in de eeuwigheid zijner dagen beklagen.

Leve Music for life.

Barbera d'Asti

2008-12-19T14:35:00.000-08:00

"Je merkt dat hij van de westhoek is, hé. Ik heb dat altijd al gevonden van de mensen van die streek. Ik bedoel nu niet de mensen van rond de Ijzer, maar meer naar het zuiden toe, rond Ieper. Altijd zo verbeten en koppig en altijd maar denken dat een ander hen een loer wil draaien."

"Wat een racist", fluister ik in een opwelling in het oor van mijn vriendin, de Kempische.

"Mijn moeder is van Kortrijk", vervolgt het kapsel in bontjas dat aan de toog bij de wijnhandelaar gretig het zoveelste proefaanbod aanvaardt, "en ik heb dat altijd al gemerkt dat verschil, eens je ginder kwam rond de kanten van Ieper, dat die mensen daar toch helemaal anders zijn."

Van Kortrijk. Uiteraard.

"Naar het schijnt wist die Limburger er ook van trouwens."

Helaas waren er geen Hasselse wijnproevers om ons over de eigenaardigheden van de Genkenaars te onderhouden.

Heerlijke wijn overigens, Barbera d'Asti.

Lezergerichtheid

2008-12-16T06:26:00.000-08:00

Aaaah het genot dat in de kleine dingen schuilt. Zo ontdekte ik vanmorgen -ik zou begot niet meer weten hoe, het was nog vroeg- dat ik de poort van de bewaakte fietsenstalling ook open krijg zónder mijn kaart uit mijn portefeuille te halen.

Ik haal mijn portefeuille uit mijn jaszak, zwaai er met het euh oog op een zo hoog mogelijke graad van terloopsheid van zo ver mogelijk mee naar het sensoortje en vervolgens opent de elektronische bewaker - geen klein beetje onder de indruk van zo'n dikke pak klantenkaarten, kassatickets, briefjes ter herinnering van nog af te handelen zaakjes, rekeninguittreksels en rosse centjes - fluks de schuifpoort, die zich met een lekker zoemend geluid achter de rest van het traliewerk terugtrekt.

Lasergerichtheid.

Als ik er nu nog in slaag om bij het verlaten van de kooi het ontsnapknopje in te drukken zonder de hiertoe al veel te vaak gebezigde wijsvinger uit mijn jaszak te moeten halen, moet ook dit laatste onderdeel van mijn pendeltraject zich gewonnen geven aan de algehele coolheid die ik nu al sedert mijn 9,5 jaar (toen ik ophield met naar de Jefi-films te gaan op woensdagnamiddag) nastreef in het publieke domein. Suggesties welkom.

Op de foto staat Marie Vinck, ik dacht aan haar toen een collega me zei dat ze Hilde Van Mieghem (moeder van), Jef Lambrecht, Stef Kamiel Carlens en nog een stuk of wat bekende koppen op het verjaardagsfeestje van Jan Fabre gezien had vorig weekend, en (hier komt de link) ze vertelde mij dat slechts een kleine tien minuten nadat ik de fietsenstalling verlaten had. Ik had dus ook een foto van Jef Lambrecht, Stef Kamiel Carlens, een elektronisch oog of een fietsenstalling kunnen posten, maar doe dat lekker niet.

Lezergerichtheid.

Slachtoffercultus

2008-12-13T08:31:00.000-08:00

“En als je nu eens gewoon stopte met werken?"
Mijn pendelcollega beantwoordde mijn wellicht wat verrassende denkpiste met een vragende, licht verwijtende blik.
“Je mag het mij niet kwalijk nemen en het komt misschien nogal pedant over dat ik zoiets suggereer – voor mij is het immers een denkoefening, voor jou is het realiteit – maar toch. Als je nu eens gewoon stopte met werken.”
Dezelfde blik, en ditmaal leek het er niet op dat hij zijn ogen van mij zou afwenden voor ik hem verduidelijking verschaft had: "Hoe bedoel je precies?" informeerde hij - evenwel zonder de gebruikelijke vraagintonatie die dient om duidelijk te maken dat de vraagsteller oprecht geïnteresseerd is.
“Denk even na", vervolgde ik mijn uitleg zonder enige poging om mijn cynisme te verbergen, "zelfs als je het puur vanuit je eigen welbevinden bekijkt zou het zo slecht niet zijn. Als je niet meer gaat werken, heb je alvast die auto van je niet meer nodig om naar onze vestiging in Zwevergramme te rijden. Die kan je verkopen, dat brengt wat geld in het laatje, en je hoeft geen belasting en verzekering meer te betalen voor je auto. Bovendien moet je dan vaker te voet en kan je je fitnessabonnement opzeggen."

"Je zal natuurlijk ook een heel stuk aan aanzien inboeten doordat je werkloos wordt, een hoop van je vrienden zullen je met een scheef oog gaan bekijken, en daar zal je vrouw het moeilijk mee krijgen. Na een maand of wat, als het haar duidelijk wordt dat je niet echt aanstalten te maken om nieuw werk te zoeken, zal ze voor het eerst wat kribbig worden. Twee weken later weten al haar vriendinnen het en vier weken later vertelt ze het aan haar ouders. Zes weken later beginnen vriendinnen én ouders haar te adviseren om je te dumpen. Acht weken later dreigt ze er een eerste keer mee om het af te trappen. Tien weken later is ze weg. Hup, nog een probleem opgelost.”

S. bleef mij aankijken en probeerde de conversatie –duidelijk bij gebrek aan valabele argumenten- maar tot flauwe grap te declasseren: “Kom nou, het is leuk genoeg geweest.”
Ik liet mij echter niet van de wijs brengen:“Je huis zal je natuurlijk moeten verkopen, dat kan je niet meer betalen. Tijd om iets nieuws te zoeken. Liefst niet te duur natuurlijk, je moet het met je uitkering allemaal kunnen bolwerken. Een luxueuze studentenkamer valt wellicht nog net binnen de mogelijkheden.”

Op dat moment begon de trein aan zijn laatste remmanoeuvre en reden we het station binnen. Ik stond net iets eerder op. “Misschien”, prevelde S, “misschien” – en ook hij greep naar zijn jas, klaar voor een nieuwe werkdag.

Eentje zónder slachtoffercultus.

Eldorado

2008-12-10T11:21:00.000-08:00

De nieuwe film van de Coen Brothers heb ik nog niet gezien, maar omdat er straks nodig gefeest en geschranst moet worden heb ik nu maar al mijn favoriete films uit 2008 op een rijtje gezet. Goed, mijn lezers weten alles naar waarde te schatten en vinden dat kwaliteit zich niet in lijstjes laat vatten, maar besef: op deze manier bespaar ik het net én mezelf én u meteen een tiental saaiige filmbesprekingen per jaar.

De nummer 1 is een bescheiden maar mooie Belgische film die naar mijn aanvoelen veel te weinig promotie kreeg toen ze in de zalen was, al wordt deze prent van Bouli Lanners wel de Belgische genomineerde voor de Oscar voor 'beste niet-Engelstalige film'. Een prachtfilm, dat zeker - en net als nummers 2 tot 7 in de lijst hieronder een echte moet-je-gezien-hebben.

1. Eldorado
2. No country for old men (zie fotootje hierboven)
3. Into the wild
4. Entre les murs
5. 3:10 to Yuma
6. Bienvenue chez les ch'tis
7. Juno
8. Le silence de Lorna
9. Loft
10. There will be blood
11. Los
12. Forgetting Sarah Vaughn
13. Il y a longtemps que je t'aime
14. In Bruges
15. Cloverfield
16. It's a free world
17. Happy-go-lucky

Geen echt slechte films gezien in de cinema dit jaar, al vond ik 'It's a free world' en 'Happy-go-lucky' wel wat tegenvallen en beantwoordde 'There will be blood' niet aan mijn hoge verwachtingen na alle laaiende recensies. Wie net als dat cultuurminnende Punkerke van het grote doek houdt, moet overigens maar eens deze Facebook-petitie ondertekenen die de exuberante prijzen voor filmtickets bij Kinepolis aan de kaak stelt. Of naar de film gaan in de Sphinx of de Studioskoop natuurlijk.

Als een échte goudzoeker.

Little green ask

2008-12-04T06:14:00.000-08:00

In een scène uit een van mijn favoriete films, het schaamteloos romantische 'Before sunrise', vraagt de verrukkelijke Julie Delpy zich af: 'Iedereen zegt dat technologie helpt om tijd te besparen. Daar geloof ik niet in. Want wat doen mensen met de tijd die vrijkomt? Ze gaan die niet plots besteden aan iets leuks of nuttigs of aan die reis die ze al lang wilden maken.' Heel juist, Julie. Computerspelletjes spelen, facebooken en bloggen, dat soort sociale netwerk-zever komt er van.

Zo ben ik deze week na de zoveelste uitnodiging ingegaan op zo'n 'lil green patch'-request op Facebook. Niet omdat ik echt een 'lil green patch' wil, maar omdat ik nauwelijks kan geloven wat die applicatie -die lijkt te bestaan uit een heleboel plantjes die je kan kopen of zo- de gebruiker tracht wijs te maken:

(Lil) Green Patch needs your help to fight Global Warming. You build a Green Patch with your friends. The application shows a running count of the square feet of rainforest saved by everyone as they use the application.

Wel, het is zover. Na zestig postjes krampachtige pogingen om niet in de openstaande bloggersvallen te trappen hou ik het niet meer en laat ook ik me naar aanleiding hiervan verleiden tot de standaard rechtstaande-komediant-introductie-van-een-betoog:

Hola, wacht even, 'let me get this straight', dus als ik het goed begrijp beweren ze hier eigenlijk het volgende: Alle gazetten zeggen wel dat het Amazonewoud alsmaar sneller verdwijnt, maar als iedereen maar genoeg idiote spelletjes met bloemetjes en boompjes speelt op het internet, ondertussen al verantwoordelijk voor 0,5 % van het energieverbruik, fiksen we dat wel even. Nodig zo snel mogelijk al je vrienden uit om ook wat langer elektricitieit te verbruiken vandaag en samen redden wij de planeet van de ondergang. Wij zeggen wel niet hoe het werkt, maar we rekenen er gewoon op dat je even gedachtenloos doorklikt als de anderen die er al aan meededen.

Nu zijn er vast tig zaken die een mens via het internet kan doen om het Amazonewoud en bij uitbreiding de planeet te redden (bij deze: 'Onderschrijf eindelijk ook de 'Big Ask'-petitie, malloten die dat nog niet gedaan hebben omdat ze dat maar iets voor softies vinden!'), maar ons schuldgevoel afkopen door kleine groene perkjes te kopen op het internet is er géén van. Net als blogpostjes schrijven om op te roepen tot meer groen bewustzijn, hoogstwaarschijnlijk.

Als er dan toch verhit moet worden, dan beter met Julie Delpy in de hoofdrol.

Bierviltjes zijn gevaarlijk

2008-11-30T04:26:00.001-08:00

'Bloggen is gevaarlijk!' waarschuwde minister Pieter De Crem de natie deze week vanop het spreekgestoelte van het Federaal Parlement: "Iedereen kan naar goeddunken en zonder verantwoordelijkheid dingen schrijven en het is bijna onmogelijk om zich daartegen te verdedigen. Iedereen hier is een potentieel slachtoffer. We moeten ons daarover bezinnen."
Hij oogstte er warempel nog applaus mee ook.

Wat mij nochtans veel gevaarlijker lijkt is een minster die niet gewoon toegeeft 'ik heb mijn rol als vertegenwoordiger van ons land misschien niet geheel conform het protocol vervuld en ik had feitelijk ook in Bachten-Maria-Leerne iets kunnen gaan drinken' maar in een poging om imagoschade te vermijden zijn invloed aanwendt om een bloggende studente in de problemen te brengen.

Nog gevaarlijker is een minister die dat laatste feit daarna in eerste instantie ontkent en -wanneer dat vergeefs blijkt- vervolgens beslist om niet alleen op de boodschapper te schieten, maar meteen ook op het medium. De verzamelde horecabezoekers mogen zich gelukkig prijzen dat die barmeid haar verhaaltje niet op een bierviltje schreef om het vervolgens naar een krantenredactie te sturen, het zou rap gedaan geweest zijn met die staatsondermijnende kartonnetjes (vooral die zeshoekige).

Al moet ter verdediging van onze minister van defensie (iemand moet het doen) ook gezegd worden dat een zeker gevoel voor humor hem niet ontzegd kan worden. Die brave Pieter had het namelijk ook nog over 'een politieke afrekening'. Al goed dat hij ons dáárop wijst, want verder had niemand iets in de gaten. O-oh, die dekselse Cremb-o steekt zijn voorganger, Flag-O, stilaan naar de kroon zo. (zonder dank, Milow).

We moeten ons daar toch eens over bezinnen.

Jeuk onder mijn rechtertepel (gezag 3)

2008-11-23T08:43:00.000-08:00

De reden waarom ik van sneeuw hou is ook de reden waarom ik van kletsnatte weekenddagen hou: een mens hoeft zich niet af te vragen of hij binnenshuis dan wel buitenshuis zijn vertier zoekt, het weer beslist dat voor hem. Altijd handig.

Dit onderwerp terzijde geschoven zijnde (u wil mijn kerstverhalen écht niet horen): Onlangs postte Huiverinkt een straf stukje over de onbedoelde reikwijdte van blogpost. Ze had een impressie van het toneelstuk 'Vergeten straat' geschreven, en die impressie werd door een ijverige promomens zomaar eventjes op de site van het NTG gepubliceerd.

Een eer, maar ook even schrikken wellicht. En misschien zullen de losse impressies van Huiverinkt nooit meer écht los zijn. Mij zal het niet overkomen: mijn recensietjes (zoals dat van 'Een kind van God' van Rachida Lamrabet) komen netjes op CuttingEdge. Afleveren, gedaan en niets meer mee te maken.

Onderweg tussen twee postjes recenseert een mens per ongeluk echter ook al eens een pannenkoekenrestaurant, en onlangs kwam ik erop uit dat een niet bijzonder flatteus postje uit mijn internetdagboek het derde zoekresultaat oplevert wanneer pannenkoekenliefhebbers deze taverne uit Damme googlen.

Ik wist dat er vroeg of laat miserie van zou komen, van pannenkoeken te gaan eten in Damme.

Anderzijds: Volgens marketingmensen bestaat zoiets als slechte publiciteit niet echt, en ook: Volgens Nieuws.be is mijn gezag drie en dat van Gazet van Antwerpen acht. Ik wil maar zeggen: Taverne Ter Kloeffe is wellicht nog niet failliet, en hun klandijzie vindt waarschijnlijk vaker via Sijsele dan via Google de weg.

Nieuws.be, zei ik? Ah ja, al mijn postjes worden namelijk integraal door hen overgenomen. Nu ja, door de een of andere elektronische toepassing op die site, en net als de posts van bijna elke andere Vlaamse blogger, daar niet van. Maar het is niettemin eens dikke leut om als nieuwsbron te fungeren:

Het heeft gisteren ook in Ledeberg gesneeuwd! Barack Obama plant een gigantisch herstelplan! Vanavond eet ik stoofvlees! Het aandeel van Fortis wordt vanmiddag om 15.45 u opgeschort! Ik heb al enkele dagen last van een onbestemde jeuk net onder mijn rechtertepel!

Zo, weer 20 hits erbij op Nieuws.be.

Tot morgen, nieuwslustigen.

Hoofdwachter

2008-11-17T07:30:00.000-08:00

"Of die trein gaat stoppen in Gent-Sint Pieters? Dat weet ik niet meneer! Hoe moet ik dat weten? U zit op de trein, u moet dat vragen aan de hoofdwachter."
"Aan wie moet ik dat vragen, zegt u?"
"Aan de hoofdwachter."
"Jamaar, er is geen conducteur op deze trein en ik weet niet waar hij heen rijdt."
"Ah, dan gaat u gewoon moeten wachten tot de trein ergens stopt en uitstappen hé meneer."

"Jamaar, en wat als hij doorrijdt tot in Antwerpen? Ik moet naar Gent! Kan u de bestuurder niet verwittigen dat er iemand op zijn trein zit en vragen of hij stopt in Gent-Sint-Pieters?"
"Jamaar meneer, we kunnen toch niet zomaar een trein doen stoppen omdat er één passagier af moet? (duidelijk hoorbaar tegen collega) Dat is toch ongelooflijk!"
"Jamaar meneer, ik stond in Kortrijk op perron 3, op het bord stond duidelijk 'Gent-Sint-Pieters-Antwerpen', een trein stopt en ik stap op want ik dacht dat de trein een kwartiertje te vroeg was zoals anders, maar twee seconden later gaan de deuren dicht en vertrekt die trein, met mij als enige passagier. Ik wil gewoon weten of hij stopt in Gent-Sint-Pieters of dat u de bestuurder verwittigt dat er iemand op zijn trein zit."
"U zit zelf op die trein? Maar dan moet u dat toch vragen aan de hoofdwachter, dat is toch logisch. Alstublieft zeg."
"Jamaar, er is geen hoofdwachter op deze trein, meneer. Ik ben de trein van voren naar achteren afgestapt, ik ben de enige persoon op deze trein en de bestuurder zit in de locomotief. Ik wou gewoon even verwittigen en vragen waar deze trein stopt, ik ben tenslotte gewoon opgestapt op een trein die op mijn perron gestopt is en waarvan de deuren opengingen."
"Dan mocht u niet opgestapt zijn meneer (nogmaals tegen collega) Maar dat is nu toch ongelooflijk waarvoor de mensen durven bellen!"
"Ik vind het ook ongelooflijk, meneer."

En toen heb ik maar opgelegd (ik had feitelijk niets anders verwacht dan dit soort gesprek maar gezellig doen alsof er niets aan de hand was vond ik ook maar link) en verder wat van het landschap genoten, in mijn eentje op die dubbeldekstrein van maandag 18 november om 14.30 van Kortrijk naar Gent-Sint-Pieters.

Hoofdwachter op mijn eigen Rail Force 1.

KVK vs SVZW

2008-11-13T15:18:00.001-08:00

Dat ze dat toch maar mooi geflikt hebben, Standard uit de beker keeperen. Maar dat ik daar ook eens goed moest mee lachen, toen ik met de fiets op weg naar mijn werk in Kortrijk een opschrift zag op de enige getagde muur die ze daar hebben (langs het fietspad naast de spoorweg), verkondigend: 'SVZW Boeren'. Die zit! 'SVZW Boeren!' Niet op een spoorwegbrug in Brussel of op een buskot in Gent, maar op de achterkant van een vergeten garage in... Kortrijk.

Ik moet er elke dag voorbij, een luttel half uur voor ik als frisse en montere lesgever mijn ochtendhumeur straal behoor te negeren, en werkelijk: sindsdien kom ik telkens met een brede glimlach aan op het werk - geen Bond-Zonder-Naam-spreuk (Glimlach! Nu! Vriendelijk! Naar! De! Eerstvolgende! Voorbijganger! Of! Behoor! Voor! Altijd! Tot! Het! Kamp! Van! De! Asocialen!) zou mijn mondhoeken verder omhoog krijgen.

Ik moet er daarbij bovendien over waken dat die beelden mij niet weer voor ogen komen van de Kortrijkse volksmens Vincent Van Quickenborne die na de bekerzege van KVK tegen Standard strategisch in het zicht van de vaste camera met een sjaaltje boven zijn hoofd op en neer stond te springen, of ik zou wellicht schaterlachend ons beduimelde lerarenhoekje binnenstrompelen.

Voetbal, in Kortrijk ook een feest voor de geest.

Het containerpark, du-uh

2008-11-12T11:07:00.000-08:00

Ik doe niet meer mee aan al dat 'verguld de pil van de bittere boodschap met een laagje suikerhumor' en wil graag dat mijn toehoorders alvast noteren dat mijn exposé van vandaag op de volgende drie pijlers steunt:
1. Sommige mensen brengen werkelijk het slechtste in andere mensen naar boven.
2. Bij zakelijke transacties komt het al eens tot conflictsituaties bij onenigheid over de uitvoeringsmodaliteiten.
3. Punkerke kan ook gemeen doen - of er toch over fantaseren.

Het eerste puntje is een conclusie dewelke ik mijzelf genoodzaakt zie te maken nu een medemens mij - een links-progressieveling zonder loft maar met een gedachtengoed zo groen als een broccoli op een bedje van versgeplukte basilicumblaadjes - zo ver gekregen heeft dat ik ernstig overweeg een gloednieuwe hypermoderne stofzuiger die bij mij in het tuinhok staat naar het containerpark te brengen zodat Recupel dat ding helemaal kan ontmantelen. Het tweede puntje is - nou ja.

Vertaald naar mijn miezerige leventje betekent het tweede puntje gewoon dat de schepsels van wie we dit huis gekocht hebben mijn rug op kunnen - al is dat andere spreekwoord met 'maan' en 'lopen naar de' iets toepasselijker daar ik die tenzij-ik-mijn-gat-ervoor-moet-opheffen-ben-ik-altijd-weldenkenden liever niet meer te dicht in mijn buurt heb. 'Oh nee, nu volgt zo'n margi verhaal over een banale ruzie tussen kopers en verkopers', denkt mijn lezer vast al, en hij heeft gelijk. Mijn lezer is niet van gisteren, die stroop mag ik wel eens aan zijn baard smeren.

Dat een koophuis in tegenstelling tot een huurhuis niet netjes gepoetst achtergelaten wordt voor de nieuwe bewoner, dat wisten we vooraf. Dat we behalve centimeters dikke lagen stof ook een gebruikte pamper aantroffen achter de chauffage, ach dat is een leuk verhaal voor straks bij de koffie. Dat de klojo's hierna genoemd de verkopers er een andere interpretatie op nahielden van 'ingebouwde elementen' en de diepvriezer uitgevezen en meegenomen hadden - ach, we waren toch al van plan om iets zuinigers te installeren.

Dat er nog een hoop rommel en afval en twee kasten stonden - 'ach' had ik bijna opnieuw gezegd, als mijn vriendin me niet had tegengehouden. Want waar de rekbaarheid van mijn tolerantiegrens het sadomasochistische benadert, ligt die van haar keurig waar ze liggen moet. Het kan immers niet de bedoeling zijn dat wie een huis koopt eerst een camionet moet huren om al de rommel eruit te halen. Toch niet als het over een bescheiden rijwoning in de stad gaat zonder bijhorende schuur of garage waar een en ander kan staan wachten tot op de een of andere doelloze zaterdag.

'Ja, maar die kasten stonden daar al toen wij daar gingen wonen. En die potten (opgedroogde) verf hebben we maar laten staan zodat jullie nog kunnen bijverven als je dat wilt.' Over de fietswielen in de tuin en de rommel op zolder had ik maar niets gezegd, maar ik was vastbesloten me niet zomaar te laten ompraten. In mijn 'ik-stond-voor-heter-vuren-dus-ik-blijf-altijd-rustig'-toon antwoordde ik dat 'we die verf toch niet nodig gaan hebben' en 'dat ik toch niet weet waar ik met die kasten heen moet' en dat ze 'nogal in de weg staan bij het verven'.

'Euh, misschien moet je die bij het grof huisvuil zetten of naar het containerpark brengen, du-uh?' antwoordt de andere kant van de lijn, op een toon die lijkt te suggereren dat ik van een andere planeet kom. Op dat moment is schakelt mijn immer gemoedelijke innerlijke modus bruusk over van 'eens vriendelijk vragen' naar 'wat denkt dat kreng wel?' en besluit ik om maakt-niet-uit-wat voet bij stuk te houden. Wat uiteindelijk nogal een vermoeiende kwestie geworden is.

Toen ik na een week en herhaaldelijke vriendelijke telefoontjes en sms'jes (geen scheldwoorden, geen dreigementen, altijd 'groetjes' - ik laat mij niet kennen) nog altijd geen antwoord had gekregen op mijn eenvoudige vraag wanneer zij of haar vriend die meubels zouden komen halen (behalve dan een sms'je met de verwijtende tekst 'wij werken niet in het onderwijs of als bediende, wij hebben niet zomaar tijd'), voelde ik mij zo afgepist dat ik op zoek ging naar munitie en haar iets kordaats sms'te met de woorden 'onrechtmatige bewoning' en 'notaris'.

Waarop ze fluks haar mammie en pappie inschakelde om het meubilair te komen ophalen -want zelf had ze geen tijd- evenwel niet zonder ons te laten weten dat 'Voor de winst van (vul een hoog bedrag in) euro die we gemaakt hebben, willen we die rommel gerust komen ophalen'. Fijn zo, dat dacht ik er ook van. 'Maar goed, maar waar blijft die probleemstelling!?' vraagt u. Hier komt-ie-dan. Ja, U daar in de verste hoek heeft het al door, maar verbrod het nu toch nog niet voor de mensen die nog vol spanning de ontknoping zitten af te wachten.

Gisteravond klampte mijn nieuwe buurman-van-twee-huizen-verder mij namelijk aan toen ik thuiskwam van mijn werk: "Mijnheer, u moet eens komen, ze hebben hier vanmorgen een pakje afgeleverd voor u. U was er niet en ze hebben het bij mij afgezet." Het 'pakje' bleek een heus pakket met de grootte van een bescheiden barkruk, bevattende een hypermoderne stofzuiger. De bestemmeling is -inderdaad- de ex-bewoonster. Het ding staat nu in het tuinhok.

Wat ik níet ga doen, is het pakket gaan afgeven bij de bestemmeling. Met het oog op het vermijden van mogelijke conflictsituaties lijkt me dit een verstandige beslissing van mezelve - al moet ik toegeven dat het gegeven 'iets vertikken' ook een rol speelt. Wat ik graag zou doen: dat lelijke onding naar het kringloopcentrum brengen zodat iemand anders er toch iets aan heeft. Wat ik waarschijnlijk ga doen: een mailtje sturen naar DHL met de vraag of ze het pakket kunnen komen afhalen om het te bezorgen aan de rechtmatige eigenaar.

Of ik doe gewoon lekker margi terug en breng het 'naar het containerpark'.

Du-uh.

Wij en de wijde wereld

2008-11-10T06:04:00.000-08:00

En tewijl wij, would-be-Desmedtjes, ons als honderdste nieuwswatcher-voor-eigen-kring een kramp typen over forelrellen, zouden we haast vergeten om als ziljoenste aardbewoner de verkiezing van Barack Obama een heuglijk feit te noemen en de man zelf een baken van nieuwe hoop voor de wereldgemeenschap. Want het feit alleen al dat die slechte ouwe G.W. Bush zich nu kan gaan concentreren op dat nieuwe hekken rond zijn ranch en dat zijn oompie John hem daarbij gaat helpen is om van te huilen fantastisch nieuws.

Bovendien is Obama nog eens een wereldleider die speecht zoals het hoort, en strekken zijn idealen verder dan 'ban abortion' and 'let's hunt them down'. De badges, de pins, de emocracy, het besef dat de beloofde verandering niet echt voor morgen is en de melige voorpagina van die emo-rukkers van De Morgen, nemen we er dan gaarne bij. Het mag ook zo uitgevochten worden.

En terwijl wij als ziljoenste aardbewoner de verkiezing van Barack Obama een heuglijk feit noemen, zijn er slimmere jonge mensen die besluiten ondertussen te werken aan hun literaire carrière en dichtbundels uitbrengen. Dichtbundels! Ook een heuglijk feit, want zolang dichters een uitgever vinden, is het niet echt crisis.

En terwijl wij ons afvragen waarom we niet daar niet zelf eerder aan gedacht hebben, aan dichtbundels publiceren (we hebben toch allemaal nog wat leuke dingen liggen die we indertijd anoniem naar onbereikbare meisjes verstuurden), beseffen we dat deze jongeman nu een protégé van Gerrit Komrij is (Gerrit Komrij!) en dat hij dat er wel moet bijnemen.

En terwijl wij dat beseffen, zijn wij die M. Inghels dankbaar dat hij de 'dichter voor een nieuwe generatie' wil worden en dat wij buiten onze uren rustig verder kunnen klooien op het internet zonder al te veel ophef te veroorzaken en zonder in de gazet te staan met de titel 'ik wil een literaire hoer zijn' boven onze foto.

En terwijl wij allerlei onleuks insinueren over Gerrit Komrij (die eigenlijk toch een ongewoon straffe schrijver is) en Maarten Inghels (die toch een deksels potje kan dichten), beseffen we dat we weer in de gapende val getrapt zijn van het insinueren dat we wel beter weten, zonder echt uit te leggen waarom. Dat wij ooit -in ontvankelijker jaren - met Humo als koortsmeter een taalgebruik opgebouwd hebben dat grossiert in dit soort truken van de concertzaalbar.

En terwijl wij ons proberen te herinneren hoe dat ooit begonnen is, dat toontje van ons, beseffen we dat wij niet meer weten uit te leggen waarom iets mooi, lief, leuk is. Dat mooi, lief, leuk sowieso begrippen zijn waarin wij niet meer geloven, benoemd door woorden die ook de gewone mensen wel eens gebruiken en die we daarom maar liefst laten voor wat ze zijn, ons veilig beperkend tot vet, gedegen, authentiek, onderbouwd, fijn (enkel indien met licht-ironische bijklank), stukjes over Hugo Claus, woorden op -ing en schrijven in de 'we'-vorm. Change, no we can't.

Wij, dat is ik, die niet zoals zij wou worden.

En Pandy, kan die?

2008-10-30T05:18:00.000-07:00

'Censuur!' kraaide Yves Desmet in De Morgen, toen duidelijk werd dat Jeroen Meus ons die avond niet zou vergasten op 'forel in botersaus' vanuit de voormalige berghut van de Führer. Werkelijk, blij dat iemand het zegt. Die Adolf Hitler wordt inderdaad doodgezwegen en zijn revolutionaire maatschappijvisie krijgt nergens nog de aandacht die ze eigenlijk verdient. Vooral het feit dat hij van 'forel in botersaus' hield, is cruciale informatie die de kijker en lezer vooralsnog onthouden werd in de talrijke biografieën over Hitler.

Om precies te zijn: eigenlijk vindt niemand iets terug over een eventuele voorliefde van Hitler voor forel in botersaus in de meters boeken die over hem geschreven zijn. De symmetrisch besnorde was naar verluidt vanaf 1938 vegetariër, vis was zeker niet zijn lievelingsgerecht en 'Forel in botersaus' is gewoon een streekgerecht uit Berchtesgarden. Althans volgens de Hitler-experts. Canvas nieuwe stjil wil echter een brug slaan naar de kijker - en dan mag de redactie van Plat Préféré toch zeker wel zelf kiezen welke bekende kop misschien ooit wel 'forel met botersaus' gegeten moet hebben?

Helemáál halfgaar gebakken is de nieuwe Facebookgroep met de naam 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Adolf Hitler zien!'. Niets beters om voor te klikken, huh? De strijd tegen klimaatopwarming, onrecht, hongersnood, oorlog? Maar jullie willen -in naam van de persvrijheid- dat idiote tv-programma met zijn ophefmakende foutieve informatie? Vrijetijdsvrijheidsstrijd, dat. Misschien start ik maar eens mijn eigen groep: 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Andreas Pandy zien'. Wordt vast ook een succes.

We hebben jarenlang Herwig Van Hove en zijn sehr pünktliche 'Duizend Seconden of ik bijt uw neus af, Felice' moeten doorstaan. Terzake, Histories, Panorama, Telefacts, Koppen en Karrewiet mogen ons overstelpen met trivia allerhande over Pinochet, Pol Pot, Ceausescu, Kwak, Boemel en Anatool. Bart De Wever mag in Volt komen uitleggen dat hij zijn stukske vlees niet kan missen. En ja, van mij had die brave Jeroen Meus ons ook mogen wijsmaken dat Adolf Hitler graag forel in botersaus at, ondertussen quasi achteloos het visje opensnijdend.

Maar wat was er ook alweer mis met wat goede smaak in een kookprogramma?

Thalassa's taalstrijd

2008-10-25T02:58:00.000-07:00

Gisteren naar 'In Bruges' gekeken op DVD. Wat een slaapverwekkend filmpje, onhandig schipperend tussen komedie, thriller en psychologische prent. Het lijkt wel alsof de makers het Bokrijk Van Het Westen écht een shithole vonden (zoals hoofdpersonage Ray meermaals beweert in de film) en de klus zo snel mogelijk wilden klaren. De finale mag er best zijn, maar de dialogen zijn zodanig bordkarton dat ik me begon af te vragen wie de tekstballonnetjes weggehaald had.

Maar er is ook goed nieuws.

Er valt namelijk wél aardig wat amusement te halen uit de extra's bij de DVD. Zoals het promofilmpje waarin de kijker cameragewijs over de Reien gevaren wordt, terwijl onderaan een tekst door beeld schuift met een aantal wetenswaardigheden over Brugge. Daarin vernemen we dat er dankzij een stormvloed in 1134 een kreek uitgeschuurd werd tot aan Brugge, dat onmiddellijk een dwarsdijk bouwde tot aan Damme, Duitsland. Zo zie je maar, als je even niet oplet gaan die Duitsers zelfs terug in de tijd om hier en daar wat te annexeren.

De nieuwsgierige kijker leert ook dat er drie officiële talen zijn in Brugge: Nederlands, Frans en Duits. Ha ja, kwestie dat onze cultuurminnende bezetters de boel hier niet voor niets zijn komen overnemen, heeft de Vlaam hun taal maar geofficialiseerd. Het is dan ook een behoorlijke kemel dat het Spaans hier over het hoofd gezien wordt. Niet getreurd echter voor de toerist die van wat verder komt, want de meeste mensen spreken er ook Engels.

In Frankrijk kunnen ze er alvast niet mee lachen dat Brugge met medewerking van een geheel Engelstalige filmploeg op dergelijke slinkse wijze de Franstalige toerist naar zijn versteende geschiedenis tracht te lokken. De Fransen besloten dan ook hun visserszonen naar Brugge, nabij Duitsland, uit te zenden om een eind te maken aan dit toeristisch imperialisme in tijden van economische crisis. Pech voor de bemanning van de Zeebrugge 63 Thalassa die toevallig in hun vaarwateren terecht kwam.

Terwijl ze op Sint-Jacobsschelpen aan het vissen waren ergens voor de Franse kust werd hun schip bijna tot zinken gebracht door de Franse armada. De kapitein van het schip begrijpt niet waarom net hij werd geviseerd: "De voorbije weken waren er Ierse en Schotse vissersboteren in Franse wateren actief. En dat stak dan waarschijnlijk hun ogen uit. Maar om dan op deze manier te reageren..." "Ze willen de vangst van onder andere Sint-Jakobsschelpen voor zich alleen", zegt Ivan Victor, voorzitter van de Stichting Duurzame Visserij-ontwikkeling.

Wij weten wel beter. Haal die spotprent uit de rekken!

Briefjes op deuren van studentenkoten

2008-10-23T04:53:00.000-07:00

"Heeft hij Famous blue raincoat gespeeld?" vraagt mijn collega S. me op de trein. Hier zitten twee muziekliefhebbers tegenover elkaar, Cohen-fans bovendien. Okeeje mensen dus, maar toch is er geen ontkomen aan. Onvermijdelijk volgt nu een steekspel op een onchristelijk ochtendlijk uur. Dit is het gesprek dat ik niet wou hebben, reden waarom ik hem angstvallig verzweeg dat ik naar het optreden van Leonard Cohen geweest was in Vorst. Maar hij is er toch achter gekomen.

"Dat is een van mijn favoriete nummers van Cohen," vervolgt S., "wist je dat het eigenlijk een brief is die hij schrijft aan een vriend die met zijn lief gerollebold heeft?" Nee, dat wist ik niet. Ik besef dat ik waarschijnlijk een beteuterd gezicht trek en haat mijzelf erom. Ik wil ook niet dat S. denkt dat ik een mooiweerfan ben die er alleen maar bij is omdat de goede smaak het dicteert. Ik pak uit met een voorzichtige tegenzet: "Komt van Songs of love and hate hé, als ik me niet vergis." Ik weet zeker dat ik me niet vergis, maar wil niet competitief lijken. "Weet ik niet, ik heb het van een Best Of", moet S. toegeven. Een onverhoopt succesje.

Wat ben ik onaangenaam in dit soort situaties. Ik vervloek mijn gesprekspartner om zijn wijsneuzerigheid, maar besef dat ik eigenlijk net zo ben - of nog erger wellicht. Een kantje van mezelf dat ik liever verborgen houd en dus manoeuvreer ik ons gesprek handig naar Various Positions, een heerlijke Cohen-plaat die ik van voor naar achter en terug kan meezingen. Maar eens thuis grijp ik meteen naar Songs of love and hate en hoor voor de tweede keer die week (de eerste keer was in Vorst) de openingsregels van Famous Blue Raincoat:

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold, but I like where Im living
There's music on Clinton Street all through the evening

Plots besef ik waarom ik al zo lang niet naar Songs of love and hate geluisterd heb. De plaat herinnert mij aan de eenzame avonden op mijn studentenkamertje in de buurt van die verrekt hippe maar tegelijk verschrikkelijk troosteloze Vlasmarkt, toen mijn beste vrienden Leonard Cohen, Bob Dylan en Tom Waits heetten en ik daadwerkelijk om vier uur 's ochtends brieven zat te schrijven naar een meisje dat nu in Frankrijk woont, zwelgend in mijn eenzaamheid met lege flesjes Carapils naast het bureau en Songs of love and hate op de achtergrond.

Het internet en de mobiele telefonie zaten nog ergens in een hoogtechnologische pijpleiding te wachten tot een commercial director besloot dat ook het gepeupel zich voortaan aan deze nieuwe bronnen van kennisuitwisseling diende te laven. Vriendschappen werden nog niet met een klik aangevraagd maar moesten met de nodige assertiviteit -eigenschap waarin ik toen niet grossierde- afgedwongen worden en daarna onderhouden met briefjes op deuren van studentenkoten. Privacy was toen nog geen luxe en nietigheid een soort van dagelijks besef. Dat die dagen toch hun charmes hadden, dank ik aan Leonard Cohen

"If the solitude ever grows too bitter, may we remember each other", waren de woorden waarmee hij maandag dat onvergetelijke optreden afsloot. En plots voelde ik mij weer 21.

Foie grasduinen

2008-10-20T05:08:00.000-07:00

"Wie is toch dat Punkerke?" vragen de mensen mij soms. Akkoord, de mensen is wat misleidend. Veelal betreft het bezetters van de hogere financiële, literaire en politieke kringen die ooit door de mangel gehaald werden op mijn blog en mij terzijde nemen op een van die champagnediners waarmee ik mijn weekenden vul sedert ik op 1 sta in Freaqs Blog 40. Men moet de fruitwijn drinken wanneer ze nog parelt, bloggen is dan ook de laatste van mijn zorgen: wie in de roes van het nu leeft moet dat namelijk tegen-woordig doen, daar is geen ontkomen aan.

'Geen idee, maar dat het een straffe gast is, dat kunnen we niet ontkennen', antwoord ik dan steeds, mezelf aldus genadeloos het aanzien ontzeggend dat mij te beurt zou vallen door alleen nog maar te laten doorschemeren dat ik die vraag wel zou kunnen beantwoorden als ik daar zin in zou hebben tenminste. Bescheidenheid, het siert me op stierlijk irritante wijze. Terwijl bij het internetzeven nochtans veel veronachtzaamds op te vangen valt dat dat Punkerke zonder veel vijven en zessen uit die top tien zou eenentwintigen als iemand er acht zou op slaan.

'Roezemoezen', bijvoorbeeld. Ze schrijft prachtige zinnetjes als 'Stadsdeelraadsleden: het zijn ook net mensen' of 'vervolgens begon ik weer enkele minuten aangenaam te stamelen' en woorden als bloedsjacherijnig worden in al hun Hollandsheid plots exotisch wanneer door haar gebezigd. Ook uit het Nederlandstalige buitenland komen de tekstjes van Merlijn, weze het dat die zijn talenten iets spaarzamer tentoonspreidt. Als ze maar eens allemaal alles zo mooi zouden neerpennen als die twee, was de verstaanbaarheid van onze Noorderburen helemaal geen probleem meer.

Mijn andere vaste waarden (Alexander, Freaq, Ishku, Jatarara en andere) staan al langer in de linkerkolom gerangschikt, zo min of meer in de volgorde waarin ik hun blogs op nieuwigheden nakijk. Naar het schijnt bestaan daar downloadbare programmaatjes voor, maar het plezier van het grasduinen wil ik mezelf niet ontnemen. 'Mohow' verdween onlangs in het niets, maar blijft nog even staan in de hoop op een onverhoopte terugkeer. En de reisverhalen van Digb sla ik over, maar hij wist mij onlangs wel reuze te vermaken met zijn stukje over de kleine man in de straat.

Maar goed, de foie gras wordt geserveerd merk ik - we spreken elkaar later nog, d'accord?

Hoe de goede huisvader verraden werd

2008-10-13T05:29:00.000-07:00

Eén woord, acht lettergrepen, klinkt als lagesnelheidsferrari en probeert net te opzichtig de waarheid geweld aan te doen. Goedehuisvaderaandelen, inderdaad. Tot voor de financiële crisis had ik het woord nog nooit gehoord. 'Huisvaderaandelen' lijkt mij dan ook een juistere benaming, dat aandelen kopen en goedehuisvaderschap iets met elkaar te maken hebben, zou ondertussen toch wel stilaan het rijk der fabelen bereikt moeten hebben.

Wat een goede huisvader wel doet? De afwas natuurlijk. En langetermijnsparen, eventueel. En pensioensparen ook. Ah, pensioensparen. Nog zo'n bizar woord. Zoveel jaren geleden plots het nieuwe wonderding: wie niet aan pensioensparen deed, was niet eens een huisvader of kon het nooit worden zo leek het wel, en af te trekken van de belastingen bovenop. En geef toe, klinkt er iets gezapiger, slaapverwekkender en minder gevaarlijk dan dat suffe 'pensioensparen'? Interviews met François de Keersmaeker tellen niet mee.

De brave huisvaders en huismoeders die dat best een goed idee vonden, wat geld opzij zetten voor later met een geruststellend kwaliteitslabel van Vadertje Staat, merken nu echter tot hun ontzetting dat ze feitelijk aandelen gekocht hebben en dat de waarde van hun pensioenspaaraandelen naar beneden dondert als had men er François aangehangen alvorens ze bij het beursafval te droppen. Daar had die bankdirecteur indertijd toch niets over gezegd?

Voor de zekerheid ben ik maar eens de definitie van 'sparen' gaan opzoeken in het woordenboek. Er stond in elk geval niet: 'Geld ter beschikking stellen van speculanten tot aan uw pensioengerechtigde leeftijd, met fiscale aftrekbaarheid om de rooien te sussen.' Waarom men het niet gewoon 'pensioenbeleggen' noemt? Omdat dat een lelijk woord is, veronderstel ik. Als het erom gaat goedehuisvadercentjes binnen te rijven, is esthetiek geen ijdel begrip in de bankwereld.

Ik ben er ook even mee begonnen toen ik net begon te werken en nog thuis woonde ("Ik zie dat je wat spaargeld over hebt - misschien moet je eens aan pensioensparen denken, dat is aftrekbaar"). In de vaste overtuiging dat het over sparen ging, althans meer wist men mij niet te vertellen en voor kleine lettertjes had ik geen tijd. Niet gejankt natuurlijk, ik ben jong, had de voorbije jaren toch andere prioriteiten dan pensioensparen en de beurzen hebben nog alle tijd om zich te herstellen eer ik mij terugtrek uit het beroepsleven. En wattafuk, dat ook.

Minder geluk hebben zij die rond deze tijd op welverdiende rust gaan en dachten dat hun spaargeld ergens veilig op de bank lag aan te dikken aan het gezapige tempo van François' buikomtrek. Door vetbetaalde CEO's allerhande werd er gerotzooid met hun centjes en nu de speeltijd voorbij is op de beurzen betalen zij de rekening. Nog minder geluk hebben zij die hun geld braafjes op een spaarrekening geplaatst hebben bij Kaupthing en nu maar kunnen hopen dat de zaak daar opgelost raakt. Niks geen 'speciale regeling' voor hen die vrede namen de rente van een internetspaarboekje.

Als daar maar geen goedehuisvaderdrama's van komen.

Erieks Satierische Grote Blogbedrog

2008-10-09T05:58:00.000-07:00

Heerlijke hobby, dat bloggen. Niets moet, alles mag en het floept je uit alle richtingen zomaar tegemoet. De bewusteburgersporno van de 21ste eeuw, zeg maar. En voldoende bits and pieces voor heelder generaties nog ongeboren wetenschappers die te weten willen komen hoe de moderne mens anno 2008 zichzelf zag - of toch hoe de moderne mens anno 2008 graag gezien wou worden door zijn socialeklassegenootjes. Want het zijn hen die ze willen imponeren, niet de middenstandsorganisatie van de een of andere Oost-Vlaamse bloemengemeente. De lagere school, dat nooit meer.

Al dat klamme prestatiezweet heeft als voornaamste doel een handjevol andere bloghobbyisten - die ze meestal van haar noch pluim kennen en die zelf ook niets beters te doen hebben - duidelijk te maken dat ze nog altijd mee zijn, dat ze de zaken nog altijd vanuit een comfortabel vogelperspectief bekijken, dat ze zich niet laten vangen aan de waan van de dag, dat ze ondanks hun eerste verantwoordelijkheden (job, relatie, vaak ook huis en kinderen) toch nog bijdetijds zijn en een ongelooflijk interessant dan wel van grootse daden en emoties overlopend bestaan leiden.

Terwijl ondertussen hun vrouw het eten aan het klaarmaken is of de strijk aan het doen, zij de jengelende kinderen naar bed brengt en hen voorliegt dat paps teveel werk heeft om een verhaaltje voor te lezen, terwijl hun zicht alsmaar verslechtert tot ze alleen nog over een soort tunnelvisie beschikken: tikken, tikken, tikken. Terwijl zij vast meer volk zouden bereiken als zij hun stukjes zouden voorlezen op de Ledebergse zondagsmarkt dan door hun vingers te verslijten aan hun klavier.

Want ja, zo vol zijn zij van zichzelf dat zij hun toetsenbord een klavier noemen, aldus op blasfemische wijze suggererend dat Erik Satie eigenlijk een soort middelmatig begaafde typist was. Terwijl dus ondertussen het echte leven zich elders afspeelt, verhalen zij over het leven dat zij lijden. Want lijden doen ze. Verzuchten, aanklagen, de zaken bevragen, zich actualiteit- en kredietcrisiskritisch nooit tot algemeenheden verlagen, en altijd in dat verzameltaaltje dat hun literaire aspiraties wel verraadt maar zelden waarmaakt.

Het tenenkrullendst zijn dan nog de stukjes -sorry blogsposts- van bloggers over andere bloggers die over nog andere bloggers beweren (zieligaard! prutser! non-talent! on-coole! schijtluis! bewusteburgerspornoproducent! middelmatig begaafde typist! blogosfeermeneer!) wat net zo goed over hen zelf beweerd kan worden. Wanneer dit alles bovendien met zo'n verplichte zogenaamd zelfrelativerende maar feitelijk zelffêterende en walgelijk samenzweerderige knipoog gebeurt, is het helemaal om van te kotsen en is de bodemkoers in zicht.

Heerlijke hobby, dat bloggen.

Drieëntwintig jetons

2008-10-05T09:02:00.000-07:00

Ook ter hoogte van de wereldeconomie is het nu definitief herfst, nieuwe televisieseries nemen de plaats in van wekelijkse fietstochtjes, chauffageketels gaan stuk in net betrokken woonsten, ik heb al een maand geen tijd meer gehad om te gaan sjotten, en zelfs de stakingen zijn niet meer wat ze geweest zijn. Om maar duidelijk te maken dat Punkerke niet degene is die jullie dag zal opfleuren met een leukig stukje.

Voor wie nog niet genoeg heeft aan deze huis-tuin-keuken-saaie-leventjes-horror, is er nog altijd 'Gekweld', de nieuwe roman van Chuck 'Fight club' Palahniuk. Niet zo lang geleden zag ik toevallig een interview met de man op tv, waarin hij verkondigde 'I want to involve my readers intellectually, emotionally ànd physically'. Dat laatste is geen loos woord, want dit moet het eerste boek ooit zijn dat mij bij momenten bijna deed kokhalzen. En ik zeg nochtans niet zo rap 'ète'. Een willekeurig nasmaakje:

"Stoned en geil duwt ie het naar binnen, dieper en dieper het pisgat van z'n lul in. Met nog een flink stuk kaarsvet dat eruitsteekt gaat ie aan de slag. Ook nu nog zegt ie dat die Arabieren lang niet gek zijn. Ze hebben het afrukken helemaal opnieuw uitgevonden. Plat op z'n rug op bed gaat ie zo lekker dat die gozer niet meer let op z'n kaarsvet. Hij is nog één flinke ruk van klaarkomen af als ie ziet dat het kaarsvet er niet meer uitsteekt."

Enzoverder enzovoort. Palahniuk trekt behoorlijk wat registers open dus. 'Gekweld' is een raamvertelling met daarin een twintigtal bij momenten poëtische maar veelal lugubere kortverhalen, verpakt als schrijfsels van de beginnende auteurs die deelnemen aan een 'schrijverskolonie' (lokroep: 'zeg 3 maanden je leven vaarwel en kom buiten met een meesterwerk') die langzaamaan het ziekste in de deelnemers naar boven brengt.

Lezers met een iets te groot voorstellingsvermogen én een weke maag zetten best een emmertje klaar naast de leeslamp. Wie zich toch graag aan deze leeservaring (die ik ten zeerste kan aanraden) wil wagen, kan de paperbackeditie dankzij een speciale actie van uitgeverij De Geus - ze zijn de Fortis-aandeelhouders daar niet vergeten - voor 3 euro op de kop tikken (en vervolgens op eigen risico meenemen naar huis).

En da's géén geld voor drieëntwintig jetons voor het spookhuis.

Gebaseerd op waar gebeurde feiten

2008-10-03T00:31:00.000-07:00

Ik heb het altijd geweten: die betweterige, pseudo-artistieke, linke en veel te linkse bloggers die het telkens weer zo goed kunnen uitleggen zijn dan toch geen haar beter dan de politiekers. Keihard proberen te scoren in aanloop naar de volgende verkiezingen (een nieuwe update van Freaqs Blog 40), dan merken dat ze - nota bene met dank aan de luireterigheid van de rest van Bloggend Vlaanderen - op 1 beland zijn, om er vervolgens drie weken het absolute zwijgen toe te doen en ergens in het gezelschap van een keurgroep aan weelderige blondines cocktails te gaan drinken op kosten van de kleine surfer.

Of wacht, ik ben verhuisd, juist. Ik kan me ondertussen al ternauwernood meer voorstellen hoe het was om in een appartementje te wonen met zicht op de Groene Vallei en geniet al volop van de grijzende gevels van Ledeberg. Dure woorden als verwerkingsproces en dergelijke zijn dus niet van toepassing en voer voor de damesbladen. Bovendien zeggen de mensen hier vriendelijk goedendag en zijn er heerlijke kippebilletjes te koop op de zondagsmarkt. Niet dat mijn lezers daar veel mee aan kunnen, maar na de iets te losse confessies over mijn cinemabezoek in mijn vorige post moet ik van mijn image director dringend even afstand nemen van goedkope duurdoenderij.

Of financiële crisis zoals men het ook pleegt te noemen, die een eerste orgelpunt beleefde nadat ik op vrijdag 26 september mijn adreswijziging besloot door te geven aan wat even later (no time for tissues) floeps de Nationale Bank bleek te zijn geworden. Flexible solutions indeed voor een sector die anders van geen staatsinmenging moet weten. Daar konden ze bij Club Brugge niet mee lachen (Jacky Matthysen: "Blijkbaar is het nu zover gekomen dat onze federale regering de shirtsponsor van Anderlecht kan zijn - ik stel alleen maar vast") en een ziedend telefoontje naar de top van Dexia later hadden we zowaar twee nationale kassen. Alstublieft, dankuwel!

Al sjans dat Base niet in het bankwezen zit.

Los

2008-09-15T04:37:00.001-07:00

Het is ondertussen geen nieuws meer, maar: In Bruhhe starten ze binnenkort een cursus Regionaal Taalgebruik voor anderstaligen. Als getogen West-Vlaming, leraar Nederlands voor anderstaligen én blogger ben ik het aan mezelf verplicht daar een mening over te hebben. Damn. Ik kom in eerste instantie niet verder dan: goed initiatief, voor mensen die al een basiskennis Nederlands hebben natuurlijk. Het kan het wederzijdse begrip -in de letterlijke betekenis van het woord- alleen maar vergroten én er is vraag naar bij anderstaligen.

Maar het wringt toch en wel hierom. De anderstaligen in kwestie gaan hoogstwaarschijnlijk niet naar de cursus Regionaal Taalgebruik uit interesse voor het Brugsch maar wel omdat ze geen snars begrijpen van wat die middeleeuwsestadbewoners hen in hun versteende interpretatie van het Nederlands proberen duidelijk te maken. En dat zegt wellicht meer over de gebrekkige taalvaardigheid van een deel van die Bruggelingen dan over die anderstaligen. Nu klinkt het nog 'dat ze eerst eens fatsoenlijk Nederlands leren', wordt dat in Brugge over enkele jaren dan 'dat ze eerst eens fatsoenlijk Wesvloms ljirn'?

We proberen ons ondertussen voor te stellen hoe een Bruggeling zou reageren als hij in pakweg Taiwan met eenzelfde situatie geconfronteerd zou worden. "Miljaarde, kljire ier nu ol e joar under zoeloewoeloe mo vor under te verstoan moek nog under zoeloewoeloeboeloe goan ljirn wok? Ja verzekers!" En terecht. Want waar eindigt de 'plicht tot integreren' dan eigenlijk? Tom Naegels -beroep: de zaken treffend verwoorden- verwoordde het in zijn column in De Standaard treffend als volgt: "Voor veel mensen is dat dialect gewoon een tuinhek: 'Tot hier en niet verder'."

Nu we het over die Tom Naegels hebben: Gisteren was ik op een van de voorvertoningen van 'Los', de nieuwe film van Jan Verheyen naar het gelijknamige boek van die Tom Naegels. Euthanasie, racisme, liefdesperikelen, het twintigerschap: het zit er allemaal mooi in 'zonder dat de film zwaarwichtig wordt' en op de site valt een 'educatief dossier voor de leerkracht' te downloaden. De terzijdes waarin de hoofdrolspeler het publiek rechtstreeks aansprak hadden voor mij evenwel niet gehoeven en geven de film nu en dan een wat uitleggerig toontje - zelfs al ging het er om uit te leggen hoe moeilijk het allemaal uit te leggen valt, dan nog voelde de bioscooopbezoeker in mij zich wat bekleuterd.

De beoogde feel van de film (laat ons eens goed lachen met al die problemen en ze toch niet ál te serieus nemen) ligt er net wat te dik op, wat een veel braver beeld oplevert dan het boek oorspronkelijk schetste. Maar die Sana Mouziane (zie foto) zet een geloofwaardige Pakistaanse asielzoekster neer en Pepijn Caudron speelt een aaibare Tom Naegels (een jonge, twijfelende links-progressieve intellectueel, vage plannen over later en Parijs, een beetje problemen in de liefde - type waarin veel bloggers zich wellicht herkennen). Ook Jaak van Assche doet het goed als de stervende opa van Tom. En ja, ik kreeg het verdorie even moeilijk toen Pepijn Caudron het zinnetje 'Als ik u niet meer zie, houd u goed' bracht, dat ik al kende uit het boek.

Mijn lief heeft er niets van gemerkt, gelukkig (bijna zitten bleiten bij een film van Jan Verheyen! ik mag er niet aan denken wat dit zou betekenen voor mijn toch al serieus afgebrokkelde cool), zodat ik achteraf geheel stoicijns en terug in de plooi kon volhouden: 'Fijn filmpje, ook al was het boek net iets beter.'

Slimmer dan de gazet

2008-09-07T09:11:00.001-07:00

"Dialoog van de laatste kans". Het stond er, heel onbeschaamd, op de voorpagina van De Standaard zaterdag. Zonder een hint over wat er dan moet gebeuren als deze dialoog mislukt. Je kent het wel van op de speelplaats vroeger:
Vlaminck: "Ik ga het nog één keer zeggen hé, of anders!"
Dewael: "Of anders wuk? Hé? Wuk?"
Vlaminck: "Anders ga'k naar de meester om te zeggen dat ik geen klasverantwoordelijke ne meer ben!"
Dewael: "Pfwoa! Alsof de meester dat gaat goed vinden. Vorige keer ging je dat ook gaan zeggen, en ge zijt mogen terugkeren met nog meer werk dan tevoren."

Vlaminck: "Ja, maar nu is het voor echt! En ik speel niet meer met u samen. En ik wil mijn bolleketten terug die ik vorig jaar gegeven heb."
Dewael: "Gegeven? Dat was eerlijk afgesproken ja!"
Vlaminck: "Ja, eerlijk afgesproken, dat kan allemaal goed zijn, maar misschien moeten we dan de afspraken ne keer veranderen, want ge zijt er ferm mee aan 't rammelen gij met mijn knikkers."
Enzoverder enzovoort.

We mogen natuurlijk hopen dat Dewael zijn 'Wuk!' laat vallen en dat Vlaminck niet dreigt van naar de meester te stappen. Maar geen kat die de krantenkoppen écht nog gelooft als die 'laatste kans' en 'Le terme' kraaien. Wij zijn ondertussen allemaal slimmer dan de gazet geworden en vragen ons enkel terloops nog eens af waar het met ons land naartoe moet. België is een kibbelend ouderpaar geworden dat al net iets te lang roept dat het rap gedaan zal zijn en in de fase gekomen is waarin in het bijzijn van de kleine besproken wordt wat er met die kleine moet gebeuren eens het zover is.

De kleine, we zullen hem maar 'Brussel' noemen om het evenwicht te bewaren, kijkt verveeld op wanneer zijn uit-de-tijdse pa en ma elkaar weer eens met veel volume en grote woorden bestoken, roept 'kan dat niet wat stiller?', en doet verder aan de afwas. En wanneer vader op zoek naar zijn Gordel in een punaise trapt die de kwaaie mama daar gelegd heeft, muist Brusselke er stilletjes van onder om boodschappen te doen voor het eten vanavond.

Samen blijven voor de kinderen dan maar?

De lichtjes van de Schelde

2008-09-05T05:43:00.000-07:00

Vorige zomer ben ik naar Tübingen, Duitsland op reis geweest, gewoon voor mijn eigen vermaak. Ik moest daar niet per sé zijn in Tübingen, ik heb daar geen familie of vrienden wonen en er is daar ook geen winkel waar ik iets wil kopen wat ze hier niet hebben want tegenwoordig hebben ze overal alles, met dank aan de globalisering. Er is zelfs een pittakot in Kortemark met lekkere pitta in durumbrood en ze hebben in mijn geboortedorp nu ook dezelfde bloembakken als in Antwerpen, die prachtige metropool aan de majestueuze rivier De Schelde. Je weet wel, van dat weemoedige liedje van vroeger, ‘De lichtjes van de Schelde’ van Bobbejaan Schoepen. Ik ben geen Antwerpenaar en kom er ook niet zo vaak (behalve soms als ik zin heb om nog eens een olifant of een maraboe te zien). Ja, ik voel vaak zelfs een zekere weerzin tegenover de bewoners van dat veel te grote havendorp die allemaal (zo dicteert het gesundenes Volksempfinden, en wie ben ik om iets Duits tegen te spreken) denken dat de nulmeridiaan door hun gat loopt.

Terwijl die natuurlijk door Greenwich bij Londen loopt, zoals we allemaal weten. Ik ben er onlangs nog geweest – ook dankzij de nooit aflatende vooruitgang kon ik ’s morgens om 5 uur opstaan, een dagje in Londen rondstruinen en ’s avonds om half twaalf alweer liggen soezen in mijn eigen bed. Tijdens dat dagje Londen ben ik in Greenwich geweest en inderdaad: hij ligt er die vadsige nulmeridiaan die –geen opwarming van de aarde of Apocalyps kan daar iets aan veranderen- nooit een vin verroert. Althans dat denk ik toch want ik heb die meridiaan ook niet zien stilliggen. Feitelijk is die nulmeridiaan gewoon een afspraak onder wetenschappers werd mij verteld, zo'n beetje wat God is voor de godsdienstigen dus. En soms moet je gewoon geloven en je verder geen vragen stellen, anders komen er vodden van. In elk geval: de afspraak behelst onder andere dat die nulmeridiaan niet door Antwerpen loopt en al zeker niet door het gat van zijn inwoners. Maar als ik dat liedje van Bobbejaan Schoepen hoor wil ik soms toch 5 seconden lang een Antwerpenaar zijn, zodat ik ongestraft zou mogen huilen bij het aanhoren van zijn weemoedige gezang.

Want 'De lichtjes van de Schelde' is wel degelijk een wereldsong. Wat bijvoorbeeld niet gezegd kan worden van John Denvers 'Country Roads’. Als ik dat riedeltje hoor, wil ik helemaal niet in West-Viriginia of in ‘almost heaven’ zijn, want daar wonen alleen domme cowboys met belachelijke hoeden die hun schietgerief uit de shed halen als je je op hun property (ze spreken daar geen Nederlands) begeeft om een slokje water te vragen (want Route 66 is lang en onherbergzaam en drankgelegenheden onderweg zijn schaars). Overigens heeft John Denver vanzeleven nooit in West-Virginia gewoond, hij is er zelfs nooit geweest beweren kwatongen. Hoe geloofwaardig is het dan om te zingen dat West-Virginia ‘bijna de hemel’ is? Nee, doe mij dan maar onze Vlaamse cowboy Bobbejaan - woonachtig te Lichtaart maar zeker en vast wel eens in Antwerpen op café geweest. Tenzij John Denver - die in wezen heel lieve Amerikaan die wat idiote cowboyliedjes zong - het natuurlijk over maagden had, die countryzangers werken wel vaker met metaforen ze zijn nog niet zo dom als ze eruit zien en ze hebben allemaal een tweeloop in hun schuurtje staan. Al denk ik toch niet dat hij het over maagden had, volgens mij vond hij West-Virginia zo hemels net omdat hij er nooit geweest is.

Dat is normaal, zo weten we uit de psychologie: het gras is groener aan de overkant, het meisje dat we niet zo goed kennen vinden we altijd het meest mysterieuze terwijl ze die stomme pretoogjes gewoon van haar oma meegekregen heeft en ze er net zo goed alle andere venten hun kop mee zot maakt. In plaats van liedjes te maken over West-Virginia had John Denver dus beter wat in zijn hof gewerkt in Aspen (want daar woonde hij, dat heb ik opgezocht, in Aspen in de staat Colorado) of het gras afgereden in zijn tuin in San Fransisco, want daar had hij ook een huis staan. Dat huis had hij gekocht met het geld dat hij verdiend had dankzij dat liedje over West-Virginia. Ja, toen kon men nog rijk worden door melancholische gezangen te componeren om het volk te troosten.

Ik geef toe: als hij dat liedje niet geschreven had, had hij dat huis in San Francisco niet gehad en had hij daar het gras niet kunnen afrijden in plaats van dat liedje te schrijven. Maar dat moet u dan maar voor lief nemen, u doet ook niets om de oorlog in Afghanistan tegen te houden en dat is nog veel en veel erger dan John Denver die in al zijn onwetendheid (er was toen nog geen oorlog in Afghanistan - of toch niet voor zover we willen weten) liedjes zong over plaatsen waar hij nooit geweest is. Veel erger ook dan het leugenachtige gedrag van Raymond van het Groenenwoud, die nooit echt heeft opgetreden in Genoelselderen zoals hij ons probeert wijs te maken in 'Je Veux de l'amour'. Artiesten mogen immers een loopje nemen met de realiteit, dat is een van de conventies waarop de kunstenwereld gebouwd is. Terwijl het mij toch veel leuker lijkt om een loopje te nemen zonder de realiteit.

Maar sporten, dát doen ze liever in groep natuurlijk, leer ze mij niet kennen. Zonder publiek zijn al hun inspanningen ook maar zaad op de rotsen. Pils in een bierbuik. Pis in een gedegradeerde dakgoot. Zandbakken in de woestijn. Voetballers in de Jupiler League. Fietsreizen naar Rome.

Water in de Schelde.

Wind en rook

2008-08-25T00:11:00.000-07:00

"Welke rol is er nog weggelegd voor godbetert een rockjournalist?" vraagt blogger en Goddeau-muziekrecensent Alexander zich af in een van zijn recente postjes. "De recensie is iets ouderwets. De romantiek is eraf. Iedereen kan zelf alles ontdekken op het internet" Ik geef hem een béétje gelijk: ik zou er mijn beroep niet van willen maken. Ben je 65, kan je zeggen: "ik heb mijn leven lang tekstjes geschreven over cd's." Neen, dank u.

Maar in mijn vrije tijd waan ook ik me nu en dan graag even Serge Simonart. En schrijf ik recensies over nieuwe platen van Pete Molinari (Brit met een wat ziekelijke obsessie voor de sixties), The Verve (die meer verplicht zijn aan hun status dan hun wisselvallige nieuwe plaat) en Lieven Tavernier ('Wind en rook' is de beste Nederlandstalige plaat die ik in jaren gehoord heb - jammer dat ze wat doodgezwegen wordt op de nationale radio).

Weliswaar valt alles eenvoudig te ontdekken op myspace en co tegenwoordig, maar dat doen de meeste mensen nog altijd pas wanneer ze iets lovends gelezen of gehoord hebben over een band, wanneer een vriend hen een plaat aanraadt of wanneer een recensent een cd de hemel in schrijft. Het internet is immers een wildernis geworden waarin niemand nog 100 % z'n weg vindt.

Platenmaatschappijen doen dan ook hun best om op het internet zoveel mogelijk wegwijzertjes aan te brengen (gewone reclame maar ook blogmarketing, hypes lanceren op Youtube, soms zelfs fake reviews) die de consument richting hun product sturen. Good old muziekrecensenten vormen een noodzakelijk tegengewicht die nog echte en geloofwaardige kwaliteitslabels kunnen toekennen aan een plaat en de muziekliefhebber laten kennismaken met goede muziek die het zónder marketingondersteuning moet stellen.

Als het gaat over het ontdekken van nieuw talent en het doorprikken van hypes spelen jouw stukjes dus zeker nog een rol, beste Alexander, een rol die zelfs aan belang wint volgens mij. Geen internetbrowser zal ooit het persoonlijke oordeel van een echte muziekliefhebber -geen marketeer- kunnen vervangen. Ja, misschien is het wel de taak van de recensent de marketingrook om de hoofden van de consument weg te blazen.

Al is dat laatste dan weer wat té veel wind.

Gekquote 23 augustus 2008

2008-08-23T01:02:00.000-07:00

"Onze verhuis naar dat Olympisch dorp was toch een beetje een tegenvaller. De spelers moeten bijvoorbeeld telkens 10 minuten heen en 10 minuten terug wandelen naar de eetruimte. Op een dag is dat al gauw een uur tijd. Dat is verre van ideaal tijdens een recuperatieperiode." (Het Nieuwsblad interviewt de een of andere begeleider van onze nationale jonge duivels in Peking, die er zorgvuldig over waakt dat onze beloften geen stap te veel zetten. Ocharme die voetbalouders die vanaf nu hun kleine iedere keer met de wagen naar de match moeten rijden 500 meter verderop. En hoe doen die marathonlopers dat dan? Met een rolstoel naar de eetzaal? Overnachten op een luchtmatras in de Olympische keuken?)

"Arme Tia, arme Kim" (Punkerke, voor Tia, Kim -steek haar in Yves Letermes zomeroutfit en ze ziet er nog hemels uit- en de Belgische 4x100loopsters ons alsnog verblijdden met Belgische medailles - en of ik het hen gun)

"Doe jij wel eens mee aan een enquëte op een weblog?" (Enquêtevraag op de blog van Freaq, die hiermee en cours de route voor de goede verstaanders de onzin van dergelijke enquêtes blootlegt. Want wie zijn in godsnaam die 27 % mensen die 'nee' gestemd hebben?)

"Groei zonnepanelen overtreft verwachtingen" (De Standaard heeft weet van een nieuwsoortige alternatieve energie die aan zelfuitbreiding doet)

"Meer auto's verkocht in België" (als de fossiele brandstofvoorraad toch op moet, dan liefst zo snel mogelijk)

Zeven op een podium

2008-08-21T04:08:00.001-07:00

Ergens eind juli kreeg ik van Freaq een soort 'briljante blog'-plakkaatje, met overdreven loftuigingen toe. Als dank verdween ik vervolgens drie weken in het Grote Niets. Niet om er op het toppunt van mijn roem een einde aan te maken ('er' slaat zachtjes op de overpeinzingen in mijn bunkerke welteverstaan) maar om 'mijn batterijen op te laden'. Dat hoort namelijk zo tegenwoordig.

Of die batterijen per sé in Duitsland opgeladen moesten worden, daar kan natuurlijk intergemeenschappelijk over gediscussieerd worden, maar temidden alle Frankrijk-, Spanje- en Italiëgangers en alle vreemdeculturenopsnuivers die het vliegtuig namen om ver weg allerlei authentieke toestanden te beleven is mijn keuze uiteindelijk misschien toch niet zo conventioneel als ze lijkt. 't Is maar hoe je 't bekijkt natuurlijk.

Doch alles beter dan de namiddaggaten weg te gapen bij dat glammerige, met een laagje sportiviteit vergulde glijmiddel voor op nieuwe markten azende multinationals waarvoor duizenden nietsvermoedende atleten zich vier jaar de pleuris trainen. Zwijgen en sporten op Straffe Van Verbanning uit Het Dorp. De hoop van een verscheurde natie torsen en dan van armoe reclame moeten maken voor een pizzatent. Arme Tia, arme Kim.

Bedankt, Freaq, voor het plaatje. Ik draai het rond, bekijk het eens aan alle kanten, overloop het lijstje links op deze pagina met blogs die mij na aan het hart liggen en besluit mijn award dan door te geven aan volgende mijmeraars, die hun alledaagse belevenissen ook voor de lezer markant maken met heerlijke vleugjes zelfspot, onnozeliteit en diepzinnigheid (doorklikken kan onder 'nogblog' links):

Alexander, Freaq, Merlijn, Ishku, Maanzand, Digb, Siempre Volando

Met zeven op een podium en allemaal goud. Laat ze daar in Peking maar een polsstokpuntje aan zuigen.

Eine gute fahrt

2008-08-19T00:11:00.000-07:00

"Habe ich nicht. In meine 30 Jahre nimmer gehabt. Das ist für das Frauenhaus!", aldus de kastelein wanneer ik ergens in Zuid-Duitsland heel vermetel (ik hou niet van de suikerplakbek die ik krijg van frisdrank maar water is ook maar droog - op een manier) een Cola Light bestel op het terras van Pub Red Bull. "Danke danke," repliceer ik in een poging mij ongenaakbaar te tonen - "Bitte!" gromt de kale-met-toch-een-paardenstaartje terug. Die ons een half uur later bij het vertrek hartelijk feliciteert met onze 'prestatie', ons een behouden terugreis nach Belgien toewenst en wat van de prijs van onze consumpties (zwei Cola und zwei Bier - normal oder light? haha) afdoet.

Eigenaardig volkje, die Duitsers: niet alleen hun kledij maar ook hun gevoel voor humor is wat in de eighties blijven steken. Maar op de treinconductrice op de nachttrein terug (Duitsers en treinen, het blijft toch een gewaagde combinatie) na (wie te kampen hebben met een overtollige testosteronaanmaak en een levendige fantasie had dit voorzetsel hier ondertussen niet meer verwacht) hebben we vooral sehr freundliche leute op onze weg ontmoet. Op het einde van de reis werden we het zelfs enigszins beu dat iedereen ons spontaan kwam aanspreken om een praatje te maken, ons de weg te wijzen, goede raad te geven en noch eine gute Fahrt zu wünschen. 'Wir haben eine Karte, danke schön, auf wiedersehen!"

Van Hechtel-Eksel (tochten moeten érgens beginnen, en dan bij voorkeur in plaatsjes met een wat griezelige naam) naar Tübingen (Zuid-Duitsland, zie foto hieronder: héél mooi stadje, het Duitse Gent wat mij betreft) gefietst dus, samen met Tuur. Meteen de verklaring voor Punkerkes lange afwezigheid hier. Tien dagen geen blogs, geen gazetten, geen radioreclame, geen Leterme, geen opiniestukken, geen verkeersinfo, geen openingsceremonies, geen e-mails, geen sputterende motor die je op gang moet zien te krijgen (alhoewel), geen culturele bierfeesten vol lallende en plastic bekertjes in het rond strooiende medemensen, geen Zomer 2008 met Ben Crabbé, maar wel dit:

De route aanhouden, zorgen dat je je 's morgens insmeert met factor 12 en genoeg te eten bijhebt, onderweg allerlei moois te zien krijgen (het Limburgse platteland, de Maas, Roermond, de mooie kleine dorpjes onderweg, Koblenz, de kastelen en stadjes langs de 'romantische Rhein' - zie derde foto, Ladenburg, het heerlijke Tübingen, Esslingen, het Zuid-Duitse platteland, natuurpark Schönbuch), hier en daar een terrasje doen op een stemmig marktpleintje (God wat klink ik als een veertiger), nu en dan enkele praatgrage en in dezelfde richting fietsende Noorderburen te woord staan, valpartijen faken (zie de eerste foto) en andere ongein en 's avonds bij een flesje wijn nog wat napraten of op de camping nog snel eens in het water duiken.

De enkele vervelende kantjes van de zaak (twee regendagen, al eens de weg kwijtraken en op een industrieterrein verzeild geraken, slechte benen nu en dan, niet alle campings hebben de stap naar de 21e eeuw al gezet) zet ik niet te hard in de verf, vakanties zijn gemaakt om achteraf mee te stoefen en ook de beproevingen maken deel uit van de totaalervaring, zo zal elke langeafstandsfietser bevestigen. Bovendien zijn het net die ongemakken die het geheel het heroïsche tintje bezorgen waar we maar al te graag mee uitpakken.

De grotendeels autovrije of autoluwe route haalden we uit dit boekje. Over de Alpen verder fietsen naar Venetië of Rome is een droom voor een van de komende zomers. Eerst nog wat oefenen in de Ardennen, danke. Overigens heeft die Hans Reitsma wat mij betreft een van de mooiste beroepen ter wereld: fietsroutemaker. Dat ik daar zelf niet eerder op gekomen ben! En zou híj light oder normal kiezen, de Hans?

Tirza

2008-07-26T05:18:00.000-07:00

'Ester', zegt hij met alle overtuiging die hij in zijn stem kan leggen, 'binnen zijn heel veel mensen die je met plezier zachtjes zouden willen aaien. Ga mee naar de woonkamer, ik stel je voor aan allerlei leuke mensen, maar ik denk dat je iedereen al kent. Ga met me mee. Blijf niet hier. Dit is geen schuur voor jou.'
'Ik doe het liever zelf, aaien', zegt Ester, 'ik kan het beter zelf. Wordt u wel eens zachtjes geaaid, Meneer Hofmeester?'

Een fragmentje uit 'Tirza' van Arnon Grunberg, au fond een roman over een vader die zijn dochter wil behoeden voor al het kwaad dat haar kan overkomen. Zijn stukjes in de Humo vind ik afgrijselijk slecht én pretentieus, maar Grunbergs 'Lof der Zotheid' had ik wel weten te smaken. Dus deze roman ook maar een kans gegeven. Ze reisde met me mee door 3 huiskamers, 2 parken en op 1 trein en ik was altijd blij wanneer ik wat tijd met haar kon doorbrengen.

Een eenvoudige maar stuwende plot die 350 pagina's lang de nieuwsgierigheid blijft prikkelen, daarna wat gas terugneemt op 50 pagina's van het einde, maar de geduldige lezer beloont met een verrassende ontknoping. Zelfs op die verplichte Gentse Feesten (weer veel rondgewandeld, gesms't naar verloren gelopen vrienden, met plezier andere rondwandelende mensen gadegeslagen en per ongeluk ook enkele optredens meegepikt) liep ik me wel eens af te vragen hoe het zou aflopen.

Conventioneler dan ik van Grunberg verwacht had, en mij dus goed meegevallen. Perfecte vakantieliteratuur.

Hallelujah

2008-07-18T01:42:00.001-07:00

Even boudweg beginnen met een eenvoudige mededeling zonder verdere maatschappelijke relevantie: Punkers favoriete plaat aller tijden is 'Various Positions' van Leonard Cohen (teksten, muziek, stem: de perfecte plaat voor mij) - en dat van lang vóór John Cale en Jeff Buckley aan cherry picking deden en succes oogstten met hun eigen versie van 'Hallelujah'. Ook 'Songs from a room' en 'Death of a ladies' man' van diezelfde Canadese bard staan in zijn top 10 aller tijden. Cohen zingt over de liefde op de enige draaglijke manier (zie ook Morrissey), diep gemeend maar toch ook een beetje om te lachen.

Blij als een kind was ik dan ook, toen ik woensdagavond hoorde dat Leonard Cohen op 20 oktober naar Vorst Nationaal komt. Zijn optreden in Brugge heb ik immers moeten missen omwille van een geplande vakantie die uiteindelijk toch niet doorgegaan is. Ik zat dus thuis naar een fletse film op vt4 of zo te kijken toen Leonard Cohen een prachtconcert gaf in het Minnewaterpark in Brugge. Klote.

Maar het leven heeft me dus een herkansing geboden en die heb ik gegrepen. Donderdagochtend om 9 uur meteen mijn kaartjes besteld via het internet. Vandaag lees ik al in de krant dat het concert direct uitverkocht was en dat er nog een extra concert komt van de Leo van de sixties (want een ladies' man was hij wel naar het schijnt).

Voor de enkeling die zich zou afvragen wie die Leonard Cohen is: klik hier voor een concertfragmentje. Van 20 jaar terug evenwel, maar da's waarschijnljk omdat zijn fans (het merendeel woont ondertussen in een villa op het platteland, de kinderen zijn al een tijdje het huis uit en er kan al eens gewereldreisd worden) niet echt handig zijn in het clandestien opnemen van concerten.

Het voorprogramma werd in Brugge verzorgd door Martha Wainwright (Cohen is nogal dik met de Wainwrights), die hier een prachtversie van Cohens The Traitor brengt. Van mij mag ze opnieuw meekomen op 20 oktober. Dit wordt trouwens het eerste concert dat ik zal bezoeken waarvoor ik meer dan 25 euro neertel. Voor Leonard Cohen zet ik graag mijn principes ('concerten van meer dan 25 euro zijn geldklopperij') even opzij.

Al zou ik het ook op de inflatie kunnen steken natuurlijk.

De derde tepel

2008-07-17T03:09:00.000-07:00

Ook deze zich wat amechtig voortslepende Belgische zomer van 2008 zal later blijken zijn charmes gehad te hebben. Zo vormde het flauwe weer een perfect excuus om mij te vermeien in treffende stukjes van enkele van mijn favoriete bloggers over Nico Mattan, Karl Vannieuwkerke, de verkoopster in de Brooklyn in Brugge en de politieke gezichtsvernauwing in ons land. Vergeet Humo jongens en meisjes, de leukste schrijfsels staan tegenwoordig gratis op tinternet! En omdat zelfs redundantie tegenwoordig redundant is, volsta ik met bovenstaande links om uit te leggen waarom de berichtgeving over de Tour zo ongewild grappig is en wat ik denk over de politieke crisis. Als anderen zo mooi zeggen wat ik denk, doe ik er het zwijgen toe en zoek ik verpozing in de natuur.

Want denk maar niet dat wat grijze wolkjes hier en daar mijn bewegingsdrang weten af te remmen. En onderweg krijgt een mens tussen de Vlaamse fabrieken en fermetten dan al eens een plaatje voorgeschoteld, zoals dit hierboven. Nog onverpakt en ongeconsumeerd (ongewild zout in de wonde van dit koppel) en in levende staat. Hoewel de politieke actualiteit dit laatste bij momenten lijkt te ontkennen. Overigens is dit een nogal doorzichtig (pun not intended) doch vertederend intiatief om ons land van de ondergang te redden. Van zodra Joelle Milquet opmerkt dat de derde tepel, namelijk Brussel!, ontbreekt (en Bart Dewever fluks repliceert dat zo'n derde tepel esthetisch gezien toch niet echt je dat is en bovendien geen enkel nut heeft), kan het vetzakske dat met dit geniale idee op de proppen kwam zijn actie geslaagd noemen.

Alhoewel ik vermoed dat enige politieke relevantie niet zijn eerste zorg is en hij er ondertussen vooral veel plezier aan beleeft. Benieuwd hoe vaak hij nog 'Hoeraaaah' kretend de foto's in zijn inbox zal mogen openen. Ideale tijdstip en locaties om bereidwillige boezems op de gevoelige plaat vast te leggen lijken mij overigens de weekendnachten op de Gentse Feesten, ergens vanaf 5 uur op de Vlasmarkt - wanneer ik net vertrokken ben naar huis.

Haal ze maar allemaal uit

2008-07-11T12:19:00.000-07:00

"Haal ze maar allemaal uit hoor, je hebt er nog zitten!", ordonneert de uitbaatster van het pannekoekenhuis de oude man, op zoek naar nog wat rosse eurootjes in zijn portemonnee. Ik bevind mij samen met mijn wederhelft in Damme, het tavernedorp ten noordoosten van Brugge waar we tijdens een regenbui die ons fietstochtje met de onontkoombaarheid van de elementen confronteert onze toevlucht gezocht hebben bij een van de plaatselijke neringdoeners.

Volgende keer dus maar Taverne Ter Kloeffe (wat is er in een naam?) vermijden, hun invulling van het begrip West-Vlaamse Hartelijkheid ligt net iets te ver van de mijne. Zestigplussers die pannenkoeken eten hoeven niet als kleuters aangesproken te worden, ook al zijn die pannenkoeken dan nog zo lekker en blijven de oudjes wel komen.

Drie dagen later zitten we op het zomerterras van Taverne Silversand op de dijk in Blankenberge, waar we een pannenkoek annex reuzewafel verorberden. De lekkere wafels van Silversand zijn - behalve een scoutskamp ooit- het enige wat me naar Klein-Antwerpen-aan-de-Noordzee weet te drijven. De regen hield bovendien die nooit aflatende dijkwandelaars binnen zodat ik vanop ons terrasje bovenstaande stemmige foto kon maken van Stranduitbaterij Jerome.

Maar hola wacht even... Punkerke die zich bezighoudt met het recenseren van de West-Vlaamse tavernes in plaats van zijn giga zaklamp te laten schijnen over de optredens van Leonard Cohen en Neil Young? Hoeveel onpunker kan het nog?

Wel, bijvoorbeeld door meteen daarna in Oostende het PMMK te bezoeken waar een mooie tijdelijke tentoonstelling loopt over het werk van Georges Van Tongerloo. Door erbij te vertellen dat de zon straalde als op een stralende septemberdag (we moeten daar bescheiden in blijven) toen we daar buitenkwamen. Dat ik daarna aan de vistrap acht wullocks uit een bakje gegeten heb. En dat ik daarna met mijn lief naar het einde van de pier en terug gewandeld ben (foto hierboven: de dijk van Oostende vanop de pier van Oostende) en dat ik het héérlijk vond.

Toen we terugkeerden naar het station waren we nog ongewild getuige van een fotosessie met het tv-koppel Pieter en Ghislaine voor hun Red Pepper-restaurant - jammer genoeg heb ik verzuimd een foto te nemen van de fotosessie om het gossipgehalte van mijn blog wat op te krikken. Aangezien ik de Red Pepper nog eerder in mijn achterste zou steken dan dat ik er zou gaan eten, heb ik mijn rosse frankjes dan maar aan die opdringerige zeemeeuwen gevoederd die het op mijn bakje friet gemunt hadden. Ik had er nog, en ik heb ze allemaal uitgehaald.

Een weekje België-oude-stijl in de regen: ook zonder Leonard Cohen een beetje avalanche.

Aanhalingstekens

2008-06-30T00:51:00.001-07:00

"Neen, 't is verdorie niet gemakkelijk, die onzekerheid. Zij kan niets doen hé, haar leven staat eenvoudigweg stil. Gaan werken mag ze niet. En nu het zomervakantie is, kan ze ook al niet naar de Nederlandse les. We kunnen ook niets plannen. Ze moet thuis blijven en zitten wachten op een telefoontje of wachten tot haar papieren in Brussel in orde zijn. Er even tussenuit is ook moelijk want ik kan maar twee dagen congé krijgen."

Aan het woord is D., die het heeft over zijn Braziliaanse vriendin R. Ze komt mij nu en dan na de les uitleg vragen bij vreemde brieven van het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen waarin staat dat ze het grondgebied binnen de 5 dagen moet verlaten, en andere brieven waarin vervolgens staat dat ze toch nog 40 dagen in het land mag blijven, maar dat ze in die tijd wel haar papieren in orde moet brengen. Enfin, dit alles omdat de Braziliaanse administratie nogal traag werkt en haar documenten niet op tijd in Brussel krijgt. Arme R., arme D. dus.

Maar wacht, D. vertelt verder.

"En je moet weten: Zij betaalt gewoon belastingen zoals jij en ik, ik betaal al haar verzekeringen, zij krijgt wel wat korting op haar inschrijvingsgeld voor de Nederlandse les maar verder krijgt zij niets van de staat hé, zij geeft alleen maar. En zij moet dan vertrekken zogezegd. Als je dan ziet wie hier allemaal mogen blijven. 'Politieke vluchtelingen' - allé zogezegd politieke vluchtelingen hé, ik denk daar het mijne van - die krijgen een huis, geld en een auto van de staat. Ik vind dat toch niet zo correct."

Ai, ik dit misschien kunnen zien aankomen, maar het smaakt toch wat wrang. Ik ga er maar niet op in, het is een mooie zomeravond, we vieren een eindevanhetschooljaarsfeestje en ik ben Etienne Vermeersch niet of voel althans niet de fut en de aandrang om mij vanavond in zijn ethisch verantwoorde pak te hijsen. En bovendien, als iemand zich al eens mag laten gaan in dergelijke misvattingen is het toch die D. zeker, die lijdzaam moet toezien hoe zijn vriendin met onzeker resultaat door de bureaucratische mallemolen gehaald wordt.

Een dag later, ik tik thuis een internetadres in dat een andere cursist, Raymond, mij toegestopt heeft. Ik ontdek dat Raymond hoofdredacteur is van CongoOne, een nieuwssite die kritisch bericht over de politieke actualiteit in Congo. Naast het editoriaal prijkt zijn foto en enig opzoekingswerk op de site van het CPJ (Committee to Protect Journalists) leert me dat hij vroeger hoofdredacteur was van La tempête des tropiques in Congo, maar dat hem daar het werk onmogelijk gemaakt werd door het regime:

July 11, 2002
Raymond L, La Tempête des Tropiques
Bamporiki C, La Tempête des Tropiques
HARRASSMENT

L and C, publication director and chief investigative reporter, respectively, for the independent daily La Tempête des Tropiques, and three other newspaper employees who are not journalists, were arrested and taken to the Special Services holding center in the capital, Kinshasa, where they were interrogated in connection with an article that had appeared in the July 10 edition of the paper. The article reported on a July 8 street confrontation between civilians and soldiers that had turned violent, resulting in four deaths and substantial material damage.
In addition, police seized the entire print run of the newspaper’s July 11 edition. All five media workers were released the same evening on the condition that the paper print a correction to the story, which appeared on the front page of the next day’s issue.

Ik heb de familienaam van Raymond en zijn collega afgekort, zodat het onverbiddelijke Google niet al die nieuwsgierige agenten van de Congolese staatsveiligheid naar mijn nederige bunker stuurt - amper twee minuten na het publiceren van dit berichtje stond het al op 1 bij de hits op zijn naam en dat is helemaal niet de bedoeling van mijn vertellement.

Dat was 2002. Raymond woont ondertussen al een tijdje in België, en ik wou even weten hoe het nu gesteld is met de persvrijheid in Congo. Niet zo goed, blijkt uit de gegevens van de CPJ:

DRC journalists remain in ‘illegal’ detention Version française LETTER June 20, 2008
Three sentenced in Congolese journalist’s murder Version française May 22, 2008
Journalist alleges beating by Angolan diplomat Version française April 21, 2008
Investigative reporter held for 34 days over corruption story CASE January 9, 2008

Na afloop van mijn kleine queeste vraag ik mij af wie of wat die hardwerkende D. aangepraat heeft dat politiek vluchteling aanhalingstekens behoeft en dat hij er maar best het zijne van kan denken. Zou het kunnen dat 'het zijne' in deze niet echt het zijne is maar iets waarvan iemand anders zegt dat het 'het zijne' is?

Dát is dan weer een vraag voor Etienne Vermeersch.

Ge(k)quote 27 juni 2008

2008-06-26T23:40:00.000-07:00

Als ik aan het afgelopen half jaar terugdenk, dan besef ik pas in wat voor moment ik me toen bevond.
(een blogster die ergens onderweg haar tijdsbesef wat kwijtgeraakt is)

Ik zou graag solliciteren naar de functie van leraar Nederlands, ondanks ik geen taalkundig diploma bezit.
(een zichzelf vakkundig de grond in borende sollicitante)

Beter lijkt me dat we één datum kiezen. Wie komt is welkom, wie niet komt niet.
(Koens grappige idee voor een zuipsessie)

Jammer dat de Nederlanders al zo vroeg tegen de toekomstige winnaars van het tornooi moesten uitkomen.
(Punkerke die hoog spel speelt maar de Spanjaarden onderschat)

Life is a curve.
(de nieuwe reclameslogan van Fortis, lekker hard de nagel op de eigen kop slaand)

Oranje, verman je

2008-06-22T03:29:00.000-07:00

Het Bunkerke hield zijn schietgaten nogal vaak gesloten de laatste tijd -op enkele mijmeringen over bushokjes en treinstellen na- en daar waren goede redenen voor zoals daar zijn de aankoop van een eigen stukje onroerend goed, drie wijsheidstanden en een wijsheidstandswortel die eruit moesten, cd's van Bobbejaan en Tony Joe White die gerecenseerd moesten worden, grappige stukjes zoals dat van Alexander over het EK Voetbal op VT4 die gelezen moesten worden en natuurlijk ook dat EK Voetbal zelf dat een welkom excuus vormde om 's avonds gewoon in mijn zetel te blijven zitten.

Verbijsterend toch, die Oranje-gekte telkens weer. 100.000 Nederlanders met kaasbollen op hun kop (de mannen) en oranje gelakte teennagels (de vrouwen) die -een hoempapa met vervaldatum november 1978 dansend en vrolijk bierblikjes in het rond strooiend naar de verbouwereerde locals- door het centrum van Basel naar het voetbalstadion (of een nabijgeplaatst reuzescherm) trekken om vervolgens plompverloren toe te kijken hoe hun team de mantel uitgeveegd wordt door die dekselse Russen onder leiding van die ongelooflijke Arschavin.

Ik keek ernaar met een mengeling van afgunst (prachtig, die vrolijke en ongeremde vaderlandsliefde) en afschuw (laat ons eerlijk wezen, al dat oranje dient toch maar om een gigantische en hersenloze braspartij wat kleur en reden mee te geven), maar vond het toch jammer dat de Nederlanders nu al op de toekomstige winnaars van het tornooi moesten stoten. Het wat voorspelbare leedvermaak in ons grij(n)zende Vlaanderen vond ik dan ook onnodig - ze zijn braaf geweest en hebben gewoon hard hun best gedaan, onze Noorderburen. Oranje, verman je, zodat het ook voor ons weer leuk wordt de volgende keer dat jullie uitgeschakeld worden.

Gelukkig heeft voetbalgerechtigheid niet alleen beslist dat het oranje legioen naar huis toe moet, maar ook dat die gierige, inhouderige, gluiperige, afwachtende, veinzende, hun meters en calorieën op een weegschaaltje natellende Italianen eruit liggen. Nog nooit zo genoten van een voetbaltornooi zonder de Belgen als van dit (of het zou het Paastornooi van de Rickvrienden 2007 geweest moeten zijn).

Oostende - Aanmeren

2008-06-16T05:45:00.000-07:00

De gouwe ouwe 'Brussels Airport Express' die je vroeger gezellig van De Panne naar de luchthaven en terug door de West-Vlaamse velden zag tjokken is al eventjes verleden tijd. De letters die ons van de bestemming van de trein kond deden zijn ondertussen althans overschilderd door de nimmer aflatende Noord-Brusselse graffitikunstenaars. En terecht, die toch al niet meer zo heel jonge stoptrein met stilstanden te Deinze en De Pinte 'Airport Express' te noemen schepte toch iets te hoge verwachtingen.

Wat natuurlijk niet betekent dat er niet meer naar Zaventem gespoord kan worden. Vanmiddag zag ik in het station in Gent dat op spoor 9 een trein naar 'Luchthaven Landen' vertrok. Het moet vast de leerkracht Nederlands aan anderstaligen in mij zijn die zich prompt afvroeg of er dan ook ergens een trein richting 'Luchthaven Opstijgen' vertrok en of ooit een anderstalige - netjes onze taal geleerd maar niet vertrouwd met Limburgse Dorpsnamen - zich diezelfde vraag gesteld zou hebben. Wat mij dan eenmaal thuis tot een Google-zoekopdracht verleidde met als trefwoorden 'Luchthaven Landen'. Wat mij op dit forum terechtbracht, ingevolge waarvan mij een tweede bedenking kwam aanwaaien: Bestaat er nog een onderwerp waarover géén forums bestaan?

Mijn zoekopdracht dienaangaande leverde jammer genoeg geen resultaten op. Waar ik vast weer een bedenking zou kunnen aan vastknopen zodat ik mijn postje fluks de titel 'Bedenking-Zoekopdracht-Bedenking' kan meegeven. Ik was evenwel te zeer gebiologeerd door deze bijdrage op het Groot Belgisch Treinenforum:

Wat mij intrigeert is waarom men die 2 stukken trein alsmaar wil koppelen en ontkoppelen. Het is geen afdoend antwoord noch 's morgens bij de beweging naar Brussel, noch 's avonds bij de terugkerende beweging.

en meer bepaald de vraag wie zich zo gemakkelijk door zulks laat intrigeren. Ik neem twee maal per week de bewuste trein, dus aan een gebrek aan betrokkenheid kan het niet liggen. Echter, de wegen van de NMBS zijn ondoorgrondelijk, dat is een natuurwet. Wie zich daar niet kan bij neerleggen heeft niets gesnapt van de charme van het Belgisch Openbaar Vervoer. Of misschien heb ik niets gesnapt van het verschijnsel mondige consument, dat kan ook.

Maar goed, ik merk dat de mensen achter mij wat ongeduldig worden, voor mij een enkeltje Oostende-Aanmeren, graag.

Bushokje

2008-06-10T05:20:00.000-07:00

De tristesse moet maar dringend weer eens zijn grenzen leren kennen: 'Nep-bushalte houdt Alzheimerpatiënten tegen'. Zou de bedenker complimentjes krijgen voor zijn knappe idee en goedgemutst door de witte gangen schrijden vandaag? De vullers van faits divers-rubrieken allerhande hadden er alleszins een lekkere brok aan. En de 'moehaha's en 'niet te geloven's waren niet van de lucht onder 'Schrijf hier uw reactie op dit onderwerp'.

Maar ach, was troost maar altijd zo poëtisch. Konden we maar alle muren, hekkens, belemmeringen en afsluitingen vervangen door zo'n hedendaagse plaats van bezinning temidden de barsten in het vooruitgang belovende glas en omgeven door kleurig gestifte levenswijsheden die onze nog ongeschonden jeugd er zonder nagezonden onkostennota achterliet.

Wanneer ze dan naar deze bushalte lopen voor de deur van de instelling, kunnen de verzorgers hen snel en veilig terugvinden. Ze vertellen dat de bus wat later komt en nodigen hen uit voor een kop koffie. Enkele minuten later zijn ze vergeten wat er is gebeurd.

Hier past enkel het ingetogen besef dat ook wij misschien ooit ons geluk zullen zoeken in die korte wandeling, op zoek naar een beduimeld thuis waar iemand om ons geeft. Vijf minuten menselijke moed, de splitsing van BusHalte en Vroeger, even later doodleuk weer gewist alsof ze er nooit zijn geweest terwijl een witte schort ons voor verdere vergetelheden behoedt.

En dan buiten voor het raam: een bushokje, een boom, een vergeten droom.

Que Serre Sera

2008-05-22T04:48:00.001-07:00

Het zijn van die voornemens. 'Gedaan met alle ballast (een woord dat wel gemaakt lijkt voor John Terry), met dat radeloze getik van ik-ik-ik, met dat schrijven over zessen en vijven, met dat gefoeter op de compjoeter, met die duivelse dagboekvloek, met die vervloekte modernpressstress, met dat klikken en dat tikken, met dat rijmen om te lijmen.' Immers: de nachtelijke kopzorgen, dan de zotte morgen, en vervolgens de onvermijdelijke zon, rokjes, zweetgeur op de trein en in mijn brein: het legt zodanig beslag op mij en mijn overlevingskunsten dat ik wel klaar lijk voor de oven. Moet dat nog, die blog?

Tot die jaarlijks wederkerende opwarming van de maand mei weer een dipje kent, mijn persoonlijke jongedertigersbeslommeringen mij op miraculeuze wijze eventjes ontschieten en er zich een onverwacht extra vrij uurtje aandient. Dan krijgt mijn toetsenbord het weer hard te verduren. Op de X en de Y na, die de dans hier weer zouden ontspringen als ik niet zo oplettend was om ook hen een tik te geven. Om van de penthousebewoners F1 tem F8 nog maar te zwijgen. Foert. Iemand ooit het aantal vierkante kilomters opgeteld dat deze quasi ongebruikte knoppen op wereldschaal innemen in bureaus en in werkkamers allerhande?

Ik hoop van niet. Dan kan je maar beter de koninklijke serres van Laken gaan bezoeken.

Gekquote 13 mei 2008

2008-05-13T05:42:00.000-07:00

Actuaquiz 9 mei. Wat heb jij onthouden van de actualiteit van de voorbije dagen? Vanaf nu vuren we elke week 7 vragen af over uiteenlopende zaken en onderwerpen die in het nieuws zaten. Succes!
1. Profvoetballer Sterchelé verongelukte op de N49 richting Knokke. Met welke type Porsche reed hij?
Carrera
Cayman
Cayenne
(http://www.msn.be/)

Bericht aan de gebruikers van de personeelssite ...Door een technisch probleem zijn alle gegevens ingevoerd op 07/05 in reservaties, leesbevestigingen DM en gegevensfiches verloren gegaan. Excuses voor het ongemak. Indien je gegevens had ingevoerd in deze rubrieken, gelieve dit dan opnieuw te doen.
(http://www.mijnwerk.be/)

De junta in Myanmar aanvaardt buitenlandse hulpgoederen, maar weigert vooralsnog om veel buitenlandse hulpverleners in het land toe te laten. Daardoor verloopt de hulpverlening erg moeizaam en worden anderhalf miljoen mensen bedreigd door honger en ziekten.
(http://www.deredactie.be/)

De Oost-Vlaamse politie waarschuwt opnieuw dat het gevaarlijk en verboden is om te parkeren op de pechstrook langs de expressweg in Vrasene. Maandag zijn opnieuw verschillende autobestuurders op de pechstrook gestopt om de plaats te bezoeken waar voetballer François Sterchelé in de nacht van woensdag op donderdag om het leven kwam.
(http://www.destandaard.be/)

Wat was overigens de naam van deze expressweg ook alweer?
(http://www.punkerke.blogspot.com/)

Hoe sterk is de eenzame voetbalploeg

2008-05-09T05:35:00.000-07:00

Vaarwel ook François Sterchelé. Het typetje Sterchelé heeft mij nooit zo gelegen, hij belichaamde voor mij toch voor een deel het 'nieuwe' Club Brugge dat het sinds de komst van Matthysen misschien iets te veel moet hebben van grootspraak en wat onhandig opgeklopte rivaliteit. Anderzijds: Club had na vorig seizoen nood aan enkele spelers met zijn ingesteldheid, om de verloren trots weer wat op te krikken. Het moeten niet allemaal degelijke jongens van bij ons die hard kunnen lopen zijn daar in Brugge. Wat meer Luikse furie was dit seizoen heel welkom geweest in het Jan Breydelstadion.

Bovendien: Eens supporter van blauw-zwart, altijd 'eens supporter van blauw-zwart geweest'! En dus niet eens zo diep vanbinnen vurig hopend op een revival. Al klinkt dat in deze context dan weer veel morbider dan ik zou wensen. François Sterchelé was in elk geval een slimme voetballer, legde hij niet deze week nog zelf de vinger op de blauw-zwarte wonde? "Wat voor ons - de spitsen - misschien ontbrak waren flankspelers die oprukten en voorzetten gaven." En behoorlijk sportief in het verlies: "Ik vond het wel amusant en goed wat hij deed." (over Jelle Van Damme die na zijn goal tegen Club Brugge het bekende Di Toni-gebaartje van Sterchelé imiteerde).

Zaterdag al moet Club Brugge zonder zijn flamboyante en 'Sterke Lé' het veld op tegen de 11 van Westerlo.

Sterkte, blauw-zwart.

Vaarwel Eddie Baranowski

2008-05-07T04:44:00.000-07:00

Jaren gebouwd aan een solied geheel, een vlot draaiende mix van talent en ervaring, de Robrecht Arena uitgebreid met een derde ring zodat er 40.000 toeschouwers in kunnen, de eigen jeugd volop kansen gegund, mijn team van zevende naar vijfde geloodst, een trouwe supportersschare opgebouwd, van de Robrecht Sjotters een begrip gemaakt in afdeling V.321.

Na die jarenlange volgehouden inspanningen beslist een voetbalvoorzitter al eens om zich eventjes terug te trekken uit de dagelijkse leiding (gokschandalen, de dalende kwaliteit van de Belgische competitie, de erbarmelijke arbitrage... het wordt een mens al eens wat te veel en ik ben er al 31) en dit krijgt hij als dank:

Je team is gewist. Een tijdje geleden ben je ervoor gewaarschuwd dat jouw Hattrick-team te lang inactief was geweest. Aangezien je nog niet hebt ingelogd, is het team nu gewist. Wij doen dit omdat wij ruimte willen houden voor de mensen die echt Hattrick willen spelen. We hopen dat je er lol in hebt gehad voor zolang als het duurde! Misschien zien we elkaar nog eens. Met vriendelijke groeten, Het Hattrick-team http://www.hattrick.org

Aaah! Vaarwel de gespannen zenuwen voor de aftrap om 13 u, vaarwel het glorieuze gevoel wanneer op zondagmiddag om 14.30 bleek dat mijn glasvezelteam de al even virtuele tegenstander met 5-3 verslaan had (met drie goals van Eddie Baranowski en twee van die gouwe ouwe Kenneth Brokmose!). Gedaan met de voldane glimlach van mijn huiseconomen (salaris: 1500 per week) nadat de Arena weer eens volgelopen was voor een streekderby.

Maar ook: Gedaan met die wekelijkse stress om een ploeg op te stellen en oefenmatchen te regelen. Gedaan met het afspeuren van de transfermarkt naar interessante koopjes. Gedaan met de ontnuchtering na een kansloze 5-1 nederlaag, gedaan met het uitkijken naar een nieuwe trainer. En zo zal het misschien ook deze blog ooit vergaan: Verwaarloosd achtergelaten als een doos oude foto's op zolder en dan plots bij een verhuis in het ogenschijnlijke niets verdwenen ("We hopen dat je er lol in hebt gehad voor zolang het duurde!").

En dat is goed nieuws. Want het parallelle universum dat het internet toch nog altijd is, moet zijn plaats kennen. Hoe minder ik voor het computerscherm zit (waarom beweert trouwens iedereen achter de computer te zitten?), hoe meer ik leef.

Wie mij dus op messenger aanspreekt met 'Waar heb jij gezeten? Ik dacht dat je van de aardbol verdwenen was!' nadat ik me een weekje niet aangemeld heb, zou wel eens zelf plots verdwenen kunnen zijn. Daarom ben ik er nu vandoor, om alvast vandaag niet te verdwijnen.

Vaarwel Kenneth Brokmose, vaarwel Eddie Baranowski.

Gij Zult Het Punkerke Teruggroeten

2008-04-30T01:46:00.000-07:00

Ik ben zo'n duts à la Freaq (ik blijf maar linken, ik heb dan ook een top 10-plaats vast te houden) met verantwoordelijkheidszin en zo die altijd keihard zijn best doet voor zijn werk omdat zijn ouders hem geleerd hebben dat het niet betaamt zijn plichten te ontlopen. Als iets mij niet aanstaat, verwoord ik dat op een vriendelijke manier - mij net niet excuserend voor het feit dat ik ook dingen denk en een eigen agenda heb. Roepen doe ik nooit. Iemand voor schut zetten is ook al mijn stijl niet. En respect was my middle-name, voor de CD&V ermee aan de haal ging en ze vervolgens naar de Filistijnen hielp (met een gratis zitplaats op Air Lourdes).

Soit, als ik nu ook nog elke ochtend voor de les hun voeten zou wassen en mijn collegae jaarlijks een all-in vakantie naar een tropische bestemming naar keuze weggaf was ik met zekerheid 'de braafste en nederigste collega ooit'. En toch kan er geen goedendag vanaf bij mijn collega Z. Verminderde koopkracht en zo, hoge olieprijzen: het zal de tijdsgeest wel zijn. Zal ik maar meestappen in dat opbod van nieuwe zakelijkheid of blijf ik als een soort beleefdheidsformules uitbrakende antiquiteit 'goedemorgens' en 'alles goeds?' rondstrooien? Moet ik dit blijven pikken of kraai ik mijn ongenoegen op een dag eens uit vanop de walmende mestvaalt van het ochtendlijk sociaal verkeer?

Dat soort onder een zwarte bivakmuts verscholen overpeinzingen (met minder tralala natuurlijk, aan mijn kop geen semi-literaire aspiraties voor de middag) overvalt mij wel eens wanneer ik 's morgens ondanks mijn behoorlijk stipte ochtendhumeur alles uit de kast haal om Z. (altijd wel in de buurt van een kast te vinden) toch een goedemorgen te wensen en ik enkel een soort net hoorbare 'mm' terugkrijg, nipt luid genoeg om de repliek 'Doen we niet meer mee met goedemorgen?' die ik al weken klaar zitten heb af te wenden. Van de weeromstuit wordt mijn eigen ochtendhumeur telkens zo gekwadrateerd dat ik me moet inspannen om de volgende persoon die míj groet niet zelf met een kleurloze, smaakloze en geheel van chocolade en noot verstoken M&M te bedanken.

Ik heb de indruk dat Internet voor een groot deel aan haar voorbijgegaan is, dus mijn blog leest ze gelukkig niet (net als mijn andere collega's). Ze geeft haar vrouwelijke collega's grappige complimentjes als 'Amai, jij staat echt goed met die broekklem'. Ze is even aso als ikzelf. Als ze dit postje zou lezen zou ze zich een kwart schooljaar schuldig voelen en de volgende ochtend spontaan 'Goeiemorgen morgen' van Nicole en Hugo inzetten wanneer ze mij in de verte op de gang ontwaart. Kortom, ze is best wel oké. Maar toch heb ik me voorgenomen om voortaan als een soort Verontwaardigde Burger Die Het Niet Meer Pikt het beantwoorden van beleefdheidsformules op het werk met harde hand af te dwingen.

Het moet niet met de glimlach, het moet niet gemeend, een ochtendhumeur is niet verboden en we hebben allemaal eens een slechte dag, maar: Gij Zult De Groet Van Het Punkerke Beantwoorden of er zwaait wat verdorie.

Of zevende

2008-04-23T06:46:00.000-07:00

Een van de afwijjkingen die mijn persoonlijk welbevinden bij momenten behoorlijk in de weg staan is dat ik de mensen wil behagen. Het klinkt strontbekakt (en qua bekakt is dat behoorlijk bekakt) en ergens lijkt het ook wel een uitspraak van een halve psychoot met een serieuze blinde vlek ter hoogte van de eigen tekortkomingen - maar wacht, mijn uitleg is nog niet gedaan.

Wat het echt erg maakt is namelijk dat van de mensen die ik wil behagen, ik nog het meest van al mezelf wil behagen. Enfin, ik lijd een beetje aan luiheid enerzijds en competitiedrang anderzijds. Heel vervelend, dat hoef ik niet uit te leggen. Ik was vroeger een van die jongetjes op de speelplaats die je rood kon doen uitslaan van coleire door treiterig 'je kan niet tegen je verlies!' te zingen, ondertussen de ene wijsvinger over de andere wrijvend.

Het is daarom dat ik langs deze weg een oproep richt tot mijn vriend Freaq. Het is nu namelijk al twee weken op rij dat mijn nederig blogje omhoog gaat in zijn blog-top-40. Toen ik mezelf op 10 zag staan, dacht ik 'nu is het mooi geweest, ik kan beter stoppen op mijn hoogtepunt' - het was schoon weer en ik had meer zin in fietstochtjes dan in mijn internetdagboek - maar bij de daaropvolgende editie stond mijn vlaggenschip jandorie op 7 te pronken.

Probeert u zich even voor te stellen welke stress dat met zich meebrengt.

Behalve
* leven
* werken
* eten
* tv-kijken
* mijn culturele bagage op peil houden door de boekenrecensies in de gazetten te lezen zodat ik kan doen alsof ik al die boeken gelezen heb
* elk weekend De Standaard uitlezen van begin tot einde om mijn voeling met de actualiteit niet te verliezen
* elke zondagochtend opstaan om te gaan voetballen met maten van vroeger om mijn volkse aard afdoende te onderstrepen voor hen die zouden durven denken dat ik burgerlijk geworden ben

* nu en dan eens koken voor mijn vriendin om te bewijzen dat ik een goeie nieuwe man ben
* twee keer per week gaan joggen om te vermijden dat ik een papzak word
* een huis zoeken
* ondertussen al vier maanden vergeten mijn moeder nog eens op te bellen
* nu en dan nog eens doelloos door de straten dwalen om het contact niet te verliezen met de verweesde jongeman die ik ooit was
* genoeg slapen om al deze uitdagingen met open ogen in de open ogen te kunnen kijken

zie ik mij nu ook genoodzaakt om mij wekelijks gepijnigd af te vragen of mijn blog nog wel aan alle kwaliteitseisen voldoet die ik mezelf opgelegd heb: grappig, informatief, soms een beetje onnozel maar ook niet te, altijd vriendelijk van toon want er is al zoveel haat en nijd - maar ook rechtdoor als het moet, niet het voorspelbare pad bewandelend, niet te kort, niet te lang, niet te fors, niet te bang, niet te rauw, niet te flauw.

U begrijpt dat dit onmogelijk vol te houden valt voor een Punkerke dat ondertussen ook nog afdoende nihilistisch moet trachten te blijven. Twee oplossingen bieden zich spontaan aan. Ofwel leg ik me erbij neer dat het in het leven ook bergaf kan gaan en probeer ik me daar niet druk in te maken. Geen optie, tenzij iemand een goedkope psycholoog kent die mij hier overheen kan helpen. Ofwel gooi ik het op een akkoordje met Freaq.

Ik stel een vaste rentevoet voor, waarbij ik niet meer omhoog kan gaan maar ook niet meer omlaag gedurende een jaar of zo. Ergens rond de tiende plaats - ik ben daar bescheiden in. Maar negende mag ook.

Of achtste.

Elsschot in de roos

2008-04-22T05:06:00.001-07:00

Een tijdje geleden pakte het weekblad Knack uit met een top 50 van de Vlaamse literatuur. Een omstreden initiatief, sommigen vonden dat 'Vlaamse literatuur' eigenlijk niet echt bestaat en een artificieel afspinsel van de Nederlandse literatuur is. Het is een discussie waarmee ze in de koffiekamer van de Vakgroep Nederlandse Literatuur aan de Universiteit Gent ongetwijfeld al uren zoet geweest zijn - tenzij de suiker op is, dat spreekt - en die ik ook graag aan de professionele letterkundigen overlaat.

Zelf behoor ik tot hen die het zonde vinden om de Nederlandse literatuur op te splitsen in 'Noord-Nederlands' en 'Vlaams', omdat we dan zoveel moois moeten missen. Maar het initiatief van Knack noopte mij wel tot een denkoefening (daar is Knack immers voor, om mensen aan het denken te zetten terwijl ze op het wc zitten en het dichtstbijliggende boekje vastgrijpen). Ik ging op zoek naar wat voor mij de 10 beste, mooiste, meest treffende romans uit de geschiedenis van de Nederlandse letterkunde zijn.

1. Verzameld werk (Willem Elsschot) Onovertroffen.
2. Titaantjes (Nescio) Alleen overtroffen door Elsschot.
3. Een lichtgevoelige jongen (Walter Van den Broeck) Op drie wegens een van de zwaarst onderschatte boeken van de afgelopen decennia vind ik.
4. De Kapellekensbaan / Zomer te Termuren (Louis Paul Boon) Ook al begreep ik sommige verwijzingen naar de actualiteit van toen niet, de onnavolgbare vertelstijl deed me gebiologeerd verderlezen.
5. Het leven en de dood in den ast (Stijn Streuvels)
6. Nooit meer slapen (WF Hermans)
7. Een mens van goede wil (Gerard Walschap)
8. De komst van Joachim Stiller (Hubert Lampo)
9. Kartonnen dozen (Tom Lanoye)
10. Klaaglied om Agnes (Marnix Gysen) Een verguisde schrijver (en dat heeft hij ook wel aan zichzelf en zijn grootheidswaan te danken) maar dit boekje is tijdloze klasse.
11. De man die werk vond (Herman Brusselmans) Zijn coolste, zijn beste.
12. De donkere kamer van Damocles (WF Hermans)
13. Het beleg van Laken (Walter Van den Broeck)
14. De helaasheid der dingen (Dimitri Verhulst)
15. Pallieter (Felix Timmermans)

Enkele klassiekers zoals 'Het verdriet van België', 'De avonden' en 'De ontdekking van de hemel' ontbreken omdat ik die eenvoudigweg nog niet gelezen heb ('^pensioensparen' zeg maar). 'De seizoenen' van Clem Schouwenaers en 'De achterblijver' van Yves Petry (had-ie maar een andere titel moeten verzinnen) vallen net buiten mijn top 15 omver na zich iets te hard voor het hoofd geslagen te hebben.

Voor wie hier graag nog boeken wil aan toevoegen: Ik ben zo iemand die heel dankbaar omspringt met suggesties en tips, dus druk op 'reacties' en laat je vooral niet tegenhouden door de helaasheid der lijstjes.

Erik, een stil leven

2008-04-21T08:57:00.001-07:00

De zure stank van braaksel dringt in zijn neusgaten en drukt zijn tong naar beneden. En dan voelt hij tot zijn ontzetting dat hij zijn linkersandaal heeft ondergekotst.
Hij hoort helder de stemmen in het café alsof geen muur en geen deur een barrière vormen.
'Ik mag een emmer Maes-Pils leegdrinken, dan heb ik nog geen kater...'
'Het is logisch dat Van Impe heeft gewonnen. Ebt ge die Zoetemelk gezien? Een kont als van een paard. Dat zegt toch genoeg.'
'... en na twee glazen Stella voel ik de drek al ... '
'Ge moet Stella met rust laten, zeg ik u...'
'De kleine Van Stokken is zo zat als een kanon. Hebt ge zijn schoolslagbewegingen gezien toen hij naar het toilet ging?'

Een fragmentje uit 'Stany, een stil leven' van Erik Vlaminck, een toch iet of wat onderbelichte Vlaamse schrijver die zich ergens tussen Hugo Claus, Dimitri Verhulst en Walter Van den Broeck situeert. Een 'kroniekschrijver van het gewone leven' dus. 'Stany, een stil leven' is het eerste deel van 'Langs schrijverszijde', een trilogie over het leven van Stany Van Stokken.

Stany Van Stokken was een jeugdvriend van de auteur die in de psychiatrische inrichting terechtkwam waar de auteur werkte. De eerste twee delen van de trilogie zijn al verschenen, het derde deel zal pas verschijnen na de dood van de auteur, zo lezen we in het naschrift. De erven Vlaminck zullen alvast aan mij nog geld verdienen.

Wie nog niets van Vlaminck gelezen heeft en bovenstaande schrijvers weet te appreciëren, kan ik zeker 'Wolven huilen' aanbevelen als introductie tot deze auteur.

Chevreuil saignant

2008-04-15T05:43:00.000-07:00

Waar is de tijd dat wij, mannen, ons toch nog gedurende de losse drie minuten die de meeste onnozele liedjes duren het sterke geslacht konden wanen? Toen de indertijd alom geprezen Eagles ongestraft mochten zingen 'Oooh witchy woman, see how high she flies' en er nog een hit mee scoorden ook. Toen Jack Jones met zoetgevooisde stem zijn vrouw mocht afdreigen (zie hierover dit leuke stukje van Ishku, waaraan ik het idee voor dit postje te danken heb). Toen dames het een eer vonden wanneer The lady is a tramp aan hen opgedragen werd. Toen Urbanus algemene bijval oogstte met een wijsje waarmee hij snotapen als mij opriep om de vrouwen te ambeteren (een ooit bloeiend genre dat tegenwoordig jammer genoeg volledig aan carnavalszangers overgelaten wordt).

Neen, die tijden lijken nu echt wel voorgoed voorbij. Waar vroeger de 'vrrrrouwkes' op Missverkiezingen allerhande paradeerden voor het vleeskeurende mansvolk, zijn het nu de Phaedra's zelf die de wet stellen en de proper afgestofte en gebrillianteerde ideale-schoonzoons-in-spe één voor één naar huis sturen - de laatste hield ze voor de fun nog een aflevering of 2 aan het lijntje. Echte mannelijkheid wordt enkel nog gedoogd in de koers (waar kampioenen hun broek volschijten en met bruin gevolg zegevierend de meet bereiken, waarna wij collectief van dankbaarheid onze tv beginnen te kussen) of wanneer het zodanig om te lachen is dat het weer kan. Maar een vrouwelijke collega op het werk complimenteren met een mooie nieuwe garderobe wordt net niet als seksuele aanranding beschouwd ('t is het papierwerk niet waard en ja, het is inderdaad een mooi kleedje). Lonken is not done sedert de nieuwe zakelijkheid. En pissen tegen een boom heet nu 'wildplassen'.

Het klinkt als geweeklaag, maar eigenlijk vind ik het best wel prima zo. Al dat machismo vroeger, dat was uiteindelijk toch maar een vermoeiend boeltje. Wie even vergat om de paar minuten ginnegappend iets schuins over het andere geslacht te debiteren riskeerde tot het eind zijner dagen als mietje door het leven te gaan. Wie er in de plaatselijke gelagzaal niet in slaagde op eenvoudig commando minstens 5 domme blondjes-moppen op 10 seconden af te vuren werd stiekem door zijn kroegmaten ingeschreven voor 'De Heren maken de man'. Wie de pech had keurig opgevoed te zijn en bijgevolg enkele elementaire beleefdheidsvormen probeerde te respecteren, wás eigenlijk geen echte man.

Neen, dan liever de verwijfde metrojaren 2000. Er houdt al eens een vrouw de deur voor mij open (ik laat mij daarin vrijelijk vernederen). 'Ik moet pissen' is tegenwoordig ook voor een man een geldig excuus om ergens iets te gaan drinken. De complimentjesstress is verdwenen. Op het werk moet ik de opdringerige collegiennes van mijn lijf slaan. En wildplassen gaat enkel nog nadat ik chevreuil saignant met een overvloed aan marinade genuttigd heb.

Positief denken, het wérkt!

Briefje van Chantal

2008-04-11T05:47:00.000-07:00

Ik moet daar rechtdoor en eerlijk in zijn: de sitemeter liegt er niet om. Het lezerspubliek van het Bunkerke is voorlopig vrij select. (Bij deze: dag Freaq, dag Roeland, dag broer, dag Jatarara, dag Linn, dag andere slimme, intelligente en mooie mensen). En het lijkt er wel op dat het Bunkerke na zowat een maand zijn hoogtepunt al achter de rug heeft. Dimarso zou nu een peiling moeten doen, het zou er niet goed uitzien.

Wij, worpelingen van het Kortemarkse kwaliteitsonderwijs, weten echter wel beter: het is de kwaliteit die telt. Behalve voornoemde zwaargewichten en behalve jij daar, lieve lezer, heeft namelijk ook niemand minder dan Chantal Pattyn mijn blog gelezen. (Wie zich afvraagt wie Chantal Pattyn dan wel mag wezen, klikt hier voor mijn vorige postje over deze Grote Dame. En wie mijn vorige postje gelezen heeft, weet dat Chantal Pattyn mij niet onberoerd liet zo'n 15-tal jaar geleden en dat mijn bewondering helemaal beaat werd toen ik rond diezelfde periode van haar een handgeschreven briefje kreeg)

En de geschiedenis herhaalt zich, weze het in andere kleuren en vormen. Niet in steen gebeiteld, op perkament geschilderd of in sierlijke letters op Studio Brussel-briefpapier gekribbeld maar via de elektronische snelweg keerde zij terug in mijn leven:

Dag Daan,

Update was so much fun. Maar klara is dat ook. Ken je neve, mixtuur en laika al? Eens proberen. Great music, brilliant voices.

Groet
Chantal

Een persoonlijke oproep om de programmatie van Klara - dé Vlaamse cultuurzender - eens een kans te bieden. Van Chantal Pattyn - hét nethoofd van dé Vlaamse cultuurzender - zelf. Die mijn blog - dé blog van mij die ondertussen al bezocht werd door hét nethoofd van dé Vlaamse cultuurzender - gelezen heeft. De Oostakkerse Gedichten van Hugo Claus komen hier orakelgewijs spontaan uit mijn spraakorgaan gekoprold, zo Cultureel-Met-Grote-C voel ik - een eenvoudig Punkerke van het West-Vlaamse platteland - mij plotseling.

Om mijn verhaaltjes te promoten door commentvormige kakjes achter te laten onder stukjes van andere mensen ben ik veel te lui, en bovendien is het nijpende besef dat het leven al te kort is om succes na te jagen al iets te urgent in mijn 31-jarige botten aanwezig. Niet langer maal ik dus om al die onwetenden ginder buiten die mijn internetdagboekje zomaar voorbijsurfen. Met hernieuwde moed bouwt Punker verder aan zijn glasvezelbunker. Speciaal voor zichzelf, RG, FJ, MW, JG, 78.23.23.# en alle andere bezoekers van het Bunkerke. En vanaf nu ook speciaal voor Chantal.

Opa was een stervoetballer

2008-04-10T06:39:00.001-07:00

Terwijl iedereen deze week de mond vol had over de veelbesproken en ondertussen stopgezette oproep van Tom Waes voor zijn nieuwe Eén-programma Tomtesterom, kreeg een ander relletje aangaande privacy en fotocopyright dicht bij huis veel minder aandacht. Ten onrechte, vindt het Bunkerke. Daarom een kort relaas van de feiten.

Voor de match van mijn voetbalploegje vorige zondagochtend kwam er een persfotograaf langs om een ploegfoto te nemen voor de gazet. Onze keeper vroeg hem achteraf of het mogelijk was de foto door te mailen, zodat we die konden uitvergroten en in ons lokaal ophangen. Dat kon enkel tegen betaling, zo bleek. "Niet erg, we krijgen die foto wel", liet onze goalie zich daarop ontvallen tegen een ploegmaat, waaruit de fotograaf verkeerdelijk concludeerde dat iemand op het bedrijf de foto zou doorspelen aan onze doelman (die enkel van plan was de foto uit de krant in te scannen).

De verontruste 'erkende beroepsfotograaf' stuurde dan maar een mail naar zijn collega's waarin hij erop wees dat zijn foto's niet doorgespeeld mochten worden aan derden en waarin hij ermee dreigde eenieder aan te klagen die dat wel deed - 'ook het inscannen van een foto uit de krant is een schending van het auteursrecht' voegde hij er veiligheidshalve nog aan toe voor het geval onze vermaledijde doelman zulks van plan zou zijn.

Mobiel als ik ben, kan ik mij natuurlijk verplaatsen in het uitgangspunt van de kiekjeskaper, die graag zijn koopkrachtwinning wil beschermen. Maar wie zoals ondergetekende zelf bij de bewuste ploeg voetbalt en op desbetreffende foto staat te blinken ("ei gasten steken we onze truitjes in onze broek of nie?") moet toch wel even grijnslachen bij de onderliggende gedachte, namelijk dat deze foto ooit misschien nog geld kan opleveren.

FC Smoutabol blinkt namelijk vooral uit in het winnen (en vervolgens uitgebreid en rijkelijk besprenkeld vieren van die winst) van Fair Play-bekers (wij het mooi voetbal, dus onze tegenstanders de overwinning, zo fair zijn we wel) in een competitie zonder klassement waar de scheidsrechter vaak een minuut voor het begin van de match uit het schaars aanwezige publiek geloot moet worden.

Stel u een ploegfoto voor van dit team. Veertien mannetjes op twee rijen, braaf maar zelfbewust naar het vogeltje loerend. Links en rechts bovenaan de twee geblesseerden die speciaal meegekomen zijn op verplaatsing om ook op de foto te staan voor de plaatselijke editie van de gazet. Hun benen wit van de zondagse ochtendkou. De zon op hun jonge, nog van de overwinning dromende, koppen.

Over zestig jaar liggen de meesten van hen finaal onder (of in asvorm op) de graszoden - ook de editie van de krant waarin hun foto afgedrukt staat is dan weer compost geworden - wanneer hun kleinzoon op zolder een oude foto terugvindt. "Papa, papa! Is dat opa op de foto?" "Ja hoor, dat is opa." "Amai, zo'n mooie foto!" "Ja, dat is een foto van Marcel Ulloid. Dat was nog eens een erkend beroepsfotograaf." Naaaah. Doe mij maar "ja, opa was een stervoetballer."

De match eindigde overigens op een veel te ruime overwinning voor de tegenstander. Het eerste kwartier was helemaal voor Smoutabol, nog zodanig content dat we op de foto mochten dat we eventjes vergaten dat we daar eigenlijk stonden om onze tegenstander de overwinning te gunnen. Daarna hebben we ons enkele keren laten ringeloren op de tegenaanval om de zaak weer recht te trekken.

Van paparazzi geen last gehad, gelukkig.

Allemaal Sammy

2008-04-04T07:14:00.000-07:00

Er viel weer wat af te lachen op radio en televisie de afgelopen week. Niet alleen op 1 april (zie mijn vorige postje), maar ook op woensdagavond op VT4 bij FC Nerds. 'Geen uitlachtelevisie', zo bezweerden de makers ons vooraf, maar anderzijds werd - ten behoeve van wie uit zichzelf geen leukigheid weet te verzinnen wanneer Sammy een volgende keer zijn kansen waagt op de lokale KLJ-fuif - subtielweg dit liedje van Ramses Shaffy gemonteerd onder het fragment waarin hij er maar niet in slaagt de bal te drijven en ondertussen de rest van het speelveld te overschouwen. 'Kijk omhoog Sammy', jawel.

Al doen we hiermee natuurlijk het educatieve element van dit programma onrecht aan. Wie zich ooit al eens afgevraagd heeft hoe zestien sportanalfabeten zonder noemenswaardig overschot aan fysiek uithoudingsvermogen het zouden doen op een voetbalveld (en wie heeft zich dit niet al eens afgevraagd? - moeha) kan uit dit programma immers lering trekken voor een scriptie dienaangaande - al dreigen de conclusies weinig verrassingen te bevatten. Mijn gemoed swingt voorlopig tussen 'medelijden' en 'zelf gezocht', Sammy.

Een veel leuker idee en wél een originele format: laat een presentator los op vijf mysterieuze gasten die hij pas op het moment zelf voor het eerst ziet of leert kennen. De naam: Het programma van Wim Helsen. Vorige vrijdag zo hard gelachen dat ik Wim Helsen van opgezet spel begon te verdenken. Klopt de premisse dat hij zijn gasten vooraf niet kent wel helemaal? De betrokkenheid van regisseur Jan Eelen (zie ook: In De Gloria) voedt natuurlijk de twijfels dienaangaande. In beide gevallen (opgezet spel of niet) is het goed gedaan, dat staat vast. Had helemaal niet misstaan op Eén, overigens.

En ja, vorige week heb ik ook hard gelachen tijdens het optreden van deze groep uit Oostende met de toepasselijke doch poëtische naam Preuteleute tijdens de festiviteiten naar aanleiding van de onafhankelijkheidsverklaring van Gent. Met een voorbinddildo en bloedserieuze blik in de ogen op het ritme van een discodreun een refrein met de woorden 'dikke tettn, dikke billn, dikke lippn' op een vol Sint-Jacobsplein loslaten: het vergt enige durf en ik had nooit gedacht dat ik mijn hart nog zo zou ophalen aan dergelijk studentikoos amusement. Ongetwijfeld iets voor Het Programma Van Punkerke.

De ijzersterke tekst kan overigens nog van pas komen tijdens 'Kilo's op de Catwalk', het VT4-programma dat ons dit najaar zal leren hoe dames met het nodige overgewicht het ervan afbrengen op de modeloper.

En zo worden we vroeg of laat Allemaal Sammy.

Kippenmoord

2008-04-01T05:40:00.000-07:00

Vroeger, ja vroeger, toen was 1 april nog grappig. Ik herinner mij nog levendig hoe ik bewondering afdwong bij mijn klasgenootjes door op 10-jarige leeftijd voor het begin van de les de klas binnen te sluipen en aprilvisjes te tekenen op het bord van Meester Dewulf. Wie ook ooit les gekregen heeft van Meester Dewulf beseft vast waarom ik hiermee zoveel ontzag oogstte. Tegenwoordig is 1 april echter een dag als een andere. Of zijn alle andere dagen een beetje 1 april, het is maar hoe je het bekijkt. Goed, vanmorgen was er op de radio wel die nep-oproep om dode insecten in te leveren teneinde een feestmaal aan te richten (moehaha, we lachen toch wat af met die vrt-nieuwsdienst), maar anderzijds: tegenwoordig hebben ze ons elke week wel een keer of acht liggen. Neem nu de frontpagina's van de zaterdagkranten van twee weken geleden (21 maart), die met veel poeha verkondigden dat studenten burgerlijk ingenieur een hoger IQ hadden dan pakweg studenten pedagogie. Als het geen paasweekend geweest was, hadden we vast niet tot de dinsdag erop moeten wachten om de verontwaardigde reactie te horen van de wetenschapper die het onderzoek geleid had: Het ging helemaal niet om een IQ-test, maar om een test over wetenschappelijke kennis, en die nuance hadden de kranten straal genegeerd. "Oeps, foutje, maar goed: ondertussen had onze zaterdageditie maar mooi een vette oplage," moeten ze onder andere bij De Standaard en De Tijd gedacht hebben. Ondertussen had ik -op familieweekend zijnde- wel een heel weekend de hoon van mijn broer-ingenieur over mij heen moeten laten gaan. Daar zit vast een schadeclaim in!

Vandaag kwam de nuancering gelukkig sneller: In het ochtendnieuws en op de voorpagina's luidde het nog dat scharreleieren drie tot vijf maal meer dioxines bevatten dan legbatterijeieren en dat dit serieuze gezondheidsrisico's kon met zich meebrengen. De eerste berichten over zelfmoordpogingen door middel van een overdosis aan scharreleieren liepen al binnen en mijn grootouders hadden al bezorgd naar nonkel Theo gebeld, die de kippen stante pede zou komen afmaken. Gelukkig kwam tegen de middag iemand op de radio namens Coda melden dat het allemaal wat overdreven werd en dat je geen gevaar loopt zolang je maar niet te veel eieren eet en zorgt voor een evenwichtig voedingspatroon. Mijn oma zo rap mogelijk naar nonkel Theo, maar die was al aan het slachten. Slechts een oude soepkip en een seniele haan ('vrouwen maar vooral kinderen eerst' moet nonkel Theo gedacht hebben) zijn de dodendans ontsprongen. Maar denk je dat de kranten morgen openen met 'kippenmoord na hysterische berichtgeving over dioxine-eieren'? Ho maar!

Neen, 1 april is echt niet meer grappig. Nog even en 'een Wouter Deprezke doen' is alledaagse kost. Behoudens tegenbericht, dat spreekt.

Pimp-a-post

2008-03-30T05:52:00.000-07:00

As I speak is het bon ton om reviews en blogs te pimpen met een shitload aan catch phrases. (I declare myself guilty). Of ook: Tegenwoordig is het behoorlijk modieus om recensies en internetdagboeken vol te stouwen met een overdaad aan populaire zinnetjes of zinswendingen in andere talen (ik doe er ook wel eens aan mee). Lees dit leuke postje maar eens van de bijzonder onderhoudende Ishku, of dit van Brutin. Ik ben daar eerlijk in: ik heb al wel eens een vertaalwoordenboek moeten raadplegen om een van hun postjes ten volle te kunnen begrijpen. Maar goed: ik ben dan ook al ouder dan 30 en ik ben opgegroeid met Jacobus en Corneel in plaats van met The Simpsons. Ik weet bijgevolg iets meer over bakkersfietsen dan de gemiddelde jonge mens van nu, maar daar houdt het dan ook mee op.

Bijgevolg luidt mijn oproep: Vertalen en omzetten naar het Nederlands die handel! Goed, een computer hoeft geen ordinateur te worden zoals bij onze Franse vrienden, maar het 'je ne sais quoi' dat te pas en te onpas opduikt in boeken- en cd-besprekingen wanneer de recensent van dienst te lui is om naar woorden te zoeken maar toch graag intelligent en belezen wil overkomen kan mits een eenvoudige ingreep wel omgevormd worden tot 'ik-weet-niet-wat'. 'Bullshit' moet qua stafrijm duidelijk zijn meerdere erkennen in 'stierestront'. En Shakespeare zou vast not amused zijn - sorry, zou er vast niet kunnen mee lachen - als hij zag en hoorde hoe zijn tekstregeltje 'to be or not to be, that's the question' een eigen leven gaan leiden is als eenvoudig lapmiddel bij gebrek aan betere vondsten. Dus vanaf nu graag 'dat is de vraag'.

Wordt het overigens niet hoog tijd dat we Kurt Cobain's 'Nevermind' onder Nederlandstaligen gewoon weer vervangen door 'laat-maar-zitten'? Of is het Nederlands niet hip en bijdetijds genoeg om uitdrukking te geven aan onze enorm kosmopolitische ingesteldheid enerzijds en onze verbondenheid met onze geboortestreek en voorvaderen anderzijds en hebben we daarvoor het Engels dan wel het West-Vlaams (zeg ne kir oe loat ist en besef hoeveel tijd je al verspild hebt op het internet ondertussen) of een andere streektaal nodig?

Mijn veronderstelling: Waarschijnlijk gebruikt onze generatie zijn losvaste rijtje Engelse, Franse en andere catch phrases helemaal niet om hipheid of culturele verhevenheid te suggereren maar veeleer om aan te geven dat ze met hun voeten in het echte leven staat en straatwijs zijn. Wie consequent Nederlands gebruikt waar ook Engels of Frans mogelijk zijn binnen het paradigma van het Nederlandse taalgebruik, verraadt zichzelf in die logica als een aansteller (waarom moelijk doen als het ook gemakkelijk kan - met een gangbare uitdrukking uit het Engels bijvoorbeeld) dan wel een provincialist (nog nooit gehoord van 'nevermind' - huh?) of een enggeestigaard (moet alles altijd echt zo perfect in het schoon Nederlandsch?). Ook de vorm is de booschap nietwaar.

Of hoe het internet Pim-Pam-Pet uitdost als Pimp-A-Post.

Chantal en Klara

2008-03-27T12:38:00.000-07:00

Update was ooit een hip radioprogramma met de toen nog spring-in-het-veld (en nu nethoofd van Klara) Chantal Pattyn op wat deze week Brudio Stussel heet, update is ook het eerste woord in deze veel te lange zin, en ten slotte is update ook gewoonweg het doel van dit postje. Aangezien mijn opgestoken vingertje wat stijfheidsverschijnselen begint te vertonen na mijn twee vorige postjes, gooi ik het over een andere boeg en spring ik er fluks achteraan het ruime sop van de autobiografische blogwereld in.

Vorig weekend op familieweekend geweest ter ere van de 60ste verjaardag van mijn vader. In Frans-Vlaanderen. Storm op zaterdag en regen en sneeuw op zondag, maar wie denkt dat we daarom maar gezellig rond de open haard van de plaatselijke gîte blijven zitten vergist zich in onze familie: gewandeld hebben we! Door de extreme weersomstandigheden werden onze uitstapjes veeleer expedities dan wandeltochten, maar achteraf deed het haardvuur des te meer deugd - wie ook in de scouts gezeten heeft kent het gevoel vast. Het leuke was dat de Cap Blanc Nez echt helemaal blanc werd toen we terugkeerden van onze uitgeregende zondagwandeling en het plots begon te sneeuwen boven de Noord-Franse kust. Mooi!

Minder heroïsch maar toch ook een bescheiden mijlpaal in mijn persoonlijk leven: De keukenkastdeur is hersteld. Mijn lief had de hoop al opgegeven, maar gisteren ben ik naar de Hubo geweest om scharnieren en vandaag heb ik die eraan gehangen. Hij hangt helemaal recht en gaat netjes open en dicht zoals een echte kastdeur. Ik kan het zelf nog altijd niet goed geloven en om er zoveel mogelijk van te genieten ga ik soms in de kast op zoek naar zaken waarvan ik weet dat ik ze daar niet zal vinden. Een welkome boost voor mijn klusjesmannelijkheid na het mislukte project 'toiletvlotter vervangen'.

Vrije dagen betekent tijd om nog eens een recensie te schrijven (Billy Bragg) en om wat te lezen. Eindelijk 'The innocent' van Harlan Coben uit. Verslindhoofdstukken die je telkens nieuwsgierig maken naar hoe het verhaal verder gaat, maar ook niet meer dan dat. In het begin was ik heel benieuwd hoe het zou aflopen, maar toen het afgelopen was, was ik toch blij dat het uit was. Enfin, zoals Hugo Claus zich nu hopelijk voelt dus. Verder ben ik naar slechte gewoonte weer in drie boeken tegelijkertijd bezig: 'In Europa' van Geert Mak, 'Langs schrijverszijde' van Erik Vlaminck en 'After dark' van Haruki Marukami. Vooral de eerste twee weten mij te boeien en zijn absolute aanraders wat mij betreft - reden waarom ik het derde boek eerst ga uitlezen. Daar zit een logica achter, maar die schiet mij even te buiten.

Oh ja, het fotootje is dus van Chantal Pattyn. Update, remember. Ze is niet zo knap als mijn lief, maar ze mag er ook wel wezen. En vooral: ze heeft mij ooit een persoonlijk briefje geschreven - dit als antwoord op een vraag van mij over een liedje dat ik gehoord had op Update ("er zat iets in met 'got to lose' en het was met veel gitaren - kan u mij de naam van de groep en de titel bezorgen?', dat soort vraag). Het bleek Samiam geweest te zijn met 'Someone's got to lose' - of hoe een mens de meest nutteloze zaken toch weet te onthouden (iemand nog iets van Samiam gehoord?) maar ondertussen vergeet zijn keukenkastdeur te herstellen.

Dat briefje was van voor het internettijdperk dus niks geen e-mail of sms: het opende met een sierlijk handgeschreven 'Dag Daan' en er stond in grote letters 'Chantal' onderaan. Indertijd was die Chantal zo'n beetje het tieneridool van alternatief Vlaanderen (vergelijk met Saskia De Coster nu - maar veel hipper) en sedert ze zich in handschrift tot mij richtte kan ze voor mij niets meer verkeerd doen. Mijn maten met lang haar die nog niet wisten dat Klara het nieuwe Radio 3 was, dachten dat Chantal zich tot de damesliefde bekeerd had toen ze hoorden dat Chantal Studio Brussel verliet voor Klara. Zélfs dat hadden mijn puberhormonen haar vergeven. Dat soort respect dus geniet Chantal Pattyn bij mij.

Ik zou nog minuten kunnen verdergaan over Chantal, maar de drie boeken op het tafeltje hiernaast beginnen vervaarlijk veronachtzaamd met hun bladwijzer te flapperen dus om interieurschade te voorkomen moet ik snel even wat letteren tot mij nemen. Chantal is nethoofd bij een cultuurzender, zij zou het zo gewild hebben!

En Klara ook.

Claus but no cigar

2008-03-24T12:24:00.000-07:00

Onze streng-katholieke vrienden lieten nog eens van zich spreken afgelopen weekend. Eerst was er de reactie van Emmanuel Van Lierde van het katholieke blad Tertio op de 'religometer' van Anne Provoost, waarin die laatste een aantal graden van religiositeit onderscheidt - met als ergste graad het religeus fundamentalisme dat geweld een legitiem middel vindt om een godsdienst en zijn regels op te leggen aan andersdenkenden. De redacteur van het blad Tertio vond dat in de 'religometer' van Anne Provoost de zogenaamde atheïstische fundamentalist ontbrak. Hij verwees hierbij naar mensen als Richard Dawkins, die met 'The God Delusion' een boek schreef waarin hij onzin als het creationisme ontkracht. Dat dit blijkbaar al genoeg is om 'atheïstisch fundamentalist' genoemd te worden, zegt meer over de denktrant van Tertio dan over de heer Dawkins zelf. Er is in elk geval nog niets verloren voor Anne Provoost: 'God houdt van iedereen, ook van wie niet in hem gelooft', geeft Van Lierde ons nog mee. Hij is onze dankbaarheid waardig, nietwaar?

En dan was er natuurlijk het ophef over de euthanasie van Hugo Claus. "De wijze waarop sommigen deze daad niet alleen proberen goed te praten maar zelfs als het summum van edelmoedigheid de hemel inprijzen, stoot tegen de borst", aldus René Stockman van de Broeders van Liefde, die bijval krijgt van Wouter Beke, CD&V-voorzitter. Enkele vrienden van Claus hadden zijn daad inderdaad moedig genoemd in de media. Lijkt me vrij logisch, daar zijn vrienden voor. We mogen niet verwachten dat zij maar in nette katholieke traditie hun mond houden over die dingen waarover men van de katholieke kerk niet mag spreken, wel? Stockman concludeert echter: "Hier pretendeert een bepaalde groep in de samenleving, met een bepaalde levensfilosofie, de norm voor de gehele samenleving te bezitten en begaat de arrogantie deze op te dringen aan eenieder." Vroeger was dat gewoon dagdagelijkse geïnstitutionaliseerde kerkpraktijk natuurlijk, nu riskeert men al goddelijke aspiraties als men zijn respect betuigt aan de vrijwillige levensbeëindiging van een vriend.

"Zij die er een andere gedachte op nahouden zullen na al die verklaringen het behoorlijk moeilijk hebben om nog openlijk te durven spreken, en indien ze het toch aandurven en voor hun mening uitkomen dan weten ze dat ze als achterhaald, eng dom, kwezelachtig zullen worden afgedaan", aldus nog Stockman. Waarop hij deze voorspelling baseert komen we echter niet te weten. En ook nog: "Onder de (sic) mom van vrijheid van mening worden we gedwongen een opgedrongen mening in vrijheid over te nemen." Wie op welke manier iemand anders dwingt tot het overnemen van een mening krijgen we niet te horen. De Broeder van Liefde in kwestie kreeg in elk geval 2 opiniebladzijden in De Standaard om zijn zegje te doen, plaats genoeg om eventueel opgedrongen visies te ontkrachten. "Heeft Hugo Claus nagedacht wanneer hij deze stap zette welke boodschap hij zou geven naar deze mensen toe (die ook aan alzheimer lijden, DW), naar hun omstanders toe?", vraagt hij zich nog af. Mijn gok is van wel, meneer Stockman.

Gezien de bijzonder vage verwijzingen naar 'bepaalde kringen' in het artikel van René Stockman zal het 'de linkse kerk' misschien zijn, die ervoor zorgde dat overal zonder zever geschreven werd dat Hugo Claus euthanasie heeft laten uitvoeren en dat iedereen - ínclusief de katholieken - daar vrijuit zijn zeg mag over doen. In dat geval zou ik zeggen: Leve de linkse kerk! Of willen we terug naar de tijd van de fluisterwaarheden ('het schijnt dat Hugo Claus euthanasie laten plegen heeft')? Van een Broeder van Liefde had ik nu toch verwacht dat hij het credo 'over de doden niets dan goeds' tenminste een weekje zou eerbiedigen - wat hem niet belet om vrijuit zijn mening over euthanasie met ons te delen natuurlijk.

Ook Kardinaal Danneels slaagde er niet in om zijn resentement (het woord minachting wil ik niet gebruiken) jegens Claus en andere mensen die euthanasie plegen eventjes voor zichzelf te houden: "Door zomaar uit het leven te stappen antwoordt men niet op het probleem van lijden en dood. Men loopt er in een boog omheen en omzeilt het. Omzeilen is geen heldendaad," zo wist hij ons te vertellen tijdens zijn Paashomilie. Tip: Misschien moeten de gezamenlijke broeders en kardinalen van liefde maar eens overwegen om hun excuses aan te bieden aan de nabestaanden van Claus? Waarna het gesprek over euthanasie dan gevoerd kan worden zoals het hoort: in alle sereniteit en met respect voor ieders keuze. Of houdt God misschien toch net iets minder van wie niet in hem gelooft en heeft Claus dit aan zichzelf te danken?

De effecten van een glas melk

2008-03-18T08:35:00.001-07:00

Op dinsdag 18 maart viel ergens na 16 u het volgende zinnetje te beluisteren op Radio 1 (het ging over een aantal telefoonshops dat gesloten was omdat ze de wetgeving niet respecteerden): "De uitbaters zijn vaak van vreemde origine en nemen het niet zo nauw met de wet." De met een knoert van een links-correcte reflex opgezadelde Germanist in mij vroeg zich meteen af: 'Suggereert de presentator hier nu een oorzakelijk verband, of betreft het hier een onschuldige nevenschikking?'

Als proef op de som construeerde ik enkele gelijkaardige zinnen, waarbij de eerste en de tweede zin feiten bevatten over een en dezelfde handelende persoon. Bijvoorbeeld over mijn voetbalclubje: "De meeste spelers komen uit Kortemark en kunnen eigenlijk niet echt sjotten." Voelen de Kortemarkenaars onder ons zich al wat aangevallen? Over de kameraad Freaq: "De schrijver is journalist bij een plaatstelijk weekblad en heeft een tijdlang geiten in zijn tuin laten grazen." Over mijn internetblog: "De schrijver is leerkracht en slaat vaak een belerende toon aan." Mja, dat laatste zal wellicht hier en daar vanzelfsprekend bevonden worden.

Maar goed, dit zijn ludieke voorbeelden. We nemen de denkoefening even serieus en proberen wat dichter aan te sluiten bij de toon van het geciteerde radiobericht. "De witteboordcriminelen zijn vaak Belgen en nemen het niet zo nauw met de belastingswetgeving." Of: "De bezoekers aan het extreem-rechtse concert zijn vaak Vlamingen en trekken zich doorgaans weinig aan van de racismewetgeving." En ook: "De desbetreffende toppolitici zijn vaak in België zelf geboren en maken er maar een boeltje van." Mja, ik moet eerlijk toegeven: Ik voel me als Belg en als Vlaming niet bepaald geaffronteerd. Belgen zíjn belastingontduikers, het aantal zwartjassen is in Vlaanderen niet op de klauwen van een twaalfhonderdtal nazi-adelaars te tellen, en politieke crisis is hier ondertussen veeleer een manier van zijn dan een ophefmakend feit.

Geen probleem dus? Of ga ik hier zo licht over omdat Vlaams-nationale en Belgische trots mij - nu eenmaal een echte autochtone Vlaming en Belg zijnde - weinig zeggen? En zo ja, is zo'n schijnbare nevenschikking dan geen enkel probleem? Of is de associatie 'van vreemde origine' en 'het niet te nauw nemen met de wet' toch niet zo correct? Moest dat feitelijk niet geweest zijn 'de uitbaters wonen ondertussen al een tiental jaar in België, ze kennen de zeden en gewoonten, en ze nemen het niet te nauw met de wet?' Ik zou er allemaal nog eens wat dieper moeten over nadenken, maar: Ik drink wel eens een glas melk en ik kan soms serieus chagrijnig doen. Chapeau aan wie daar iets tegenin kan brengen.

Pas op, niets slechts over een glas melk hé!

Herona's Rock Rally

2008-03-17T11:58:00.000-07:00

Ik was 16 toen ik mijn eerste gitaarakkoord speelde. Ik was 17 toen ik mijn eerste liedje componeerde. Ik was nog altijd 17 toen ik voor het eerst op de planken stond in CC De Brouckère in Torhout. Weliswaar als tussendoortje op de 'wereldrecordpoging dj'en van dj Erik Deswart van Radio Herona'. Hij strandde op een goeie 18 uur van het record als ik me het goed herinner - meteen zijn laatste chance at greatness want zes maanden later was het gedaan met Radio Herona. Er waren 10 mensen in de zaal (waaronder mijn moeder en mijn jongste broertje), maar passons, het staat toch maar mooi op het palmares van 'Desperate Lovers' (onze groepsnaam van toen was niet van ironie gespeend maar toch behoorlijk treffend). Toen we een half jaartje later nog eens in die Brouckère stonden met zo'n 50 mensen in de zaal en al wat meer bijval -weliswaar op een vrij podium met nog 5 andere groepen - vonden wij onszelf al heel wat. De foto's hangen ter vermaak van mezelf nog altijd op veilige afstand van toevallige passanten te blinken in mijn rommelkot.Maar zucht o zucht - nu worden wij in retrospect geheel belachelijk gemaakt en in ons aftandse Neil Young-tshirt gezet door een stel jonge honden dat besloten heeft in hun vrije tijd eventjes als hobby de Vlaamse rock 'n' roll-hemel te bestormen. Dat het zelden dertigers en veertigers zijn die Humo's Rock Rally kleur geven, ligt voor de hand. Die hebben het namelijk te druk met hun carrière, hun gezin, hun internetblog of - nog minder rock 'n' roll dan de drie voorgaande opties - hun wat overjaarse punkband waarmee ze in het weekend de Vlaamse kermissen en feesttenten afschuimen. Maar na deze editie van de Rock Rally moet half ex-rockend en ex-songwritend Vlaanderen met dezelfde vraag worstelen als mij: Waar hebben wij ons al die tijd mee beziggehouden? Hoe vruchteloos en tot een vroegtijdig einde ergens achteraan onze universitaire aanmoddercarrière waren onze pogingen tot muzikaal heldendom wel niet? De winnaars van de Rock Rally 2008 zijn immers gemiddeld 15 jaar oud, maar ze rocken alsof ze al 10 jaar op de planken staan: Steak n8. Dat zit nog in het vierde middelbaar zijn examen godsdienst voor te bereiden en dat speelt al de AB plat. In de vaart der volkeren die de geschiedenis van de mensheid is maakt iedere nieuwe generatie de vorige belachelijk, dat weet iedereen, maar toch is het vreemd wanneer een paar snotapen je plots doen beseffen dat je definitief tot de vorige behoort. Vader, moeder, opa, oma, nonkel Theo, tante Lieve en nonkel Michiel, nu weet ik hoe jullie je al enkele decennia lang moeten voelen!

Steak n8 is wat mij betreft echter niet de grootste revelatie, die eer valt te beurt aan de 15-jarige Jasper Erkens uit Diest. Gitaarspel, présence, songs, stem, bezieling: alles klópt. Oké, de teksten lijken hier en daar wat melig, maar eigenlijk is een liedje als 'Angel on my shoulder' gewoon puur, onschuldig en heel mooi. De opvolger van Luka Bloom hoeft echt geen Ier te zijn.
Dat zijn haardos een beetje op die van Leo Sayer lijkt is overigens alleen maar een pluspunt, want (hier volgt een bekentenis) ik ben heimelijk altijd een fan geweest van Leo. Laten we hopen dat platenfirma's en aanverwanten deze jongen met zorg behandelen.

Ik heb hier overigens nog een heleboel onafgewerkte liedjes van vroeger liggen, Jasper. Zal ik ze je eens doorsturen, morgen, na je examen aardrijkskunde? Ah, dan heb je een interview met de Rolling Stone. Niet erg, een andere keer dan maar...

Ongewoon, die code

2008-03-13T06:03:00.000-07:00

De VN uit haar bezorgdheid over de Vlaamse Wooncode en nog dezelfde dag veroorzaakt dit een fikse rel. Wat me opvalt in deze kwestie:

* De Standaard, zelfbenoemde kwaliteitskrant, wijdt enkele pagina's opiniërende artikels aan het onderwerp en behandelt in haar berichtgeving onder andere de vraag of de medewerkers van Marino Keulen wel of niet op de hoogte waren en hun medewerking verleend hebben aan het rapport. Wiens fout is het et patati et patata. Maar wat we nergens te lezen krijgen, is: Wat staat er nu eigenlijk wel of niet in die wooncode? Meningen en interpretaties genoeg, maar van een journalistiek medium als De Standaard verwacht ik toch nog iets meer.

* "Keulen bakt het bruin", gaat Vera Dua meteen in derde versnelling op de website van GroenGent, en: "Mensen weigeren op basis van taalkennis is tegen alle logica". Terwijl er natuurlijk geen kandidaat-huurders (in de sociale woningsector welteverstaan, op de privé-huurmarkt is dit jammer genoeg schering en inslag) geweigerd worden omdat ze geen Nederlands spreken. Als de huurder niet slaagt voor de test die hij moet afleggen bij het Huis Van het Nederlands, wordt hem gevraagd zich in te schrijven voor een cursus Nederlands. Met dat inschrijvingsbewijs op zak heeft hij/zij wel recht op een sociale woning. Het gaat dus niet over taalkennis of over de beheersing van een taal, maar over de bereidheid om een taal te leren. Ook daartegen zijn natuurlijk bezwaren mogelijk, maar juist is juist en met een foute voorstelling van de zaken schiet niemand iets op.

* De bedenking van Vlaamse politici dat een aantal Franstalige media en politici er alles aan doen om de wooncode te tackelen is niet uit de lucht gegrepen en ook de Franstalige kranten gaan nogal los om met de feiten. Keulen en co lijken me aardig wat zelfbeheersing nodig te hebben om hun frustratie dienaangaande beleefd te verwoorden. Maar dan nog is het natuurlijk het recht van onze Franstalige landgenoten om vragen te stellen bij de wooncode, zelfs al zijn hun bezwaren veeleer van principiële aard dan van praktische aard. Het is aan onze politici om hun zaak te verdedigen als ze vinden dat ze recht in hun schoenen staan, en er zijn wel wat argumenten pro die wooncode te verzinnen. De 'Shame on you, VN' van Eric Van Rompuy was dan ook een wat zielige veruitwendiging van wat hopelijk geen nieuw kaakslagnationalisme wordt: Vlaanderen niet tegen de Walen maar Vlaanderen tegen de VN. Ocharme.

* Verder vallen vast heel wat bezwaren te uiten tegen en heel interessante discussies te voeren over de koppeling 'recht op een sociale woning' - 'bereidheid om deel te nemen aan een cursus Nederlands' maar dan moet het wel eerst eens over de juiste feiten gaan. En het mag overigens ook wel eens gaan over de andere bedenkingen in het VN-rapport, zoals opgesomd op de blog van jatarara. Maar daar schieten onze media - gebiologeerd door het relletje dat ze gratis aangeboden krijgen - op dit moment jammer genoeg tekort.

Het Hart van West-Vlaanderen

2008-03-10T06:53:00.000-07:00

Blogger Freaq merkte het een tijdje geleden al op in een postje: Alles wat Kortemark (het dorp waar ik opgegroeid ben) ooit de schijn van enige glorie bezorgde, lijkt dezer dagen te verkommeren en te verdwijnen. De vorige burgemeester was nog een hier en daar de lachlust opwekkende volksmens, de nieuwe is een lokale versie van Mr Burns. Familiebedrijven die stenen bakken en groenten conserveren worden eerst overgenomen en vervolgens afgeslankt. Het jeugdhuis waar ik talloze avonden mijn tijd verdronk in veel te veel Hapkin en later - toen de lokale brouwerij er ook de brui aangaf - Maes, wordt alsmaar leger en leger, net als het bijhorende internetforum. En naar verluidt staat er maar 1 (één) rocknummer in de huidige scouts top 50, ooit nochtans een baken van goede smaak met Gorki, Iron Maiden, The Kids, Sham 69, Kowlier, Metallica én The Ramones in de top tien. Als Kortemark de laatste jaren nog eens in het nieuws kwam, was dat omdat hetcentrum overstroomd was na hevige regenval of omdat een of ander onderzoek had uitgewezen dat Kortemark het dorp was met de minste vreemdelingen in heel Vlaanderen (zelfs een eigen allochtonenproblematiek is ons niet gegund). Of omdat een niet al te welbespraakte dj op het teloor gegane Radio Tornado model had gestaan voor een 'succesvol' tv-typetje (dj Marcel uit Willy's en Marjetten, the one die de taarten verkocht). En alsof dat alles nog niet genoeg is, begint Kortemark nu ook letterlijk aan stukken te vliegen. Maar goed, zo komt Het Hart Van West-Vlaanderen (en dat is uiteindelijk niet gelogen, zie het kaartje hierboven) toch nog eens in het nieuws (men klikke op 'dak op sporen' en ziedaar ontwaart met de gehavende fabriekstoren).

Babyborrelbabbel

2008-03-05T02:05:00.000-08:00

Of hoe de vraag "Wanneer kom je terug?" een grote vergissing kan zijn. Vorig weekend ging ik naar de babyborrel van mijn sympa collega Ellen. Met mijn lief en al, hup, helemaal naar Ingelmunster om daar mijn sociale plicht te vervullen, inclusief cadeautjes en heel de boel. Het probleem is dat ik mij die dag niet echt in staat tot voelde tot vlotte sociale omgang, en meestal is dat een teken van het Opperwezen dat ik beter gewoon thuisblijf en een boekje lees. Maar goed, onze planmaatschappij vereist nu eenmaal enig engagement, het is hier Wallonië of de scouts van Kwebbergem niet, en met de beste bedoelingen toog ik met mijn vriendin en een collega richting het Roeselaarse ommeland. Aldaar aangekomen was de eerste persoon die ik zag de secretaresse van mijn school, die momenteel op zwangerschapsverlof is. Ik speel op veilig en open de debatten met "Hey, Valerie! Hoe is 't?" ('Goed') Ik vervolg met wat in me opkomt en me ook een ongevaarlijke vraag om informatie lijkt: "En wanneer kom je nu terug?" Reactie van Valerie: een verontwaardigd 'Mo zeg!' Lap, tweede vraag al meteen fout, ik had het moeten weten.

Achteraf begon het mij te dagen. Vraag een vrouw eerst hoe het is met haar kindje en zo (zorg dat je thuis nog eens de naam en het geslacht opzoekt vooraf!), laat haar heel het verhaal doen over borstvoeding en 's nachts opstaan en alles wat bij zo'n nieuwe mens komt kijken, en informeer op 't einde eens langs je neus weg wanneer ze terugkomt. Had ik dus niet aan gedacht - ik zei het al: mijn humeur stond niet naar plichtplegingen. Bovendien liep naast haar net onze andere secretaresse, die momenteel de personeelsadministratie overneemt. Door te vragen aan Valerie wanneer zij terugkomt liet ik wellicht uitschijnen dat het tijd werd dat ze terugkomt of zo. Swat, al die ongeschreven regels van de sociale communicatie, leer ze mij niet kennen want ik vergeet ze toch meteen weer, ik blijf maar een jongen van het platteland. Babyborrelbabbels: echt niets voor mij.

Tenzij er jonge moeders in de zaal zijn die mijn vraag wel goed getimed vonden? I think not.

Alziend oog

2008-02-28T07:51:00.000-08:00

Een Japans bedrijf genaamd Shimadzu heeft een soort elektronisch oog ontwikkeld, waarmee je in een euhm oogopslag de gewenste informatie voor je ooglens kan laten afrollen en in een later stadium ook persoonlijke gegevens zal kunnen opvragen over de mensen die zich in je gezichtsveld bevinden. Met een eenvoudige druk op de knop (of je wimpers eens goed laten uitwaaieren, of drie keer knipperen op rij - weet ik veel) kom je dan te weten wat de naam van de andere humanoïde is, hoe oud hij/zij is, wat zijn / haar hobby's zijn en of hij/zij vrij is dan wel zich verbonden heeft tot trouw binnen een liefdesrelatie. Ja, het is werkelijk te gek om los te lopen, maar het is niettemin de bedoeling dat het ooit losloopt. Enkele goedbetaalde visionairen geloven dat het ding over ten laatste 20 jaar al vrij wijdverspreid zou kunnen zijn. Gezellig, kunnen die Cambodjanen temidden een zoveelste CO2-storm gemakkelijk uitmaken wie aan het verdrinken is naast gindse overvolle sloep. Dat scheelt alweer in formaliteiten achteraf.

Het typische aan dit soort verschijnselen lijkt echter te zijn dat ze eerst weggelachen worden, maar dat er ooit een tijd komt waarin de argwanende cultuurpessmist zelf weggelachen wordt. Eerst een curiosum voor mensen met teveel geld, vervolgens een gadget voor een iets bredere laag van de bevolking, en in een nog verder stadium een stuk basisuitrusting voor de moderne mens in de stadsjungle. Asociaal, zo luidt min of meer het verdict voor wie nu 'nog geen' mobieltje heeft. En zo zal het wellicht ook verlopen met dat Alziend Oog. Tot wij geheel en al humanoïde zijn, katarakt van onze hersenen incluis, en alles wat onze dierlijke afkomst verraadt een teken van ongeciviliseerde barbaarsheid. Het elektronisch oog, of ook: hoe bijziendheid plots een wel heel toepasselijke benaming wordt.

Marcel Vandenbussche

2008-02-28T06:03:00.001-08:00

Hoe kan een kleinzoon zijn overleden grootvader eren? Er zijn vast duizenden manieren te bedenken, de ene al meer voor de hand liggend dan de ander, maar ik vond het alvast mijn plicht om ervoor te zorgen dat mijn grootvader alsnog te bewonderen valt op het internet. Wij, jeugd en jongvolwassenen van tegenwoordig, wij vullen die bodemloze put van bits and pieces op het internet maar met schreeuwerige verslagen van onze grote en kleine verdrietjes en van hoe rijkgevuld onze moderne leventjes wel niet zijn. Maar probeer het maar eens: google eens je grootouders en zie wat je terugvindt. Hoogstwaarschijnlijk niets. En dat terwijl het internet toch de encyclopedie van de moderne tijd is, het medium waarop alles en iedereen vroeg of laat belandt en wie weet ooit het medium aan de hand waarvan een tijdperk gedocumenteerd en gereconstrueerd zal worden. En op dat medium zouden wij enkel wat zitten mekkeren over politiek, blondines op hoge hakken en de cd's en boeken die we verslonden hebben? Naah, dat lijkt me behoorlijk zelfingenomen, nietwaar.

Vandaar: mijn grootvader op het internet. So that the world can see. Is burgemeester geweest van zijn dorp Klerken (het hoogstverheven dorp bachten de kupe) en heeft daar de boel jarenlang in goede banen geleid, ondertussen met zijn vrouw Emma Desmedt een boerderij en een huishouden van zeven kinderen runnend (het woord 'runnen' bestond toen ongetwijfeld nog niet en 'kids' waren nog gewoon 'kinders', het alledaagse behoefde toen nog geen newspeak. Ik verlang vaak terug naar die tijden). Het zou verdikkeme een schande zijn als de naam van deze Marcel Vandenbussche enkel nog terug te vinden zou zijn in stoffige boeken in vergeten archieven van weggedeemsterde parochies. Hij was nooit het type om zichzelf belangrijk te vinden, dus doe ik dat dan maar bij deze voor hem. Zoektermen: Marcel - Vandenbussche - Emma - Desmedt - Klerken - landbouwer - beste burgemeester ooit (dat kan niet anders) - vader van mijn moeder - geboren op 28 januari 1911 - gestorven op 15 augustus 2006.

De helaasheid der dingen

2008-02-27T04:33:00.000-08:00

(oktober 2006) Met regenachtige herfstdagen in het verschiet nog eens zin in een goed boek? Hier volgt de tip van de dag / week / maand of misschien zelfs het jaar: 'De helaasheid der dingen' van Dimitri Verhulst. Lelijke titel, spuuglelijke cover, schitterend boek. Toen ik begon te lezen dacht ik "wat voor een saaie familiegeschiedenis wordt me dat hier?" De eerste zin van het boek luidt immers: 'De vermeende terugkeer van tante Rosie naar Reetveerdegem werd als een aangename schok ervaren in de levens van onze volstrekt nutteloze mannen'. Maar twee bladzijden verder had het boek mij al beet. Het staat vol prachtzinnen, als er gevloekt en gescheten en gezopen wordt (en dat gebeurt nogal wat) gebeurt dat niet op zijn Brusselmans uit effectbejag maar met stijl en bravoure. Onbetwistbaar hoogtepunt vind ik de beschrijving van 'de ronde van frankrijk van nonkel potrel'. Een ontroerende, hilarische en bij momenten (zoals in het hoofdstuk 'de opvolging is vezekerd') ook controverse opwekkende autobiografische roman. Magnifiek

Parijs op twee wielen

2008-02-27T04:28:00.000-08:00

Het ziet er niet uit, zo'n helm en zo'n coureursbril, maar het voelt wel heerlijk: in vier dagen tijd naar Parijs fietsen en daar dan je fiets in de lucht kunnen steken onder het goedkeurend geblink van de Eiffeltoren. Ik raad het iedereen aan die anders toch maar naar de gedopeerde tweewielerberijders van de Tour de France zit te gapen tijdens de zomervakantie! Akkoord, dit reisje dateert al van 2006, maar zie het maar gewoon als een tip voor de volgende zomer. ;-)

Chronologierland

2008-02-27T04:21:00.000-08:00

(September 2006) Er klopt iets niet met mijn timing. In een blog hoort men te verhalen over het nieuws (of over het niets) van de dag. Die strikte chronologie is echter niet aan mij besteed. Op zo'n mooie semtemberdag als deze wil het immers nog wel eens kriebelen. De Bossen! De Velden! De Weidse Natuur! Daar Kan Ik Mezelf Zijn, Daar Voel Ik Me Vrij (Ondanks De Insecten En De Modderige Tractorsporen)! In Vlaanderen valt dat meestal echter een beetje tegen, altijd wel hangt er ergens een hoogspanningskabel of een andere uitwas van de vooruitgang in de weg om de idylle te doorprikken.

Na jaren op dit lapje land tussen Noordzee en Ardennen geresideerd te hebben, zijn we er allemaal in getraind om die visuele vervuiling zoveel mogelijk te negeren en -toegegeven- ook ik kan soms heel erg genieten van een fietstochtje tussen paarden en boomgaarden door 'la campagne' ergens tussen Kortemark en Torhout met het Wijnendalebos op de achtergrond. Maar toch kriebelt het op een dag als deze om nog eens dit paadje te kunnen opwandelen en opnieuw het gevoel te krijgen als had ik eindelijk iets gevonden dat de Tuin van Eden wel kon zijn. De civilizatie is leuk (een frisse Barbar drinken op het terrasje van Bierhuis aan de Waterkant gaat nu eenmaal niet in een haast vergeten lap groen als Ierland), maar nog leuker als je weet dat dit er is. Leve september!